Dariusz Turek - Dyrektor Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim

No tutaj może to będzie zaskoczenie, ale ja interesuję się PRL-em, czyli tym, co niedawno minęło. A ja wiem, czy to zaskoczenie. To jest bardzo trudna historia, dlatego że często podchodzimy do niej bardzo nieobiektywnie, bo żyją ludzie, pamiętają, każdy ma jakieś emocje, każdy postrzega to inaczej. Jedni uważają, że była świetną epoką, drudzy uważają, że dobrze, że odeszła, jak to się mówi, słusznie miniona. I pan teraz musi to wypośrodkować, bo jest pan historykiem. Jestem historykiem i no ja tą epokę trochę znam, bo można powiedzieć, że wychowałem się w syłkowym PRL-u, więc trochę ją znam też nie tylko z książek i z jakiejś tam literatury, ale z własnych doświadczeń.

Na pewno rodzina nawet, prawda? Rodzice, otoczenie też coś przekazywali. No oczywiście, że tak. To są też wspomnienia, to są rozmowy już z osobami, których nie ma wśród nas. Ja wspominam raczej dobrze pewne okresy z tego właśnie, tego naszego PRL-u. Natomiast, no przed chwilą rozmawialiśmy też o PRL-u. On jest podzielony na różne okresy i w zależności od tego, o jakim okresie mówimy, można go zupełnie inaczej odbierać. Ja pamiętam, tak jak wspomniałem, okres schyłkowy i No jako odbieram raczej dobrze, choć tutaj jak ktoś usłyszy, to może powiedzieć, no ale jak to dobrze, przecież wtedy się tyle wydarzyło.

Ale ja byłem wtedy dzieckiem, prawda, jakimś tam nastolatkiem, więc no te rzeczy, te rzeczy jakoś sentymentalnie odbieram. I tu jest chyba jeszcze taka dziedzina, która z jednej strony ma, tak jak powiedzieliśmy, żyją ludzie albo żyli niedawno, są jeszcze pamiątki, a z drugiej strony jest jeszcze tak właśnie niezebrane to wszystko, prawda? Bo o ile ktoś już w średniowieczu siedział godzinami, studiował te dokumenty, właściwie to wiele osób się już tym zajmowało, a tu ciągle się coś nowego odkrywa. No tak, tutaj się coś nowego wciąż odkrywa, zresztą wydaje mi się, że teraz jest taki trend, PRL zaczyna być po prostu modny. Nawet meble są modne z PRL-u.

Tak, są meble PRL-owskie modne, ale w ogóle pamiątki z tego okresu są coraz bardziej modne, na przykład na pewno pani pamięta kryształy. No tak, przecież rodzice zbierali namiętnie te kryształy. Dzisiaj właściwie jest grupa ludzi, która lubi i grupa ludzi, która mówi, no co to za ładne pamiątki. Natomiast rzeczywiście te kryształy miały swoją wartość. Mają swoją wartość i teraz wśród kolekcjonerów one naprawdę osiągają dosyć wysokie ceny. Więc, że tak powiem, to zbieranie tych przedmiotów z PRL-u jest coraz bardziej modne. I najlepiej nie pozbywacie takich pamiątek, bo za jakiś czas one naprawdę mogą być cenne. Rozmawiamy dzisiaj o Pana pasji przede wszystkim, pasji do historii.

I tu już powiedzieliśmy, że ten PRL utkwił Panu jakoś tak w pamięci i jest to ta działka, którą się Pan najlepiej interesuje. Czy Pan ma takie pamiątki z PRL-u? Czy ma Pan coś takiego, czego by Pan za żadne skarby nie oddał? No oczywiście, że mam maszynę do pisania łucznika, mam telewizor Neptun, mam meblościankę gdzieś na piwnicy, mam tak zwaną biblioteczkę. Ale co z tym zrobić? To jest, to czeka na... Czeka na swój czas. Na razie to jest gdzieś tam schowane, prawda? No i takich drobnych też dużo rzeczy gdzieś tam, prawda? Jakieś stare radio, adapter. Także mam.

Ale to się tak pomysł rodzi w głowie, ma pan pomysł, zróbmy teraz wystawę z PRL-u, będzie czy nie będzie? Na razie będziemy robić wystawę legionową, aczkolwiek... Ja myślę, że miałby pan dużo tych eksponatów, bo na pewno mieszkają tu i żyją ludzie, którzy mają takie perełki w swoich zasobach. Oczywiście, że tak. Natomiast wracając do tego, bycie dyrektorem w muzeum, no tutaj ja jednak w dużym stopniu wciąż opieram się na doświadczeniu pracowników, którzy są stąd, na ich wiedzy, kwalifikacjach, bo cały czas tego muzeum uczę. No właśnie, chciałam zapytać, czy pan uczy się tego muzeum?