25.08.2025 Lęk i drżenie

kiedy Chrystus mówi o szafarzach, że są ci słudzy, którzy usługują i jeżeli piją, upijają się, biją swoje współsługi, to jeżeli przyjdzie Pan o porze, której się nie spodziewają, to dostaną wielką chłostę.

Ale to słowo dzisiaj przychodzi do mnie, tak jak Chrystus się do mnie to słowo kieruje.

To jest tajemnica miłości Chrystusa do Kościoła.

Dzisiaj Chrystus zadaje to pytanie.

Czy w tym jest rzeczywiście duch Chrystusa Zmartwychwstałego, który idzie szukać, który szuka owcy zagubionej?

Wyruszyć w drogę ku wierze dojrzałej, żeby wzrastać w wierze, żeby nie zadowalać się tym, kim jesteśmy, ale żeby rzeczywiście Chrystus w nas mógł sprawić wzrost wewnętrznego człowieka, żeby o nas można było powiedzieć drugi Chrystus.

Czyli Chrystusowi.

Żeby w naszym życiu było widać, że należymy do Chrystusa, żeby w nas były te same pragnienia, jak mówi św.

Chodzi o to, żeby stać się Chrystusem.

O to, żebyśmy byli braćmi i siostrami w Chrystusie, żeby Chrystus się uobecniał.

Chrystus nie potrzebuje budynku, żebyście mnie dobrze zrozumieli.

Stąd ta główna walka, Chrystus to dzisiaj mówi, mówi biada Ci, jeżeli nie będziesz walczył o świątynię, jeżeli bardziej będzie interesować Cię złoto, jeżeli bardziej interesować Cię będzie instytucja, żeby się w papierach zgadzało, a jeżeli nie będziesz dbał o to, żeby tu była prawdziwa świątynia Boga, wspólnota braci i sióstr, pośród której jest Chrystus, który przeprowadza ze śmierci do życia.

My wiemy, na jakim ołtarzu Chrystus złożył swoją ofiarę.

Ten dynamizm, który przychodzi w czasie tej Eucharystii, Chrystusa, który wydaje się za nas, daje swoje ciało, jest o wiele ważniejszy niż przyjąć Chrystusa jako plaster na nasze rany.

To dzisiaj Chrystus ponownie będzie przychodził, mówił, to jest moje ciało wydane, bierz i jedz.