21.11.2025 Prawdziwa profanacja

Kiedy się gromadzimy, rzeczywiście słuchamy Chrystusa z zapartym tchem.

To jest rok 164 przed narodzeniem Chrystusa.

I rzeczywiście ten 164 rok przed Chrystusem oni dokonują poświęcenia świątyni.

I dzisiaj widzimy Chrystusa, który wchodzi do świątyni.

Chrystus powiedział o sobie, ja jestem światłem świata.

Dzisiaj Chrystus wchodzi i mówi, ten dom ma być domem modlitwy.

Chrystus cytuje tutaj proroka Izajasza, który mówi, że Bóg chce uczynić swoją świątynię domem modlitwy dla wszystkich narodów.

I kiedy słucham tego, to od razu przychodzi, kieruje się ku temu słowu Chrystusa, które mówi przy swoim wniebowstąpieniu.

Czyli świątynia ma być miejscem, gdzie będziemy się gromadzić jako uczniowie Chrystusa.

Ja myślę, to jest coś, co Chrystus jako światło dzisiaj czyni, że interpretuje nam to, że największe zbezczeszczenie, jakie może być Kościoła, świątyni, tej nowej świątyni, tego kultu, że my będąc tutaj nie będziemy uczniami Chrystusa.

Bo uczeń Chrystusa to jest ten, który tak jak dzisiaj mówi to słowo, słucha go z zapartym tchem.

I Chrystus mówi, chodź za mną.

I my wiemy, że tym światłem, jak my dzisiaj, popatrzcie, jak my wchodzimy do kościoła, my mamy tą menorę, krzyż Chrystusa.

Chrystus powiedział o sobie, ja jestem światłem świata.

Chrystus rzuca światło.

Ta ofiara jest życiem Chrystusa, które się wydaje.

Życiem Chrystusa, które potem mówi do nas, to czyńcie na moją pamiątkę.

Potrzeba nam, kiedy się gromadzimy, pozwolić Chrystusowi oświetlić nasze życie i zrozumieć, czym jest Eucharystia.

Że Eucharystia zaprasza nas do tego, żeby Chrystus w nas

Uczeń przychodzi do świątyni po to, żeby otrzymać światło, żeby móc wrócić do swojego życia i wobec tych, którzy mordują, zabijają, gwałcą, mówią złe słowo, traktują źle, dawać swoje życie, tak jak Chrystus.

A Chrystus przebacza tym, którzy źle czynią, którzy zabierają Mu życie.