Polska pilotka samolotów ratunkowych w Australii. Część 1

Słuchasz SBS po polsku. Więcej ciekawych historii znajdziesz na stronie sbs.com.au. Agnieszka Berton, SBS Polish. Naszym gościem jest Nina Pułaska, która jest pierwszym oficerem powietrznych sił ratunkowych w Melbourne. Cześć Agnieszka, dziękuję za zaproszenie. Bardzo mi miło tu dzisiaj być. Nina, kiedy jako Polka przyjechałaś do Australii, czy kiedykolwiek wyobrażałaś sobie, że będziesz pilotką samolotu ratunkowego? Nie, muszę powiedzieć absolutnie, nigdy by mi to nie przyszło do głowy. Jestem już w Australii ponad 18 lat. Przyjechałam tutaj, ponieważ pracowałam w tamtym czasie w Financial Services w Edynburgu, w Szkocji i zostałam zesponsorowana, żeby przyjechać tutaj i pracować dla firmy w Sydney.

Jest to jedna z tak zwanych custodians z State Street Australia i w tamtym czasie byłam w finansach po prostu. Dużo zmian oczywiście przez te wszystkie lata, ale nigdy bym nie pomyślała, że będę robić to, co teraz robię. No bo to jest ogromna droga, bardzo długa, od finansów do bycia pilotką samolotów ratunkowych. Jak to przebiegało wszystko? Myślę, że to nie kwestia od finansów, tylko z każdej innej ścieżki jakiejś takiej, z jakiejś innej pracy, czy nawet jeżeli ktoś nie ma jeszcze pracy i myśli o karierze, To pilotowanie samolotu jest to faktycznie dość długa droga. Wiele ludzi nie zdaje sobie sprawy zaczynając trening, żeby zdobyć tą licencję pilota komercyjnego. Są jakieś takie wyobrażenia bardzo często, że pierwsza praca to będzie dla airlines, będą latać wielkimi samolotami.

No tak nie jest. Generalnie przynajmniej w Australii tak z reguły nie jest. Jest to no przynajmniej dobre kilka lat, żeby zdobyć trochę doświadczenia na jakichś mniejszych samolotach. Większość ludzi przeprowadza się na północ z Australii do tak zwanego buszu naszego australijskiego. Robi scenic flights, robi różne inne prace. Ja pracowałam przez długi okres czasu w charterze, bo to mnie interesowało. Nigdy nie chciałam iść do linii lotniczych ani robić nic innego. A w międzyczasie przez te lata, kiedy tam pracowałam, no to zaczęłam myśleć troszeczkę inaczej, zaczęłam też patrzeć na to, co można by było zrobić dobrego, w sensie takim, jak pomagać ludziom, bo ja w ogóle zaczęłam latać z myślą, że chciałam pracować dla RFDS w Australii.

Także zawsze ten cel mój osobiście był taki, żeby pomagać ludziom. Royal Flying Dorsal Service, tak, to jest ten Air Ambulance. To było twoje marzenie? To był mój cel, kiedy zaczęłam latać, natomiast już teraz zmieniło się bardzo dużo, jestem też troszkę starsza, tryb życia i tryb pracy, jaki oni oferują, nie odpowiadam, więc myślę, że nigdy nie będę dla nich pracować, ale robić coś innego, co jest równie użyteczne dla publiczności i dla ludzi i jest to bardzo satysfakcjonująca praca. Cała licencja, cała moja ścieżka związana z lotnictwem przebiegła tutaj w Australii. Ja w ogóle z Polski wyjechałam do Edynburga najpierw, więc tam też pracowałam w finansach. Zawsze lubiłam latać jako pasażer, być po prostu w powietrzu.

Kiedyś, jak dorastałam, to się zastanawiałam, czy nie zostać stewardessą, bo wtedy jakoś nigdy do głowy by mi nie przeszło, że były możliwości inne i to też nie było promowane. To nawet nie tylko dla kobiet, ale również dla mężczyzn. Myślę, że to była taka bardzo niszowa praca. A w Australii zresztą było podobnie, powiedzmy te 30, 40 lat temu, 20 lat temu nawet. Większość pilotów była po prostu ex air force, prawda, z tych sił powietrznych militarnych. Natomiast te cywilne lotnictwo dopiero tak naprawdę się rozwijało, więc dużo się zmieniło przez te ostatnie dekady. Czy poznałaś inne kobiety pilotki? Tak, tak, pracuję też z kilkoma, natomiast miałam okazję poznać bardzo dużo kobiet. Są dwa zrzeszenia takie kobiet w ogóle w Australii. Jedno to jest Women Innovation, to jest założona chyba w Stanach, międzynarodowa organizacja, którą nie tylko pilotki mogą się dołączyć jako członkini, ale również

Ktokolwiek po prostu pracuje w tym sektorze, wiesz, czy zarządza lotniskiem, czy air traffic control, jakiekolwiek prace, inżynierowie, wszystko co związane jest z lotnictwem. Natomiast druga jest typowa australijska, założona już od kilka lat, kilka dekad w zasadzie temu. AWPA, Australian Women Pilot Association, więc ja też byłam członkinią przez długi okres, okres czasu i tą, tą organizację na pewno polecam młodym kobietom, bo kobietom, nawet nie młodym, które zaczynają po prostu w tym, w tym zawodzie, ze względu na to, że oferują bardzo dużo scholarships, więc można i też networking, więc można nawiązać troszeczkę kontaktów i znaleźć może jakiegoś mentora i czasem dostać trochę pieniędzy, żeby zdobyć kolejne uprawnienie.

Natomiast w innym przypadku, no nie, moim zdaniem. A czy miałaś przypadki tak zwanego mansplaining? Czyli wiesz, kiedy facet ci mówi, co masz robić, jak masz robić, bo uważa, że jesteś kobietą i nie wiesz. Nie, nie miałam. Miałam kobiety, które próbowały mi to mówić, więc to było najśmieszniejsze. Pani, która... To kiedyś jeszcze jak charterowe loty robiłam, to było w miejscu w zachodniej Australii, w takim małym community nazywanym Warburton. W zasadzie małe, to jest w sumie duże community, aboriginal community. Pani była nauczycielką, którą zabierałam z powrotem do Alice Springs, żeby poleciała do domu, no i właśnie próbowała mi powiedzieć, jak wykonywać moją pracę, więc no generalnie byłoby to bardzo ciekawe. A czego uczyła ta pani?