Nawet mistrzów dopada depresja...

Słuchasz SBS Po Polsku. Więcej ciekawych historii znajdziesz na stronie sbs.com.au ukośnik polisz. Rozmawiam z Markiem Plawgo, polski lekkoatleta, płotkarz, sprinter i od 2024 roku prezes Dolnośląskiego Związku Lekkiej Atletyki. Witam jeszcze raz bardzo serdecznie. Coś źle powiedziałam? Dzień dobry, ale dzisiaj będziemy chyba... Nie, bardzo dobrze. Natomiast dzisiaj chyba istotniejsza będzie inna moja funkcja. To znaczy, że jestem wiceprezesem polskiego Związku Lekki Jadrowyki odpowiadającym za komunikację. Jeżeli chodzi o trening, jak to u Pana wyglądało? Jak dzień wygląda? Jak Pan trenował? Czy nadal Pan trenuje? Jak to jest? Nie można tak zrobić na przykład, że przestanie się być właśnie sportowcem, to się pójdzie na emeryturę na tej zasadzie, że się wtedy nic nie będzie robić w sensie sportów.

Czy to jest możliwe w przypadku właśnie takiego sportowca jak Pan, żeby tak się Wydawało mi się, że to jest możliwe. I wydawało się to takie proste i możliwe, że okej, tak robimy, w ten sposób powinno się to realizować. Natomiast dotarłem do takiego punktu, w którym zrozumiałem, jak ważna jest w ogóle aktywność fizyczna. Ja zapłaciłem trochę zdrowiem psychicznym, miałem też epizod depresji. Depresja jest chorobą bardzo demokratyczną i to nie ma znaczenia, kto co robi. To jest zwykłe schorzenie naszego układu hormonalnego nerwowego, który po prostu przystaje z różnych powodów, zarówno równowagi biochimicznej, odczuwać przyjemność i to powoduje później różne stany, różne myśli. To jest taka choroba, jak i choroba serca, płuc, tylko że ona jest trudniejsza do diagnozy i uchwycenia. Ja miałem problem, żeby o tym powiedzieć głośno, ale w momencie, kiedy powiedziałem o tym głośno, teraz też się nie boję o tym mówić, bo to też pomaga innym ludziom, żeby podjąć jakieś decyzje o leczeniu czy sięgnięciu po pomoc.

Jest bardzo skomplikowane te zależności, ale w bardzo prosty sposób są kontrolowane właśnie przez regularną aktywność. I rzeczywiście ja to poczułem 3 lata temu. Wtedy, kiedy zdecydowałem się albo zgodziłem się do wzięcia udziału w zawodach piratonowych, po których musiałem się trochę dłużej przygotowywać, bo ani ze mnie nie był pływak, ani kolarz. Trzeba było te dodatkowe boje gdzieś tam zacząć uruchamiać i zacząć się uczyć pływania takiego sportowego. Trochę sportowej jazdy na rowerze, no bo na rowerze każdy potrafi jeździć, ale trzeba było trochę tych kilometrów przejechać, żeby nauczyć się jeździć szybko i sprawnie. I sam na sobie zobaczyłem, w jaki sposób poprawiło to moje samopoczucie, w jaki sposób poprawiło to moją sprawność intelektualną w pracy, w jaki sposób poprawiło to taką radość życia i przywróciło dużo pozytywnych takich aspektów. Więc powiem tak, zakończyłem sport, zobaczyłem, że nic nie robienie, nie ruszanie się i leżenie na kanapie prowadzi absolutnie do katastrofy emocjonalnej.

Co jeszcze jako trener, działacz, po prostu człowiek, jakie Pan ma marzenie? Ja ostatnio brałem udział w zawodach, w którym dekorowaliśmy najstarszego zawodnika. Ludzi urodzonych w latach czterdziestych, którzy stawili się odważnie na starcie biegu sztafetowego na stadionie, takiego charytatywnego. I jak zobaczyłem, jakim prężnym krokiem zmierzają do podium i jak aktywnie i jeszcze radośnie się udzielają. To było takie moje marzenie rzeczywiście długoterminowe. Żyć tak właśnie, żebym w wieku lat około 80, był jeszcze sprawny. Ta sprawność u byłego sportowca jest tak średnio istotna, bo przecież ona była w początku i stanowiła o moim życiu, ona ukształtowała moje życie i taka wizja utraty sprawności, utraty radości życia i tej aktywności fizycznej byłaby chyba dla mnie smutna, więc jak sobie tak patrzę i akurat, że to zdarzyło się całkiem niedawno, to mogę powiedzieć, że to jest takie moje marzenie.

No nie, no oczywiście, oczywiście. Można gdzieś tam jeszcze próbować poszukiwać. Ale zdecydowanie nietypowe. Dziękuję bardzo za rozmowę. Za uwagę dziękuję Joanna Borkowska-Surucic, SBS Polish. Polub nas na Facebooku, udostępnij innym, skomentuj, bądź z nami na polskim Facebooku SBS.