Finał Konkursu Chopinowskiego. "To olimpijski poziom gry"

a na tym etapie kariery, kiedy to są bardzo młodzi pianiści, no jednak jeszcze długa droga przed nimi, aby być jeszcze lepszymi i też rozbudowywać repertuar, wskazywać jakieś nowe ścieżki estetyczne, które ich będą pociągać, no wydaje się, że już teraz mogą myśleć o tym, że są absolutnie zwycięzcami tego wydarzenia, którego jesteśmy świadkami. Są zwycięzcami, to otwiera drogę do kariery, a czy są pianiści, panie dyrektorze, którzy choć nie wygrali, to jednak konkurs zmienił bieg ich kariery? Tak czasem jest, że ci przegrani również na tym mogą budować swoją karierę.

No i nie dziwi to, że właśnie też ten Chopin jakoś jest tam przez nich... no nie powiem zagarniany, ale traktowany w pewien sposób jako ich kompozytor, bliski właśnie ich wrażliwości. Jeżeli zapytamy te kręgi muzyczne właśnie o postaci bliskie z kultury zachodniej, no to Chopin wśród pianistów będzie tym numerem, no może nie jeden, ale bo jeszcze przecież jest Mozart, jeszcze Bach, jeszcze Beethoven, jeszcze Brahms, jeszcze ci klasycy, którzy też mocno są eksploatowani w salach koncertowych w Azji, ale Chopin rzeczywiście w tej twórczości solowej, fortepianowej święci tam triumfy.

Więc mieliśmy do czynienia podczas tego konkursu, też nastąpiło sporo zmian regulaminowych w tym roku. Też mieliśmy kilka takich dość zaskakujących, myślę, z perspektywy odbiorców sytuacji, kiedy sami jurorzy byli zaskoczeni wynikami pierwszego, czy drugiego, czy trzeciego etapu, że dlaczego ci pianisti, a nie inni. Pamiętajmy o tym, że jurorzy też nie znają punktacji swoich kolegów z ławy jurorskiej, więc to jest taka dość trudna sytuacja dla samych jurorów, że w pewnym sensie ta odpowiedzialność ich jest nie powiem ograniczona, bo jednak to oni są twarzą wyników konkursu szopenowskiego.

natomiast ona jest w pewien sposób determinowana także przez matematykę. No i oczywiście zawsze będzie ten element niezadowolenia części melomanów. i tej odwiecznej opozycji my-oni, czyli ci jurorzy źli pominęli takiego i takiego wybitnego pianistę i mojego faworyta, przecież on mnie tak wzruszył, no ale też oczywiście jurorzy mają inny kontekst i na inne rzeczy zwracają uwagę, mają inne doświadczenia. więc myślę, że kimkolwiek ten ostateczny laureat pierwszej nagrody lub ex aequo, zobaczymy jak to się wszystko ułoży, będzie warty słuchania i warty także kupienia biletu na koncerty, bo też ci laureaci będą za moment ruszać w trasę nie tylko po Polsce, ale także po salach koncertowych na całym świecie.

Noc pełna bardzo przyjemnych emocji przed nami i na pewno o tym będziemy mówili w Faktach RMF FM i w Radiu RMF24. Czekamy zatem niecierpliwie na decyzję jury, a ja bardzo dziękuję za rozmowę. Gościem Radia RMF24 był dyrektor i redaktor naczelny Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, pan dr Daniel Cich. Panie dyrektorze, jeszcze raz serdecznie dziękuję. Wszystkiego dobrego, dobrych muzycznych emocji dzisiaj. Dziękuję i tego Państwu życzę. Dziękuję bardzo. Wzajemnie.