State of AI 2025

I tylko wypisuję właśnie swoje wymagania, podłączam się np. do O1, potem przełączam się na Sonnet albo odwrotnie, czyli przełączam się pomiędzy różnymi modelami i one rozwiązują problemy związane z zależnościami pomiędzy tymi komponentami i tworzą zupełnie nową logikę. I chociażby ten przykład pokazuje właśnie w takich nawet prostych słowach, myślę, do zrozumienia, o jak dużym przeskoków tutaj mówimy. Tym bardziej, że np. rok temu ja w ogóle tych plików nie mógłbym podpiąć do modelu, bo limit kontekstu był niewystarczający. A teraz nie tylko jestem w stanie podpiąć te pliki, ale model je rozumie na tyle, żeby być w stanie implementować funkcjonalności. No i do tego dochodzi multimodalność i na przykład fakt, że czasem robię po prostu zrzut ekranu z Figma,

Natomiast tutaj mamy namiastkę tego, czyli do czego był zdolny model kiedyś, do czego jest zdolny teraz. I nawet z dzisiaj rana miałem taką drugą sytuację, w której nie miałem projektu Figma dla danego widoku aplikacji i nawet Miałem takie mgliste wyobrażenie tego interfejsu, czyli konkretnie zakładka, ona miała mieć ileś tam guzików, jakieś komponenty, dodawane elementy, one się miały tam zsynchronizować z innymi ustawieniami, dopisywać, zapisywać w stanie itd. Czyli dość złożona logika. I napisałem ją tam tak jakby to była taka notatka na kolanie w postaci kilku punktów, gdzie opisałem, że potrzebuję tego, tego i całość ma wyglądać w sposób spójny do reszty aplikacji i podałem inny komponent jako taki przykład tego, jak to może wyglądać, jak wyglądają formularze w mojej aplikacji.