Jedziemy do Calpe! Jak się tam jeździ? Opowiada Cezary Urzyczyn

Ja to nazywam resetowaniem głowy albo brakiem myśli, bo ktoś mnie pyta, a o czym ty myślisz w czasie Tuguihiast? Ja mówię, nie myślę, daję swojej głowie swobodę, aby te myśli dowolnie się tam krążyły i bujały w obłokach, które ja obserwuję na niebie. Jak już mówisz o obłokach, a ja może trochę zdradzę kuchni, mam nadzieję, że się o to nie pogniewasz, bo ty jesteś osobą wierzącą, zaangażowaną w Kościół, prawda? Owszem. Czy to jest modlitwa na przykład dla ciebie? Też może być to modlitwę, tak. To mnie też zbliża do Boga. Taki kontakt z naturą, ja w tym odnajduję również Pana Boga. To jest fajne, że każdy jakby jest w tej samej czynności. Może odnajdywać różne rzeczy, tak.

I to jest niesamowite i dzięki temu poznaję ludzi, czy jestem w różnych kręgach, środowiskach, które mają różne poglądy, są związani z Kościołem albo wręcz przeciwnie. I tak samo bawimy się tym rowerem, niezależnie na którego prezydenta będziemy głosować. Czy jakiej opcji politycznej jesteśmy? Czy mamy taką skórę, czy inną? Jak mnie ktoś pyta, żona mnie pyta, no tak, ale jeździłeś z tym człowiekiem dwa dni. Opowiedz coś o nim. A ja się okazuje, że niewiele mogę o nim opowiedzieć. Poza tym, na jakim rowerze jeździł i o kilku jakichś faktach sportowych, no to nie znam człowieka. Naprawdę, że żona cię pyta, ty jeździłeś z tym lewakiem dwa dni?

Jest cały taki kościół, są apostołowie w tym ruchu, jest ten niedzielny wypad na Gasy. Cała taka wspólnotowa też otoczka, która zresztą mnie się podoba. Jesteśmy zwierzętami stadnymi, więc tego potrzebujemy. Ty też masz takie wrażenie, że to trochę jest taki rodzaj, jakby ten kościół nam wypadł i ludzie szukają jakiejś innej wspólnoty? Myślę, że tak, że szukamy... Szukamy jakichś wspólnot, gdzie będziemy się czuli dobrze. No i tutaj w każdej tej wspólnocie nie trudno o jakąś przesadę. Ci liderzy czy ci, którzy w tych grupach różnych wiono prym, mogą też przesadzić, wprowadzając jakieś tam zasady.