Rezerwacja - 25.11

Uniwers Krucha, który już dwa sezony jednak trwał. My się na tym planie już jak rodzina, a przynajmniej jak zawodowi żołnierze dogadywaliśmy. On się super w tym sprawdził, moim zdaniem. Ten pana bohater jest taki pęknięty, poraniony, cierpiący też, bo ciągle w tym kołnierzu, ciągle mu coś dolega, prawda? Plus psychiczne problemy. Ale w tej serii po śmierci żony, bo tak się kończy poprzednia seria, Jeszcze ma przy boku na rękach niemalże synka, którego włącza w swoje działania mścicielskie. Pan jest też ojcem. Jak pan myśli, czy taka relacja, w ogóle włączanie dziecka w taką historię jest możliwe, realnie?

To zresztą od początku był bardzo ciekawy zabieg, że to Podlasie, które jest pograniczem i głęboko ten serial wchodzi w tradycję. W taką szeptaną religię, ale teraz to Podlasie znaczy jeszcze coś innego dla nas wszystkich, prawda? Bo to, co dzieje się na granicy białoruskiej i dzieje się ciągle, podkreślajmy to, ludzie, którzy błądzą po lasach, którzy nie mogą się przedostać do lepszego życia, to pewnie też towarzyszyło kręceniu waszego filmu, no bo kręciliście pół roku temu ten serial i ta sprawa, to nieszczęście ludzkie tam jest, prawda? No jest, o tyle dotknęliśmy go. To było namacalne, ponieważ przez dwa sezony kręciliśmy niespełna chyba trzy kilometry od granicy białoruskiej chatkę szeptuchy naszej.

Jako osoba, która nie chciała mieć dzieci, czyli już mnie to wyrzuca z tego modelu mama-tata i dwa słodkie maleństwa. A nie żałujesz tej decyzji, że nie masz dzieci? Wiesz, ostatnio doszłam do takiego bardzo budującego wniosku, który dał mi dużo spokoju, że te kilka najważniejszych decyzji, łącznie z byciem child free, podjęłam słusznie. Spaprałam dużo różnych spraw, wiesz, drobniejszych, ale najważniejsze decyzje były dobre. Ani przez moment nie żałowałam, że nie mam dzieci. No to jest deklaracja. Bo czasem kobietom się zmienia i się okazuje, że to już jest niestety za późno, kiedy dochodzi się do tej potrzeby. A jaką ty masz definicję rodziny? Kto jest dla ciebie rodziną?

Wiesz, większość z nas chce jednak mieć jakąś osobę towarzyszącą. Więc towarzysz życia. To słowo zawsze mi się podobało. Nie mąż, który jest jednak taki patriarchalny, jakaś głowa rodziny. Nie partner, który jednak kojarzy się z czymś biznesowym i z założenia chwilowym. Więc towarzysz życia, który ci towarzyszy na dwa samochody. Wiesz, że jedziecie jakiś czas razem, zatrzymujecie się po drodze, a potem któryś mówi, wiesz co, to ja sobie skręcę troszkę tutaj, może nie w prawo, w lewo. Skręcę w lewo i spotkamy się tam i tam. I wiesz, no ja jednak od 30 lat tworzę taką rodzinę. To prawda. To jest jakieś ogromne osiągnięcie. I ciągle się spotykacie.

Marek Napiórkowski, najlepszy gitarzysta w tej części świata, a może i wszechświata, gitarzysta jazzowy, powraca z płytą. Ale też gitarzysta i muzyk, artysta totalnie niespokojny, ciągle skok w bok. Przedostatnia płyta to był skok w kierunku muzyki elektronicznej, a ta najnowsza, Którą można już mieć i słuchać. String Theory jest skokiem w kierunku muzyki klasycznej, smyczków. No właśnie, Marku, co to za pomysł, żeby aukso było częścią jazzu? To opowiem może o genezie. Geneza była taka, że dwa lata temu dokładnie Mniej więcej miesiąc przed tym największym zamknięciem lockdownowym.

I od tego artykułu, od tej historii, od przerwania milczenia zaczął się ruch MeToo, który zmienił sytuację kobiet, ale nie tylko kobiet na całym świecie. Polecamy. I numer dwa to książka Ewy Zadrzyńskiej-Głowackiej, byłej żony Janusza Głowackiego, pisarza, ironisty, człowieka, który zrobił ogromną karierę w Stanach Zjednoczonych. Antygona w Nowym Jorku była wystawiana na Broadway'u i ciągle czekał na to, żeby któraś z jego książek stała się kanwon hollywoodzkiego filmu. Niestety się nie doczekał. Ewa Zadrzyńska mówi o nim, że to mój ulubiony były mąż, najlepszy były mąż i opisuje ich życie w Nowym Jorku, bo przez wiele lat mieszkali w Nowym Jorku, w mieszkaniu, w którym ona mieszka do dziś.