Mentionsy Mentionsy
Retronauci 2000
Retronauci 2000

Street Fighter - fenomen automatowych bijatyk

09.11.2026 ·1 godz 13 min · 10 rozdziałów

W dzisiejszym odcinku rozmawiamy o kultowej serii gier Street Fighter! Od rewolucyjnego debiutu na automatach arcade, przez globalny fenomen Street Fighter II, który zdefiniował cały gatunek bijatyk. Przyjrzymy się też trudniejszym momentom w historii serii, unikalnemu systemowi kombosów (który powstał zupełnie przez przypadek!) oraz temu, jak gra przetrwała próbę czasu, łącząc pokolenia graczy.Zapraszamy!

10:21 · Technologia i gra Street Fighter 1 2

Pan Kenzo Tsujimoto założył właściwie firmę, która się nazywała Japan Capsule Computers i to Capsule jest dosyć istotnym elementem, bo to pozostało w nazwie właściwie do tej pory. Zostało potem to skrócone, to Capsule Computers do Capcom. Oczywiście po drodze ta firma przechodziła różnego rodzaju restrukturyzacje. Tsujimoto właściwie prowadził trochę takie podwójne życie biznesowe, bo pracował jednocześnie jako prezes konkurencyjnej firmie IRM. I dopiero w 1983 roku Fuzja stworzyła właśnie firmę Capcom, co jest właśnie skrótem od Capsule Computers, a ta nazwa o kapsułach wiąże się z kilkoma rzeczami. Po pierwsze w ogóle warto wspomnieć, że w Japonii w tamtych czasach z tymi kapsułami i komputerami związanymi z kapsułą był dosyć duży szał.

Nawet jak sobie przypomnicie Dragon Balla czy inne produkcje tego typu, to pewnie gdzieś wam się słowo kapsuła będzie w wielu miejscach przewijać. Sam twórca twierdzi, że nawiązywał tutaj do tak naprawdę dwóch rzeczy. Po pierwsze, termin kapsuła miał odróżniać automaty od komputerów PC. Komputery PC wtedy zaczynały dopiero raczkować, one dopiero się tak naprawdę pojawiały na rynku, aczkolwiek jemu zależało na tym, żeby ten komputer, który oni tworzą, znaczy komputer czy maszyna, która Zawiera grę. Była swojego rodzaju kapsułką właśnie, taką kapsułą, która zawiera pełną produkcję. Co więcej, samą terminologię omówił, że nawiązuje do terminologii NASA, co jednocześnie miało podkreślić to, jak bardzo nowoczesny jest to sprzęt. Więc już w tamtych czasach tak naprawdę mieliśmy jakieś podwaliny pod firmę Capcom, która dopiero później doszła do takiego punktu, w którym w zasadzie jest kojarzona tylko i wyłącznie z grami komputerowymi.

18:13 · Street Fighter 2 - powstanie i rozwój 15

A oczywiście, no wiesz, ci, którzy kupują taki automat i stawiają go w swoim salonie gier, no to nie byli zbyt chętni do tego, żeby potem to gdzieś reklamować, a może wymieniać, a może trzeba coś dopłacić, a może reklamacja nie przejdzie. To jeszcze pomyśl sobie, że to są japońskie dzieci, wiesz, wychowane, kulturalne, a niech by takie automaty postawili w Stanach, w jakichś gorszych dzielnicach, to wiesz, to podejrzewam, że jakby ktoś tam chciał zrobić yoga fire i spalić przeciwnika, to ktoś by fizycznie ten automat podpalił, więc ktoś by wpadł na taki pomysł, więc amerykańscy zdolni do wszystkiego, więc no... Powiem szczerze, że fajny pomysł, ale nie dziwię się, że padł. Tak, padł i dlatego właśnie wtedy postanowili, że nie, dobra, trzeba to wybebeszyć, w ogóle włóżmy to w takim razie w jakąś zwykłą, wiesz, obudowę. No i tak faktycznie było, że Capcom awaryjnie zastąpił wszystkie te pęknięte poduszki zwykłym panelem z sześcioma przyciskami.

No i właśnie, jak już jesteśmy przy Street Fighterze 2, Ogólnie droga do drugiej części Street Fightera była dosyć pełna zakrętów, bo ojciec oryginału, czyli Takashi Nishiyama, opuścił Capcom i przeszedł do konkurencyjnego studia SNK, co w zasadzie kilka lat później doprowadziło do przezabawnej wojny klonów gier, bo on jako twórca oryginału też tam postanowił stworzyć grę, która będzie bardzo podobna, ale o tym może trochę później. W Capcomie pałeczkę w tym czasie przejął szef działu deweloperskiego, czyli Okamoto, Yoshiki Okamoto. I on zatrudnił ludzi, którzy mieli być w zasadzie odpowiedzialni za... Może nawet nie zatrudnił, bo już przy Forgotten Worlds oni pracowali, już znali się z Forgotten Worlds. Natomiast przejął projekt Street Fightera w taki sposób, że oddał go w zasadzie dwóm dosyć utalentowanym artystom, którzy byli dosyć nietypowi, szczególnie Akiman.

I nawet pojawiła się gdzieś już na okładkach w 1988 roku, na okładkach gazet, mając gdzieś takie wczesne logo Street Fightera 2, mimo że w zasadzie wtedy jeszcze nad dwójką nikt nie pracował. Ostatecznie w ogóle projekt wydano pod tytułem Final Fight, grą, którą pewnie wszyscy kojarzycie. No i gra oczywiście stała się gigantycznym hitem kasowym, co w ogóle miało mega duże znaczenie pod tym względem, że zyski z Final Fight zostały przekazane przez Capcom właśnie na produkcję Street Fightera 2. Więc dzięki temu mieli wreszcie fundusze na to, żeby stworzyć grę, która będzie dużo bardziej rozbudowana w stosunku do jedynki i dużo bardziej dopracowana. Kasa mogła pójść też na to, że mogli zastosować dużo bardziej pojemne pamięci ROM, no i zatrudnić oczywiście jeszcze więcej pracowników, żeby sam proces twórczy był na jak najwyższym poziomie.

Bo ja pewnie pamiętacie, jestem właśnie po szkole muzycznej, która w ogóle trafiła do działu muzycznego Capcomu w czasach, gdy na czele zarówno sekcji automatowej, jak i konsolowej stały bardzo utalentowane kobiety, więc w ogóle To ułatwiało w dosyć dużym stopniu nowym kompozytorkom start w branży. Te kompozycje tworzone przez kobiety w tamtych czasach były bardzo wysoko cenione. Jej początki przy pracach nad Street Fighterem 2 były dosyć szorstkie, bo w zasadzie pierwsza partia stworzonych przez nią efektów dźwiękowych została dosyć mocno skrytykowana, a właściwie w całości odrzucona. Jej szef nawet ją zapytał z niedowierzaniem, czy ty wiesz w ogóle jak dobrze jest kogoś uderzyć, bo

Podkręcona tak, że właśnie była dużo szybsza. Tam było nawet kilka tych edycji i jedną z takich bardzo popularnych była Rainbow Edition, w którą można było zagrać i to spowodowało, pchnęło tak naprawdę twórców Street Fightera do tego, żeby stworzyć przyspieszoną wersję oficjalną i w ten sposób właśnie padł pomysł na zrobienie Street Fightera 2 Turbo. Wprowadzenie nowej wersji przyniosło też jeszcze jedną bardzo ważną zmianę, bo zaczęto dosyć mocno walczyć z piractwem i modyfikowaniem tych gier Capcomowi zależało na tym, żeby ludzie nie grzebali w ich produkcjach i dlatego stwierdzili, że coś w tym temacie zmienią. Dlatego przyspieszenie rozgrywki było tylko taką doraźną odpowiedzią. Prawdziwą bronią w ogóle przeciwko piratom okazała się nowa płyta arcade'owa CP System 2.

Którą wprowadzili wtedy w 93 roku wraz właśnie z wydaniem Street Fighter 2 The New Challengers, który w ogóle odblokowywał też nowe postacie, w zasadzie wprowadzał nowe postacie. I ona była wspierana właściwie we wszystkich nowych wydaniach Street Fightera 2, łącznie z Hyper Street Fighter 2, który gdzieś pojawił się pod koniec 2003 roku. Inżynierowie Capcomu zastosowali w niej dosyć bezwzględne takie zabezpieczenia antypirackie. Pamięć programu ROM Została silnie zaszyfrowana, a klucze deszyfrujące były umieszczone w takiej pamięci, która była podtrzymywana przez przylutowaną do płyty baterię. I ta bateria w momencie, kiedy się rozładowywała albo się rozładowała kompletnie do zera, powodowała, że klucze deszyfrujące

I wyobraź sobie, że ogólnie między SNK a Capcomem wywiązała się dosyć ciekawa rywalizacja w tworzeniu takich prześmiewczych postaci w zasadzie, które trafiły do obu gier. Zaczęło się od tego, że po King of Fighters, który był w 1991 roku, Potem SNK wydało grę Art of Fighting. W grze Art of Fighting głównym bohaterem był Ryo oraz Robert, ale generalnie Ryo w swoim stroju karateki i ze swoim arsenałem ciosów, który łudząco przypominał połączenie Ryu i Kena ze Street Fightera Capcom uznał to za zbyt przesadzoną zrzynkę, choć jak słusznie w sumie zauważają historycy branży, skoro obie serie były stworzone przez tego samego twórcę, to w zasadzie on w pewnym sensie kopiował swoje własne pomysły.

Co nie zmienia faktu, że Capcom stwierdził, że ok, jest to trochę za daleko, dlatego postanowili sobie zrobić małą żart. Odpowiedź Capcomu była dosyć zabawna, bo stwierdzili, że ok, w takim razie my weźmiemy waszych dwóch głównych bohaterów I sprowadzimy ich do naszej gry. Więc kiedy wydawali w bodajże 1995 roku Street Fighter Alpha Warriors Dreams, zadebiutowała tam taka postać, która się nazywała Dan Hibiki. To był taki japoński wojownik z Hongkongu, pewnie możesz go kojarzyć, bo on był stworzony w takim bardzo charakterystycznym różowym kimono. I to był taki japoński wojownik z Hongkongu, który specjalnie miał wyśmiewać dwóch bohaterów, Ryo i Roberta, łącząc ich w jedną postać, przy czym celowo został stworzony tak, żeby był możliwie najgorszy ze wszystkich postaci, jakie w Street Fighterze występują.

Miał też rolę manekina treningowego w Street Fighter vs Tekken, w zasadzie ex-Tekken, gdzie w ogóle już na samym zjazdu nie był wyrzucany, pamiętam, przez drzwi, albo był gdzieś tam wleczony przez gigantycznego robota w zakończeniu Marvel vs Capcom, z tego co pamiętam. W każdym razie SNK stwierdziło, że odpowie ping-pongiem dosłownie na ten żart, The King of Fighters 2000

Drwiny i tak dalej. To było wszystko z kolei wzięte z Street Fightera. Dlatego tutaj ciekawostką jest to, że w zasadzie ping-pongiem sobie odbili żarty. No, na tym się co prawda skończyło, ale ping-pongiem sobie odbili żarty z bohaterów, którzy byli na zmianę wprowadzani, żeby gdzieś tam swojego branżowego przeciwnika... No szpileczki widzę, że tak, szpileczki widzę, że sobie wtykali konkretne, ale to bardzo fajne, bardzo fajne smaczki. A powiedz mi, jakbyś tak miał pod kątem bijatyk na to popatrzeć, wolałbyś, stanąłbyś po stronie SNK czy po stronie Capcomu? Które twórcy podobali ci się tutaj bardziej, które gry właściwie od tych twórców były lepsze? Właśnie nie w ogóle gier, bo Capcom partycypował w tylu różnych rzeczach.

Chyba nawet ostatnio ta Pragmata, która wyszła już uznawana za grę jakąś po prostu niesamowitą grę roku. Chyba jest też Capcomu, czy tam symulator Kuriera. Czyli tego gościa, co tam te paczki nosi, już zapomniałem, jak to się nazywa, który wyszedł na PS5 i był przez długi czas ekskluzyjnym chyba na PS4. Więc Capcom, tak, on partycypuje w wielu, wielu różnych grach, ale chodzi mi o bijatyki, no bo SNK się tutaj głównie jednak w platformówkach, jakby w bijatykach obraca, więc którą byś z tych firm wybrał jako... Nie no, Capcom. Capcom! Znaczy w ogóle bym wybrał Capcom chyba. Tak jak się teraz zastanawiam... Możliwe, że jeżeli byśmy mówili o platformówkach, pewnie w tamtych czasach pewnie bym Ci powiedział SNK.

Jeżeli myślę teraz o jednej firmie, którą Capcom się dosyć dobrze trzyma. Ja już myślałem, że Capcom w ogóle będzie szedł trochę tak pionowo w dół, no bo w zasadzie oni mieli taki moment, że trochę przespali rynek, ale z drugiej strony w tym momencie się mocno odbili. Capcom wydaje fajne produkcje do tej pory, ale jeżeli mówimy o bijatykach, Wiesz, ten Street Fighter ma coś w sobie takiego, że prawdopodobnie w ogóle, jeżeli bym w tym momencie miał wybrać bijatykę, jest duża szansa, że sięgnąłbym po któregoś ze Street Fighterów nowych. Ale, ale, ale, drogi panie, muszę ci powiedzieć, że SNK w tamtych czasach też miało świetne gry. Myślę, że po prostu o nich zapomniałeś troszeczkę i od razu tutaj ja powiem, że ja bym wybrał jednak SNK, bo Capcom

Właściwie to kojarzy mi się jeśli chodzi bijatyki tylko ze Street Fighterem. Okej, mieli jeszcze jakieś takie poboczne rzeczy jak np. Marvel vs Capcom czy Capcom vs zresztą SNK. Tutaj też bardzo fajna kolaboracja, połączyły się gdzieś te firmy. Zderzając się swoimi bohaterami. Ale patrząc na dorobek jednak SNK, no to tutaj gry takie bijatyki 2D z tamtych czasów są uważam znacznie lepsze. Przede wszystkim King of Fighters, które rokrocznie wychodziło. Chyba zaczęło się od King of Fighters 94, taka najbardziej znana część. Oczywiście chyba było 93, wcześniej jako pierwsze, albo 92. To był jeden z pierwszych części. King of Fighters 94 królował w polskich salonach gier. Tam zresztą był ten charakterystyczny gość, który był jak Freddy Krueger.

Była tam też postać chyba ze szpadą, więc raczej były takie troszeczkę walki z dodatkami, nie tylko na gołe pięści. Ale jednak to spektrum takich ciekawych gier, ten wachlarz tych bijatek od SNK, moim zdaniem był o wiele ciekawszy niż wtedy to, co prezentował Capcom. Ale na przykład powiem wam, że nie jestem w stanie, bo tego nie sprawdziłem, nie jestem w stanie wam powiedzieć, kto tutaj był pierwszy. Wydaje mi się, że chyba Capcom, dlatego że ten Street Fighter pierwszy wyszedł tutaj, sobie sprawdziłem, w 1987. Nie sądzę, żeby SNK wydało coś wcześniej. Wydaje mi się, że troszkę poszli na tym... U nich właśnie się zaczęło od tego, że Nishiyama przeszedł z Capcomu do SNK. On w zasadzie zaczął przemycać ten swój pomysł, który w zasadzie ciągnął dalej z czasów Street Fightera pierwszego.

No w zasadzie to jest takie gear beat'em up, to jednak chyba wolałem, jednak chyba wolałem zdecydowanie rzeczy, które gdzieś tam powstawały od kogoś innego, co nie zmienia faktu, że w zasadzie oni i tak wygrali rynek tym Street Fighterem wtedy i wszelkiego rodzaju innymi grami, które gdzieś były dookoła Street Fightera pod podobnymi bijatykami. Później Capcom w zasadzie też wypuścił masę zarąbistych produkcji, tylko że to już były związane tak naprawdę te gry albo z komputerem osobistym, takim typowo, No albo były związane z konsolami, więc to jest ten okres, który już trochę gdzieś tam właściwie u nas w podcaście pomijamy. Co nie zmienia faktu, że... No zadałeś trudne pytanie, bo to tak naprawdę wiesz, no to jest dwóch takich gigantów i to trochę tak jakby, czy teraz ktoś zapytał, czy wolisz zjeść pizzę z salami, czy... Z czym jeszcze lubisz pizzę?

55:34 · Gry 3D i ich wpływ na branżę 1

Za to w Capcomie Był problem ze wprowadzeniem tego silnika. Oni nawet tego nie ukrywali, powiedzieli wprost, że w zasadzie eksperymentujemy z tym, ale czujemy, że to nie jest to, co być powinno. I generalnie doszli do wniosku, że tworząc Street Fightera 3 pójdą w perfekcję 2D. I faktycznie pchnęli to 2D do takich granic możliwości. Ten Street Fighter 3 w porównaniu do właściwie wielu gier, które powstawały w międzyczasie, takich dwuwymiarowych, wyglądało błędnie dobrze. Świetny tytuł. Tak, poza tym wiesz, narysowano ręcznie, no bo tutaj też nie mówimy właśnie o zdjęciach gdzieś tam po wycinałych klatkach z materiałów wideo, tak jak mieliśmy przy Mortalu, dwuwymiarowym tak oczywiście, to tutaj wszystko było ręcznie rysowane i w zasadzie

Pokazano wszystkie 18 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.