Reportaż: Magenta, czyli życie w kolorze fuksji

I dotarło do mnie, w jak strasznym miejscu jestem i jak straszne rzeczy będą się teraz działy. I to było przerażające. Ja tak nie miałam. W ogóle w pierwszych dniach to od razu pobłądziłam i do prosektorium trafiłam. Więc poznałam już szpital chyba z każdej strony. Na początku błądziłam. ale jakoś to ogarnęłam. Teraz właściwie Instytut to traktuje jako takie moje drugie miejsce poza domem, dlatego że oprócz tego, że tam się leczyłam, no długo się leczyłam, w tej chwili jeżdżę na kontrolę, ale też dużo organizujemy tam rzeczy dla pacjentów onkologicznych, więc nie przeraża mnie. Oczywiście jak idę na kontrolę, jest wielki stres, ale nie miałam czegoś takiego, że napawał mnie taki wielki strach przed wejściem do lekarza, no chyba, że wiedziałam, że ten lekarz nie ma dobrej tam opinii, no to troszeczkę mnie tam zawsze cząsło, bo nie chciałam trafić na niego, bo nie ukrywajmy, że nie wszyscy lekarze mają empatię i że każdy nas będzie kłaskał po głowie.