Zapraszam do wysłuchania reportażu, w którym państwo Zimmermann opowiadają o tym, co się wydarzyło we wrześniu 2024 roku. Przyszła woda. Halo, halo, słyszymy się Pani Edyto? Tak, tak, tak, tak, słyszę. O, dzień dobry. My już jesteśmy w Lewinie. To powinniśmy być według nawigacji za 4 minuty. Tu się jedzie przez Buszyce? Tak, przez Buszyce też można jechać, jasne. Dobrze, Pani Edyto, będziemy w takim razie za kilka chwil. Bardzo Pani dziękuję. Dobrze. Tutaj już od dzisiaj rozmawiamy z naszą panią PCPR-u, panią dyrektor.
Dzieci wywieźliśmy też dopiero około 22 w nocy. Dzieci już spały. No i przyszła, przyszła po prostu. Wzięliśmy tylko kołdry dzieciom, wzięliśmy materace, żeby miały na czym spać. No i pojechaliśmy. My z mężem jeszcze wróciliśmy, tylko pół do pierwszej chyba było, jak żeśmy opuszczali nasz dom. No to woda już szła gdzieś tam ulicą i o trzeciej, po trzeciej była już w domu u nas, już się wdarła do domu. Dużo nam naprawdę poniszczyło, bo po prostu, no co mogliśmy wiadomo podnieść do góry, ale szafy były zamontowane duże na stałe, no to nie można było ruszyć. Kuchnię mieliśmy pod zamówienie, zrobioną też taką fajną. Ile? Trzy miesiące wcześniej żeśmy ją zamontowali. Szafy nowe dzieciom kupiliśmy do pokojów, bo to przed rozpoczęciem roku szkolnego żeśmy urządzali im pokój.
Mieliśmy i z ROPS-u pomoc i od ludzi prywatnych i wolontariusze przyjeżdżali, pomagali nam. Z różnych stron nawet kraju i no pomoc ruszyła. No wiadomo, tutaj dla dzieci to tą pomoc mieliśmy i pampersy i chemię i spożywcze rzeczy. W pewnym momencie po prostu żeśmy ogłosili, że po prostu naprawdę już nie potrzebujemy. Nawet jak gdzieś busy jechały do nas, to odsuwaliśmy gdzieś dalej, że no bo to nie jest, gdzie zgromadzić też nie wiadomo ile, to też nie ma po prostu. To co nam było trzeba, to oczywiście przyjęliśmy z całego serca dziękujemy. I później właśnie tutaj stowarzyszenie pani Grażyna i pan Andrzej Zdrowie z Brzegu postanowili stworzyć zbiórkę na nasz cel.
No i tak liczymy, liczymy na właśnie pomoc właśnie w zbieraniu tych funduszy, żebyśmy mogli rzeczywiście zbudować nowy dom, żeby był dostosowany do naszych warunków, bo chcemy oczywiście, chcemy dalej pełnić tą funkcję, którą pełnimy już od 10 lat. Tą rodzinę zastępczą chcemy dalej, żeby dzieci u nas były, wychowywać te dzieci i żeby po prostu dalej szło jak do tej pory. No ale musimy mieć właśnie poczucie tego bezpieczeństwa i tej pewności i stabilności. Tego najbardziej nam brakuje teraz w tej chwili. Mamy tą wiadomość, że jednak nie możemy tutaj dłużej, raczej że możemy tylko do końca roku zostać. I od stycznia znowu gdzieś musimy z tymi dziećmi się podziać.
I znowu jest to samo, znowu jest powiadomiony PCPR. No i będziemy dalej uderzać, czy starosta, wojewoda, nie wiemy gdzie dalej, no bo musimy, no bo co oddam, nawet nie mam gdzie tych dzieci oddać, nie ma rodzin zastępczych, domy dziecka są pełne, no gdzie my oddamy? Ale nie chcemy, no gdzie oddać dzieci tak naprawdę? No to nie na tym polega, żeby po prostu tutaj dzieci cierpiały na tym, tak? To jest następna trauma dla dzieci i to im wystarczy, co już miały pierwszy raz, a teraz drugi raz, co z nami przeszły na ten dom. Poszliśmy najpierw do domu rodzinnego, ale tutaj też przyszliśmy, to dla dzieci jest... Każde inne miejsce to dla nich zawsze jakaś trauma jest, tak? Bo każde dziecko ma swój kącik, każde dziecko ma swoją zabawkę, coś i ono chce mieć po prostu, też być ustabilizowane, żeby miało swój kąt, a nie żeby ono było przemieszczane co chwilę, dzień, dzień.
Także tutaj ten stary na razie zostaje, musi wyschnąć. Remont nawet nie idzie tam przeprowadzić w tej chwili, dopiero gdzieś na wiosnę, jak to wszystko wyschnie. U nas ponad miesiąc jeszcze w piwnicy dużo wody stało po powodzi. Jest to mury bardzo mocno nasiąknięte tą wodą, osuszamy, grzejemy, idzie prąd, idzie wszystko, idzie gaz, no ale musimy też to, bo po prostu jak nie zadbamy też, to po prostu zrujnuje się ten dom do końca. Nie wiem, w przyszłości albo go sprzedamy, albo nie wiem, czy nasze dzieci będą chciały tutaj biologiczno przyjść, mieszkać, no też przeżyły razem z nami do teraz. Nie wiemy, co będziemy dalej z tym domem robić. Pełnimy tą funkcję i zajmujemy się tymi dziećmi i tak naprawdę my z mężem mamy się gdzie podziać, bo mamy gdzieś tam, u syna możemy przebyć te parę dni czy tam miesięcy, no ale tym dzieciom, no gdzie mamy się z nimi podzieć?
Dzień dobry, Wanda Wasilewska, Radio Poznań. Czy z panem burmistrzem Arturem Kotarą mogę mówić? Niestety pan burmistrz jest poza urzędem, jest na spotkaniu. O której najlepiej dzwonić, żeby zastać pana burmistrza? Powiem szczerze, że nie wiem jak to dzisiaj będzie wyglądało, dlatego że u nas dzisiaj są delegacje z ministerstw różnych i właśnie skończyło się jedno spotkanie i panowie pojechali w teren. Wiem, że w późniejszych godzinach mają być, także dzisiejszy dzień taki będzie, że tak powiem po prostu w terenie większości jak na miejscu, także trudno mi jest powiedzieć w jakim czasie Pan Burmistrz może być na miejscu. Rozumiem, a tak z ciekawości zapytam, czy te odwiedziny z ministerstw wiążą się ze skutkami powodzi?
Mamy w 90% ze wszystkimi kontakt, ponad 50 dzieci już u nas było i mamy z nimi kontakt, które po prostu w 90% które przysyłają zdjęcia Rodzice są zadowoleni. Spotkania są też stwarzane raz na rok, ale nieraz na szczęście zapraszają gdzieś. Kiedyś nas na chrzciny też zaprosili, jak przejeżdżamy po drodze, żeby po prostu do nich zajechać. Przysyłają zdjęcia w szkole, jak się uczą, opowiadają. Po 8 latach mieliśmy, my to mamy ponad 10 lat otwarte, po 8 latach ostatnio pani zadzwoniła i zdjęcia przysłała, jaka jest zadowolona z dziecka. Emocje są bardzo duże, bo rzeczywiście jak przyjmujemy do nas dziecko, to nigdy nie wiemy jakie dziecko przyjdzie, wiadomo. Są dzieci bardzo różne. Bierzemy nawet takie dzieci od razu ze szpitala, po prostu gdzieś, czy rodzicom odebrane, czy rodzice sami zrzekają się po prostu praw do dziecka.
Zaczynamy od takiego maleństwa i rośnie u nas, wychowuje się i jesteśmy na to przygotowani, że po prostu u nas te dzieci powinny być tylko na chwilę do uregulowania sytuacji prawnej, czy z rodzicami, czy gdzieś tam z dziadkami w różnych jakichś takich sytuacjach i te dzieci tak naprawdę docelowo, jeżeli już jest sytuacja uregulowana, powinny iść i my jesteśmy tego bardzo świadomi. Powinni iść do swoich rodzin nowych, do mamy, do taty, żeby miało się do kogo konkretnie przytulić, żeby miało dla siebie tylko tych rodziców. A tutaj u nas brakuje, brakuje rodzin zastępczych. Zresztą wiemy, że w całym kraju brakuje tych rodzin zastępczych. U nas w powiecie jest trzy rodzinne, funkcjonujące tak w pełni, trzy rodzinne domy dziecka.
No i tak jakoś nas to tak zmotywowało do tej pracy, do tego wszystkiego, że bardzo, bardzo lubimy i zresztą chcemy dalej, tylko mówimy, żeby to wszystko się jakoś tak unormowało. Żeby tym dzieciom zapewnić właśnie wszystko co najlepsze, bo zasługują na to, bo mówię po różnych traumach te dzieciaczki przechodzą i są gdzieś tam bite i gdzieś tam są zaniedbane bardzo mocno i musimy to wszystko z nimi wypracować i na terapię i do psychologów i na zajęcia jakieś SI. I zajęcia TUS, także mnóstwo tego jest, ale jeździmy, chcemy jeździć z nimi, żeby to po prostu u nich wyszło, żeby te dzieci wyprowadzić na fajnych, porządnych ludzi.
I też jak rodzice przyjeżdżają, to zawsze i wypytujemy, i pytamy jak i gdzie, a jak jeszcze pójdzie, już na przykład pójdą do tego, to jeszcze zadzwonimy. A czy on tak robi? A czy w nocy tak się budzi? A czy jeszcze? Tak, to dużo jest właśnie takich rzeczy. Mamy też dzieci, które były wcześniej u nas w rodzinnym domu dziecka, przyszły, były dużo młodsze, że chodziły do pierwszej klasy, później odeszły z powrotem do mamy, że mama po prostu, jak to się mówi, naprawiła się i wzięła dzieci do siebie, że już było wszystko dobrze, ale jednak mama nie daje rady ze sobą. Dzieci poszłyby do placówki, ale ich mama i one zadzwoniły do nas z tego powodu, że wcześniej też nas odwiedzali na święta i to wszystko. Czy mogłyby do nas wrócić? Żona mówi, że raczej ciężko będzie, bo my możemy mieć mniejsze dzieci, a to już prawie takie nastolatki są.
Żona mówi, że zapyta się, zadzwoni do sądu jeszcze i zadzwoniła żona do PCPR-u, PCP do sądu zadzwonił i pani sędzina do nas zadzwoniła po prostu, że jeżeli u nas były, a my tego chcemy, to nie ma problemu, żeby do nas wróciły, a nie poszły do placówki i są nadal zadowolone dzieci, że tak powiem, że wróciły do nas. Teraz są w szkole. A Dominik jeszcze do tego chciał wcześniej zostawić tą szkołę, bo jemu się niby nie podobał ten fryzjer, to wszystko, że zostawić i indziej pójdzie, ale żona mu tłumaczy, że najpierw tą szkołę skończ, a później żebyś został dłużej u nas, że my nie chcemy, żebyś stąd poszedł, żebyś został dłużej u nas i dalej do szkoły i będziesz sobie dalej u nas mieszkał. Zawsze się dla ciebie miejsce znajdzie, nie jest tak, że ty skończysz 18 lat i musisz stąd sobie pójść. Jeżeli ma tylko możliwość tutaj zostać i w ogóle i my będziemy go wspierać, oczywiście też gdzieś tam, żeby pracował, żeby, że niby nie było po prostu, że sobie będzie gdzieś tam bumelował, ale no tutaj trzeba zmotywować.
Naprawdę trzeba podejść do dziecka, rozmawiać i w ogóle i jeżeli trzeba, to też i psycholog i jest tutaj, mamy wsparcie psychologa. Tutaj właśnie rozmawiamy jak najbardziej, żeby po prostu tutaj mieli tą świadomość, żeby rozumieli, bo też nie wiadomo, czy gdzieś nie będzie wpływu rodzica biologicznego, tej mamy, że jak skończy 18 lat, wie, że jakieś tam środki będzie miał i w ogóle, żeby też nie było nacisku, też to mu tłumaczymy, też mu dajemy do zrozumienia, że po prostu taka sytuacja może być, żeby wiedział, o co chodzi po prostu. No a co zrobi i jak wyjdzie, no to też już my też na siłę na przykład później nie możemy nikogo uszczęśliwić, nie? Mamy takiego Damianka, jest u nas od siedmiu lat już w naszej rodzinie.
Trafił do nas jak miał niecałe dwa latka z innej rodziny zastępczej. I od tego czasu jest u nas. Jest zgłoszony do adepcji tak naprawdę już około pięciu lat. Nie znaleziono kandydatów dla niego. Jest dzieckiem nadpodbudliwym. Nie ma stwierdzonego ADHD, gdzieś tam jakiegoś tego fasu, tylko po prostu jest takim żywiołowym. Dla mnie to jest żywiołowy chłopak, wszędzie go pełno, wszędzie wejdzie. Przyszła woda.
Zapraszamy do stołu i tak to wygląda. Dom zawsze, że tak powiem, zawsze mi się marzyło jak największy, że tak powiem, żeby były dla nas łazienki, no to by były co najmniej ze trzy, cztery nawet, bo to i dla dzieci, żeby były, żeby starsze dzieci miały osobną, bo wiadomo, że starsze dziecko sobie coś tam zostawi. Duża kuchnia, bo wiadomo, że w kuchni dzieci zawsze przy mnie wszystkie są. Z osiem pokoi, bo rzeczywiście tutaj dużo jest dzieci. I dla nas jakąś prywatną taką przestrzeń, bo też musimy się zrelaksować, musimy odpocząć. No ale mówię, no dom musi być przestronny. No u mnie stół jest taki najważniejszy, bo my musimy wspólnie, wspólnie jeść ten obiad. No bo przy stole, jeżeli się wszyscy zejdą, usiądą, to zawsze jest ta rozmowa.
Pokazano wszystkie 15 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.