Wdzięczność - Alicja Kulik

Mamy wokół siebie mnóstwo takich życzliwych ludzi, którzy zawsze pomogą nam chociażby dobrym słowem w takich chwilach trudnych, które zdarzają się tak jak w każdym życiu u każdego człowieka. No a tutaj być może jest ich troszeczkę więcej z racji tego, że mamy po prostu dużo dzieci i działamy na różnych polach. Chociażby taka organizacja też, my oboje z mężem pracujemy i chcemy pracować, no i musimy to pogodzić jakoś z tym rodzicielstwem, z dowożeniem dzieci na zajęcia różnego rodzaju, z obecnością w szkole, dowiadywania się, z opomaganiem ich w odrabianiu lekcji chociażby, Spędzaniem czasu wspólnego, który też jest ważny, też trzeba czasami spędzić indywidualnie czas z każdym z dzieci, które tego potrzebuje, czy pojechać odwiedzić rodziców biologicznych, czy dowieźć na jakieś spotkanie, na urlopowanie, także mamy naprawdę mnóstwo, mnóstwo różnych takich zajęć codziennych, ale właśnie z tą pomocą tych różnych ludzi, ale też taką naszą organizacją tutaj, udaje nam się to wszystko, wydaje mi się, dość dobrze tworzyć.

No chodźcie, chodźcie, a jak chcesz to się przebieraj, a jak nie to chodź już zjeść. Już zaraz będzie gotowe, tylko bo grzeje. Każdy musi mieć swoje miejsce przy stole, tak? To jest też ważne, żeby gdzieś ten wspólny czas spędzać w jakiejkolwiek formie. Nawet te wspólne posiłki, tak? Jakoś się w sposób integrują. To jest ważne, żeby ten... Tak, my to celebrujemy. To jest taki ważny moment w ciągu dnia, kiedy wszyscy się spotykamy. Prawie codziennie udaje nam się te wszystkie posiłki razem zjeść. Więc siedzimy, rozmawiamy, opowiadają wtedy co w szkole, co lubią, co by chcieli, o czym marzą, co ich gdzieś tam trapi i dzięki temu lepiej ze sobą jeszcze żyjemy. Takie życie w codzienności daje nam pewien taki obraz tych dzieci, ich potrzeb, ich oczekiwań, ich stanów.

Też nie w jakiejś bańce, że jest zawsze wspaniale, fantastycznie. Też dzieci obserwują różne sytuacje i to jest myślę ważne, żeby być takim przykładem, żeby wyznawać te wartości w życiu codziennym, a nie tylko w teorii o tym mówić. Mój mąż jest moją opoką, potrafi wesprzeć, my bardzo dużo ze sobą rozmawiamy, wbrew pozorom gdzieś tam zawsze, kiedy dzieciaki bawią się i próbujemy, mówi się, że szukamy gdzieś tam tego wspólnego czasu, no to właśnie spędzamy go często na rozmowie, czy nawet jak idziemy wszyscy razem na spacer, to dzieci gdzieś tam do przodu pobiegną, pojadą na hulajnogach, a my po prostu chwilę sobie zawsze porozmawiamy i to dużo daje. Nie podejmujemy decyzji emocjonalnie na zasadzie, co się dzieje to od razu działamy, tylko dobrze jest pewne rzeczy gdzieś tam przegadać, nad pewnymi rzeczami się zastanowić.