Warszawska 21 - Alicja Kulik
Natalia, Maryna, Tatiana i Anna to cztery ukraińskie matki. Przyjechały z dziećmi zaraz na początku wojny w Ukrainie. Dziś prawie po roku z dala od rodziny, przyjaciół, miejsc bliskich sercu próbują dać dzieciom i sobie odrobinę normalnego życia. Ich wspólne rozterki i zmagania, wysiłki i małe radości mieszczą się na kilkudziesięciu metrach kwadratowych, gdzie dwa miesiące temu założyły salon urody. Reportaż Alicji Kulik.
Starszy syn to rozumie. Tak się stało, że musiał wydorośleć bardzo szybko. Ma 10 lat, ale wszystko rozumie. Jak mówiła jego nauczycielka, jak zamknie się oczy i posłucha co mówi, to można pomyśleć, że tu siedzi chłopak może 20-letni. Taki jest już dorosły. On rozumie, że nie mamy dokąd wracać. Jest mu smutno. Mówi, mamo, chociaż pojedziemy i popatrzymy. A ja odpowiadam, synku, na to jest wola Boża. Ja nie mogę na razie powiedzieć, co będzie. My nie wiemy. On rozumie, że powrócić nam nie ma gdzie. No, on mówi, że ja sumuję. Mamo.
Emocje wokół wojny są skomplikowane. W pierwszych miesiącach myślałam, że zwariuję. Uśmiecham się do kogoś na ulicy po tym, jak właśnie zobaczyłam w internecie, jak bomba zniszczyła dom. Płaczę, panikuję. Tu moja córka trafia na dwa miesiące do szpitala. Mój syn zostaje sam. Odchodzę od zmysłów. Boże, jak to życie poukładać? Jak to będzie? Ale dlaczego nie siadłam i nie załamałam rąk? Dla moich dzieci, dla mojego kraju. Bo wiem, że pracując mogę im dać życie, normalne życie. Dzisiaj już nie czuję, że ich życie zostanie zniszczone przez wojnę. Kiedy dorosną, będą wiedziały, że zrobiłam wszystko, co możliwe i niemożliwe, aby dorastały w normalnym, bezpiecznym świecie.
To było na początku mojej kariery w tym salonie urody. Napisałam na olsztyńskiej grupie, że szukam klientów, jestem Ukrainką i takie tam bla bla bla. I zaczęło się. Wracaj na Ukrainę, zabieraj swoje manatki i wyjeżdżaj. Po co tu przyjechałeś? Zabierasz nam pracę, nasz socjal. O Boże, wylał się hejt. W tamtej chwili czułam się tak, jakby nikt nas tu nie chciał. Ale z drugiej strony pomyślałam na spokojnie, że mam dobrych przyjaciół wśród Polaków i nie wszyscy są tacy, jak ci, co piszą na grupie. Moi Ukraińcy, niektórzy z nich też potrafią być tacy, potrafią mówić bez szacunku. Ale w takich chwilach myślisz, że nigdy dla tych ludzi nie będziesz równa, że nigdy cię nie zaakceptują. Zawsze będziesz obca, gdziekolwiek pójdziesz, tu czy w Holandii, w Niemczech, we Włoszech.
Czy da się zarobić pieniądze na różne zajęcia rozwijające dla dzieci? Czy będę mogła zapłacić za śniadanie w szkole? Ot, takie lęki. Jestem chrześcijaniną. Nie idę do kościoła, nie. Ale mam w domu i śpię w domu. Kiedy moja córka była w szpitalu, ja byłem w szpitalu, siedziałam na kniżcach i śpiewam. Ja tylko pytałam Boga i On mi pomógł. Wierzę, że On zawsze pomógł mi. W mojej drodze On mnie uratował. Jestem chrześcijanką, ale nie chodzę do kościoła.
Modlę się w domu. Gdy moja córka leżała w szpitalu, chodziłam do łazienki tam, gdzie jest prysznic, klękałam i modliłam się. Prosiłam Boga i wiem, że mi pomógł. Wierzę, że mi zawsze dopomaga. Ocalił nas w drodze i wiem, że świat też nam dopomaga. Tu w salonie klienci nie widzą tej drugiej strony naszego życia. O, otworzyły salon, muszą mieć pieniądze. Nie wiedzą, że Ania wydała ostatnie pieniądze, żeby kupić porządne, wygodne, ładne krzesła dla klientów. Tego nie wiedzą. Nie wiedzą, że zamiast butów wolałam kupić tę lampę do pracy, bo jest bardzo dobra. I tak jest z każdą z nas. Nie skarżymy się, jak trudno nam, jak ciężkie jest życie. Nigdy. Nawet gdy pytają mnie, Mówią, że tak im przykro, że nie chcą nas ranić pytaniami.
O to się modliłam, Boga prosiłam, żeby albo nie trafiła, albo zabiła wszystkich od razu. Myślałam, co zrobię, gdy rano się obudzę, a dzieci poproszą, mamo, chcemy jeść, a ja nie będę miała, co im dać. To jest straszne. Dlatego teraz wszystkie moje siły skierowane na to, żeby zabezpieczyć moje dzieci. To wszystko. Nic więcej mnie nie martwi. Bo jest ich troje, trzeba je jakoś wychowywać, a ja tak naprawdę jestem sama. Mąż wypadł z orbity. On powinien iść albo na terapię dla ludzi z syndromem stresu pourazowego, albo do wojska. Ja nie wiem, co z nim robić. O dzieci troszczę się sama. Idę, pracuję, biegnę do przedszkola, odbieram dziecko, potem po córkę do szkoły i tak.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Alicja Kulik opowiada o swoim przejściu z Ukrainy i otwarcie własnego salonu urody w Polsce.
Opis pracy w salonie urody, problematyka klientów i konkurencji.
Opowieść o wyjściu z Mariupolu i trudnościach w Polsce.
Opis doświadczeń podczas wojny i trudności adaptacji do nowego życia.
Rozmowa o emocjach związanej z wojną, przyszłości i adaptacji do nowego życia w Polsce.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Natalia, Maryna, Tatiana i Anna to cztery ukraińskie matki. Przyjechały z dziećmi zaraz na początku wojny w Ukrainie.
Dziś prawie po roku z dala od rodziny, przyjaciół, miejsc bliskich sercu próbują dać dzieciom i sobie odrobinę normalnego życia.
Ich wspólne rozterki i zmagania, wysiłki i małe radości mieszczą się na kilkudziesięciu metrach kwadratowych, gdzie dwa miesiące temu założyły salon urody.
Reportaż Alicji Kulik.