Mariusz Kamiński "Wojna w mojej pamięci"
Autor reportażu, wraz ze Sławomirem Kłosem, regionalistą z Borowej pod Dęblinem, odwiedzają panią Czesławę Mikusek (lat 92), która do zawarcia małżeństwa w 1948 roku mieszkała w miejscowość Bobrowniki nad rzeką Wieprz. Pani Czesława była świadkiem tego, co działo w okolicy w czasie okupacji. Palenia miejscowości i mordu jej mieszkańców (w tym Żydów), wybuchu po wysadzeniu przez BCh pociągu pod Gołębiem. W Bobrownikach bywali nie tylko Niemcy, partyzanci, ale również bandy rabunkowe. Kiedy dorastała miała kilku chłopaków, jak to się wówczas mówiło - sympatii. Zwłaszcza dramatyczne były losy jednego z nich, który zginął w kwietniu 1945 roku forsując Odrę w czasie tzw. operacji berlińskiej. Pozostał po nim tylko, prawdopodobnie zaręczynowy pierścionek, który miał być niespodzianką dla pani Czesławy i po wielu latach, w niezwykłych okolicznościach, ponownie trafił w jej ręce.
Czesława opowiada o swojej miłości do Stefana Kłosa, chłopaka z Bobrowników, który zginął podczas wojny, i o swoim bieżącym życiu jako wdowa.
Czesława opowiada o swoim bieżącym życiu i ważności zdrowia dla niej, zakończa rozmowę z Sławomirem Kłosem i Sławomirem Kłosem.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Autor reportażu, wraz ze Sławomirem Kłosem, regionalistą z Borowej pod Dęblinem, odwiedzają panią Czesławę Mikusek (lat 92), która do zawarcia małżeństwa w 1948 roku mieszkała w miejscowość Bobrowniki nad rzeką Wieprz. Pani Czesława była świadkiem tego, co działo w okolicy w czasie okupacji. Palenia miejscowości i mordu jej mieszkańców (w tym Żydów), wybuchu po wysadzeniu przez BCh pociągu pod Gołębiem. W Bobrownikach bywali nie tylko Niemcy, partyzanci, ale również bandy rabunkowe. Kiedy dorastała miała kilku chłopaków, jak to się wówczas mówiło - sympatii. Zwłaszcza dramatyczne były losy jednego z nich, który zginął w kwietniu 1945 roku forsując Odrę w czasie tzw. operacji berlińskiej. Pozostał po nim tylko, prawdopodobnie zaręczynowy pierścionek, który miał być niespodzianką dla pani Czesławy i po wielu latach, w niezwykłych okolicznościach, ponownie trafił w jej ręce.