RZ#30 Na wszystko mam wyjaśnienie | Podcast kryminalny

Zupełnie tak nagle i nieprzewidywalnie, jak poszukiwane dziewczynki. Urodzony 23 lipca roku 1967 w belgijskim Laestre, Abdallah jest szóstym z dziewiątki dzieci marokańskich migrantów zamieszkujących jeszcze do roku 1964 na afrykańskim miastu Talmud. Trzy lata przed narodzinami szóstego dziecka, rodzice postanowili wyjechać do Belgii za pracą. Ojciec zatrudnia się w kopalni, tak jak wielu innych imigrantów w tamtych czasach, z których notabene duża ilość pochodziła właśnie z Maroka, ale oprócz takich tak samo duża część przybyła do kraju deszczowców ze słonecznej Italii. Na tamty czas w Belgii brakowało rogno pracy, a robić trzeba było.

Historia rodziny na ziemi belgijskiej kończy się tym, że rodzice z najmłodszymi dziećmi wracały do Maroka, a Abdallah raz mieszka ze swoim bratem, raz z siostrą, a nieraz tuła się też po prostu po ulicach. W roku 1984 w wypadku samochodowym umiera jego najulubieńszy brat Mustafa, co dzieje się na oczach Abdallaha i ma duży wpływ na jego zachowanie. W roku 1994 wychodzi na jaw sekret rodzinny. W ręce któregoś z członków klanu wpada pamiętnik kuzynki Abdally, dwunastoletniej Aiszy, w którym dziewczyna pisze, że nienawidzi swojego wujka, bo ten ją wykorzystuje. Wymienione przez nią fakty trwały przez długie 6 lat i trwałyby pewnie nadal, gdyby ktoś jej wyznania zignorował.

Na szczęście rodzina nie ma zamiaru zakopać sekretu jeszcze głębiej i sprawa ląduje w prokuraturze. Ptalla ląduje przed sądem, który jednak olewa występki 28-latka i daje mu 5 lat w zamieszczeniu. Mężczyzna używa swojej złotej karty i skarży się w sądzie, że sam był wykorzystywany jako dziecko. Według raportu psychiatrów mężczyzna jest patologicznym kłamcą i psychopatą, no ale wyjaśnienie mężczyzny wydaje się sędziemu być bardziej przemawiające niż dokumenty przedstawione przez ekspertów. W roku 1997 Abdallah ląduje w więzieniu za kradzież. Kiedy wychodzi warunkowo, w roku 2001, kradnie auto i porywa 14-letnią dziewczynkę, która akurat wybrała się ze swoim psem na spacer.

Ale mężczyzna się po nocce nie pojawia, co dziwi oczywiście jego dziewczynę. Następnego dnia, w niedzielę, partnerka wybiera się do jego mieszkania, ale z sobie tylko znanych powodów nie wchodzi na górę. Prosi jedynie Abdalaha o oddanie swoich ubrań, które mężczyzna zrzucał w workach przez okno. Kobieta informuje Abdala o wydarzeniu z sobotniej nocy, na co on reaguje całkowitym zdziwieniem, a potem znika na parę dni i nie ma z nim zupełnie żadnego kontaktu. Policja nadal przeszukuje pobliskie budynki oraz blisko leżący kanał, jednak bez rezultatu. Korzysta z psów policyjnych oraz aparatury sonarowej do zbierania danych głębokościowych rzeki. Podobno nie ma to związku ze znaniami pana Abdallaha Aituta, którego policja właśnie trzyma w areszcie.

Niestety dla podejrzanego wszystkie fakty wskazują na jego udział w sprawie. Po zaginięciu postanowił zmienić swój styl i zgolił włosy. Zniknął na 4 dni i nie można było się z nim skontaktować. A w jego mieszkaniu znaleziono wyprane ubrania. Do tego jego przeszłość też nie należała do najspokojniejszych, biorąc pod uwagę jego wyroki z roku 1994 za wykorzystywanie kuzynki oraz z roku 2001 za porwanie nastolatki. W międzyczasie policja dalej szuka zaginionych sióstr przyrodnich. Dlaczego sióstr, to zaraz do tego dojdziemy. Prokuratura stwierdza, że jeśli to Abdallah jest za to odpowiedzialny, to musiał około godziny drugiej w nocy prowadzić dziewczynki. Natomiast rodzice dzieci ciągle mają nadzieję, że ich córki zostają odnalezione całe i zdrowe.

14 czerwca zostaje przesłuchana partnerka Aytuda. Dwudziestolatka twierdzi, że fryzurę Abdalla zmienił jeszcze zanim dziewczynki zniknęły. Jest w szoku, kiedy dowiaduje się o jego przeszłości, bo niby wiedziała o tym, że był w więzieniu, ale dopiero teraz dowiaduje się za co dostał wyroki. Nie może dojść do niej tak gorzka prawda, bo przecież jeszcze niedawno planowała wziąć z nim ślub i mieć razem dzieci. Abdallah opowiedział jej o siatce w celi przez 10 lat za pobicie policjanta, ale nigdy nie podejrzewała, że mógłby kłamać. Był dla niej tak miły, że kobieta mogła śmiało stwierdzić, że odnalazła miłość swojego życia. Poza tym w detale też tak za bardzo nie wchodziła, bo oboje przeszli właśnie bardzo ciężki okres i oboje postanowili odciąć się od przeszłości grubą kreską.

Oraz porównują plany mieszkań z ich teraźniejszym stanem. Bo tego nie zrobili w Domu du Trou w Marcinel. A gdyby zrobili, to by wiedzieli, że za ścianą znajdowało się jeszcze jedno ukryte pomieszczenie, w którym sprawca przetrzymywał porwane dzieci. Jak mówi główny śledczy z Salver Misterpersonen, Alain Hemou, uczymy się na błędach. Jednak w Domu Abdellaha nic na ten moment nie zostaje odnalezione. Pewien świadek, a dokładniej właściciel kafejki pan Julio, zeznaje wtedy, że w noc zniknięcia dziewczynek obecny przy kafejce znajdował się czarny pojazd marki Chrysler, ale policja nie może nigdzie ani pojazdu, ani jego właściciela znaleźć. I to jest interesujące. Pomimo tego, że Abdalla jest podejrzewany, nie jest jeszcze oskarżony, ale przyznaje, że ukradł auto w ten czerwcowy weekend, a podobno robił to zawsze tylko i wtedy,

Dlatego też policja nazywa zaginione dziewczynki siostrami przyrodnimi. W Noc Zaginięcia obie dziewczynki bawią się świetnie na dmuchanym zamku wystawionym koło kafejki oraz na podium, na które najwidoczniej dzieciom pozwalano wchodzić. Trwa właśnie coroczna impreza, na której niejeden z obecnych kameruje kamerą, nie smartfonem. To, co dzieje się na ulicy. Na filmach widać Stacy i Natalie i widać również Abdallah Ait Uda. Zeznające później obecne na placu zabaw dzieci opowiadają policji, że ten właśnie pan niejednokrotnie do nich podchodził i pomagał im wspinać się na podium, a do tego jeszcze miały do siebie zapraszać na oglądanie żółwi. Tego samego dnia szef CVP Silver Misty Person, czyli działu zaginionych osób, pan Alain Remoux, ogłaszał w mediach złe wieści.

Na ciałach ciężko jest znaleźć jakiekolwiek DNA Abdallaha, gdyż ciała zbyt długo leżały w wodzie. Matka Stacy zostaje odwieziona do szpitala, a adwokat Abdallaha, który do tej pory nawet nie wątpił w winę swojego klienta, teraz zaczyna coś oficjalnie przebąkiwać, że może jednak mógł się pomylić. Tego samego dnia holenderska gazeta The Telegraph Zostaje anonimowy list, a w nim w środku znajdują się dwie mapy wydrukowane ze strony internetowej rutynet.nl. Na nich zostało krzyżykiem zaznaczone miejsce z dopiskiem możliwe miejsce znalezienia Stacy plus Natalie. I miejsce to też jest położone przy trasie kolejowej, ale innej, pomiędzy Lakem i Leuven, około kilometr od miejsca znalezienia dziewczynek.

Mianowicie, kiedy Abdallah robi siku, to zdejmuje spodnie aż do samych kostek. W ten sposób właśnie plik z kwiatów dostaje się do jego kieszeni. Do dzieci zgromadzonych przy podium jarmarsznym zbliżał się tylko i wyłącznie po to, żeby im pomóc, gdy nie mogły same wejść na podium. Śledczy jawnie okazują swoje niezrozumienie. Abdalla zmienia więc zeznania. Twierdzi, no dobra, to po prostu jak oddaję mocz na łonie natury, to zbieram sobie kwiatki do kieszeni. Śledczym bardzo się ta teoria spodobała. Tak bardzo, że aż poszli zobaczyć, czy w depozycie, w którym znajdowały się jego oficjalne wolnościowe ubrania, nie znajdują się przypadkiem spodnie z wypełnionymi poprzeki kwiatkami. No ale nie. Poza Florą Abdalla wydaje się być też zainteresowany fauną i śledczy dopytują go o co chodziło z tymi żółwiami, które chciał dzieciom pokazać.

No, może policja rzeczywiście lepiej już na ten moment działała, ale sądownictwo nadal nie, skoro podwójny gwałciciel dalej chodził na wolności i w końcu kogoś pozbawił życia. W trakcie trwania sprawy 30 km od lierz zostaje porwane jeszcze jedno dziecko. 9-letni David, którego na szczęście odnaleziono żywego, ale mocno poturbowanego. Policja twierdzi, że jego porywaczem jest Benoit De Wilde. Policja nie podejrzewa De Wilde'a o porwanie Stacey i Nathalie. Następuje luty roku 2007, a adwokat Abdallah'a wpada na pomysł, jak mógłby udowodnić niewinność swojego klienta. Podsuwa mu genialne posunięcie i zgłasza jako ochotnika na przejście testu wykrywaczom kłamstw. Niestety, Na pytania Abdalla nie odpowiada szczerze, bo specjalista przeprowadzający test dochodzi do wniosku, że mężczyzna kłamie jak znud.

26 maja 2008 roku rozpoczyna się proces Abdalaha Ayuta i przewiduje się, że zakończy się około 5 czerwca. Na procesie pojawi się około setka świadków. Przewodniczącym ławy przysięgów jest Stefan Hu, który pełnił taką samą rolę w procesie Pana Dutru. Pierwszy dzień posiedzenia nie ujawnia żadnych nowych elementów w sprawie. Abdallah kwituje całą sprawę stwierdzeniem, że tylko potwór mógłby coś takiego dzieciom zrobić. Później następują prezentacje śledczych, którzy przedstawiają powerpoint i raporty na dowód swojej ciężkiej pracy. Przypominają, że szukali nie tylko sprawcy, ale także, jak do samego końca mieli nadzieję, żywych dzieci. Chrzestrzy przeprowadzili podczas poszukiwań 52 przeszukania domów, przesłuchali setki ludzi i ogrom ich pracy nie może być zapomniany.

W ogóle nie przyniósł żadnych konkretnych odpowiedzi. Według niej w aktach ciągle widnieją poważne luki, a Abdalla raczej nie jest sprawcą, ale być może wie kto nim naprawdę jest. Jej zdaniem wspólnicy Abdelaha są nadal na wolności i tworzą zagrożenie dla życia kolejnych ofiar. Dlatego ona z chęcią poczeka na prawdziwe zeznania kogoś, kto w końcu pozwoli jej osiągnąć cel i dowiedzieć się, co stało się w noc czerwcową. Niestety, rok później Trybunał oddala skargę Abdallaha. Ale nie dlatego, że się z nią nie zgadza, ale dlatego, że Abdalla złożył ją po wyznaczonym terminie. Na co Abdalla ma oczywiście kolejne wyjaśnienie. Ale to już inna historia.