Z Chicago na szczyt i prosto do grobu – Kim naprawdę był L'A Capone?

Trzy, dwa razy. Dzisiaj wchodzimy w świat L'A Capone. Gościa, który wkręcił się w rap tak mocno, że na ulicach Chicago zaczęło być o nim głośno. Ale spokojnie, nie będzie tylko o rapowaniu, bo nasz bohater był jak dwustronna moneta. Z jednej strony pełen talentu, młody chłopak, a z drugiej typ, który wkręcił się w te gangsterskie klimaty mocniej niż niejeden filmowy gangster. Już sam jego pseudonim daje nam niezły przedsmak tego, czego możemy się spodziewać. Facet nie wybrał sobie tej ksywki, bo lubił klimaty retro i seriale mafii. Nie, ten pseudonim mówił jasno. Jestem na ulicach, jestem w grze, a świat rapu i gangsterki to moje podwórko. Przedrostek to nie jest skrót od miasta Los Angeles, a od jego imienia Leonard Anderson. Do tego inspiracja legendarnym gangsterem Al Capone, ale to nie była tylko zwykła fascynacja postacią z filmów.

Ulica, gangi, przemoc. Nie były opowieściami wyscanymi z palca. Jego kawałki to jak dziennik z życia na najbrutalniejszych ulicach Chicago. Ale co ciekawe, choć Drill kojarzy się głównie z gangsterskimi opowieściami niekończącą się brutalnością, L'A Capone potrafił wpleść w swoje wersy trochę inteligencji i refleksji. To nie były puste słowa. Kiedy L'A Capone mówił, że gra na poważnie, to wiesz, że to była prawda. Rap był jego ucieczką od życia, które nie miało wiele do zaoferowania młodemu chłopakowi z getta. No ale dobra, zanim pomyślisz, że to tylko kolejna historia o raperze, który miał ciężko i w cudzysłowie udało mu się wyjść na prostą, to muszę cię zaskoczyć. Bo L'A Capone wcale nie wyszedł na prostą. Wręcz przeciwnie. Jego życie to była jedna wielka spirala chaosu, a każdy nowy track, który wypuszczał, tylko przyciągał więcej uwagi.

Zarówno fanów, jak i wrogów, ale o tym później. Na razie możemy stwierdzić jedno. L'A Capone to nie była postać, która zostanie szybko zapomniana. Chłopak wiedział, co to znaczy grać twardo i jak wbić się na szczyt, nawet jeśli oznaczało to, że ryzykuje wszystko co ma. To chyba tyle tematem wstępu. I co? Witam ponownie w Rap Story, czyli podcaście, w którym opowiadam ci historie związane z muzyką rap. A ty w zamian za te historie, zostawasz w tym momencie lajka i subskrypcję i propozycję na kolejny odcinek w komentarzu. Także tak, jak to mamy za sobą, to uprasza się o nieregulowanie odbiorników. Pozostanie na 19.90 FM. Zaczynamy. Rozdział pierwszy. No i tak jak wspominałem, L'A Capone to był typ, który wpadł na scenę z przytupem. Ale jak to często bywa, zanim ktoś zacznie robić dym na muzycznej arenie, jego życie wygląda jak scenariusz do gangsterskiego filmu.

Bo wiesz, ten drill i rap to nie była tylko pasja. To była codzienność. Chicago, południowa część miasta, to nie jest dzielnica, gdzie wieczorami są potańcówki i grillowanie z sąsiadami. W tych rejonach nikt cię nie zapyta, jak ci minął dzień. No, chyba że przez celownik. I właśnie tam, w tej miejskiej dżungli dorastał nasz dzisiejszy bohater. L'A Capone, a właściwie Leonard Anderson urodził się 18 września roku 96 w Chicago, Illinois. Miasto, które mogłoby startować w konkursie na najbardziej brutalne miejsce na świecie. A zwłaszcza Southside, gdy przestało mu dorastać. To tutaj L'A Capone spędzał dzieciństwo i młodość, stając się świadkiem rzeczy, które normalnie oglądamy w filmach akcji. Wiesz, te wszystkie strzelaniny, gangsterskie porachunki, no i przemoc, która była codziennością.

W jego życiu to nie były tylko opowieści z dreszczykiem, które puszcza się wieczorem, żeby się postraszyć. To była rzeczywistość, w której musiał przetrwać. Ale zanim wkręcił się na dobre w gangsterskie klimaty, był tylko zwykłym chłopakiem z przeciętnej rodziny. Nie było u nich w domu luksusów, ale jak to mówią, wystarczało na przeżycie. Chociaż w cudzysłowie wystarczająco to pojęcie względne, bo na ulicach Southside wystarczająco bardzo często oznaczało bardziej słowo ledwo. I właśnie te trudne warunki finansowe były jak motor napędowy dla młodego Capona. Młody Leonard szybko zrozumiał, że jeśli chce coś osiągnąć, to musi się wyrwać z tej rzeczywistości. Problem w tym, że kiedy wstajesz rano i na rogu ulicy widzisz jak twoi rówieśnicy wkręcają się w gangi, to zaczynasz myśleć, że to może być twoja jedyna opcja. No i tak się zaczęło.

Ale L'A Capone się nie bał. Był jak młody gladiator w arenie, który wie, że prędzej czy później nadejdzie jego moment. W jednym z wywiadów powiedział, Moje życie to gra, a ja gram, żeby wygrać. Nie boję się ani ulicy, ani wrogów. To oni powinni bać się mnie. To pokazuje jaką miał mentalność. Był gotowy na wszystko, a Rap stał się jego orężem. Tak właśnie wyglądała jego młodość. Pomiędzy marzeniami o lepszym życiu, a brutalną rzeczywistością gangów. L'A Capone był jak płomień. Raz rozbłysnął, a potem już nic nie mogło go powstrzymać. Ale jak to często bywa. Kiedy płomień świeci zbyt mocno, przyciąga zbyt wiele uwagi. Kiedy wydawało się, że życie Capona będzie kręciło się wokół ulicznych przepychanek, Wjechał na scenę jak burza. Ale nie taka mała letnia burza, tylko jak prawdziwy huragan. Świat drillu w Chicago, muzyki, która brzmiała jak soundtrack do gangsterskiego filmu, był gotowy na nowego gracza.

Miał nosa do młodych talentów. Kiedy usłyszał L'A Capone wiedział, że trafił na diament. Taki co jeszcze nie oszlifowany, ale już błyszczy. No i zaprosił go do swojego składu. A co to znaczy dla naszego bohatera? Że z dnia na dzień przeszedł z roli podziemnego drillera do mainstreamu. To nie była tylko nobilitacja, ale przede wszystkim trampolina do szerszej publiki. Pierwszym hitem, który rozsławił Capone'a był kawałek Play For Keeps. I nie ma co się oszukiwać, ten utwór to nie była lekka taneczna nuta o miłości i kwiatkach. To było bezpośrednie spojrzenie na uliczne życie. Coś w stylu... Tak tu jest, a jeśli ci się to nie podoba, to nie wychodź z domu. Brutalna rzeczywistość, gangsterskie porachunki i przemoc. Ale właśnie o to chodziło. Autentyczność. L'A Capone nie owijał w bawełny, nie starał się romantyzować swojej rzeczywistości.