Największy raper wszechczasów - Big Pun!

3-2 raz Big Pun był jedną z tych postaci, które można opisać jednym słowem. Gigant. I nie mówię tylko o jego wadze, chociaż to zdecydowanie coś, czego nie da się pominąć. Pun nosił ze sobą nie tylko ogrom kilogramów, ale jeszcze większy talent, który rozsadzał każde studio, w którym się pojawiał. Wyobraź sobie gościa, który swoją drogę na szczyt zaczynał w Bronxie, twardym, betonowym napilnicie, gdzie każdy dzień to walka o przetrwanie. Ale to już wiesz, bo powtarzam to bardzo często. W każdym razie nagle, bum, facet staje się pierwszym latynoskim raperem, który nie tylko przebija się do mainstreamu, ale jeszcze dostaje status platynowego artysty. I to nie na fali jakiegoś jednorazowego hitu, bo Big Pun to prawdziwa maszyna do hitów, która wstrząsnęła światem rapu. I to właśnie o tym będzie dzisiejszy odcinek. Sekrety największego rapera wszechczasów.

Zgadza się, bo Big Pun to nie tylko muzyk, to postać tak kolorowa i pełna sprzeczności, że nawet jego życie było niczym rollercoaster. Mówimy o człowieku, który potrafił zarapować szybciej niż przeciętny człowiek oddycha, a przy tym wciąż znajdował czas, żeby przegryzać to cheeseburgerem. Ale hej, nie oceniajmy go pochopnie. Jak sam kiedyś powiedział... I just lost a hundred pounds. I'm trying to live. Ten gość naprawdę próbował, ale nie wszystko poszło zgodnie z planem. Big Pun, czyli Christopher Lee Rios. Jeżeli źle wymawiam, to oczywiście mnie poprawcie. Ten facet zbudował swoją legendę na kilku filarach. Pierwszy? Niesamowity talent. Jego flow było tak płynne, że mogłoby konkurować z rzeką Hudson. Drugi? To po prostu gość, który wszedł na scenę w czasach, kiedy bycie latynoskim raperem było jak próba przebicia się na Broadwayu, mówiąc w języku plemienia z amazońskiej dżungli.

No i Big Pun wybrał to drugie. Walczył. I to jak? I wiesz co jest jeszcze ciekawsze? Big Pun był gościem, który miał niezwykłe podejście do swojej wagi. Oczywiście problem otyłości go nie ominął, ale to jak sobie z tego żartował przeszło do historii. Jego pseudonim Punisher To przecież jedno wielkie puszczenie oczka dla fanów komiksu, także do samego siebie. Ale do pseudonimy jeszcze wrócimy. W każdym razie, był niczym komiksowy bohater, który wymierzał sprawiedliwość, tylko że pan robił to za pomocą swoich kawałków, wystrzeliwując punchline jak z kałasznikowa. Co więcej, w pewnym momencie zaczął nawet odchudzać się na poważnie, bo przecież chciał żyć. Miał nawet krótkie momenty, kiedy tracił sporo na wadze, ale ostatecznie... No cóż, życie nie zawsze układa się tak, jak byśmy chcieli. A teraz pomyśl, ten gość, który rapował o ciężkim życiu na ulicach, o miłości, o zdradach, ale i o hedonistycznym podejściu do życia, staje się inspiracją dla...

Setek tysięcy fanów na całym świecie. Mimo, że jego czas na tej ziemi był krótki, to Pun zapisał się w historii rapu złotymi literami. Co ciekawe, do dziś wielu artystów wspomina o nim z wielkim szacunkiem. W jednym z wywiadów Fat Joe, jego przyjaciel i współpracownik powiedział, że Big Pun miał takie umiejętności, że gdyby żył dłużej, byłby jednym z największych, jeśli nie największym raperem w historii. No i trudno się z tym nie zgodzić, bo ten gość miał wszystko. Talent, charyzmę i to coś, co sprawia, że legendy nie odchodzą tak po prostu w zapomnienie. Więc co takiego sprawiło, że Big Pun stał się ikoną? Było to jego niesamowite połączenie ulicznej prawdy, humoru i talentu, które uczyniły go wyjątkowym. Jego historia pełna kontrastów, od brutalnej rzeczywistości ulic Bronxu, przez komiczne podejście do własnych problemów, po wybitne osiągnięcia na scenie muzycznej.

To opowieść o facecie, który udowodnił, że talent nie zna barier ani kulturowych, Dziś, kiedy mówimy o Big Punie, mówimy o legendzie, która mimo swoich wad stanęła na piedestale. Więc zostań ze mną drogi słuchaczu, bo w tym odcinku odbędziemy krótką podróż, albo i nawet nie taką krótką, od kulis jego muzycznej kariery, przez walkę z wagą, aż po tragiczny koniec, który nadszedł zbyt wcześnie. Ale zanim do meritum, to oczywiście witam ponownie w Rap Story, czyli podcaście, w którym opowiadam Ci historie związane z muzyką, Rap, a ty w zamian za tę historię zostawiasz w tym momencie łapkę w górę, subskrypcję i propozycję ją w komentarzu na kolejny odcinek. Także no, jak to mamy za sobą, to uprasza się o zgarnięcie ulubionej kawy, nieregulowanie odbiorników, pozostanie na 19.90 FM i zaczynamy.

Rozdział pierwszy. Teraz skoro już wiesz, że życie tego gościa to nie tylko miliony sprzedanych płyt i platynowe wyróżnienia, wróćmy do początku, czyli do czasów, gdzie zaczyna się nasza historia, czyli na ulicach Bronxu, miejsca, które było niczym kotłujący się tygiel kultur biedy i przestępczości. To tutaj, W samym sercu Nowego Jorku, wśród dźwięków ulicy, narodził się mały Christopher. Może nie taki mały, młody Christopher. Chłopak, który miał stać się legendą. Ale zanim świat poznał go jako Big Pana, musiał przejść piekło i to dosłownie. Christopher przyszedł na świat 10 listopada 1971 roku, W dzielnicy, której nazwa brzmi jak zaproszenie na ring bokserski. Bronx. W tamtych czasach Bronx to nie był żaden miły zakątek Nowego Jorku. To była ostra dzielnica, w której każda przecznica miała swój własny zestaw zasad.

I to właśnie w tych warunkach, na podwórkach i osiedlowych klatkach, pan zaczął tworzyć. Już jako nastolatek potrafił freestylować na bitwach i zmiażdżyć przeciwnika szybciej niż ci mogli otworzyć usta. To właśnie te pierwsze kroki w świecie hip-hopu, te osiedlowe bitwy i freestyly z kumplami stały się początkiem wielkiej kariery. Nikt wtedy nie przypuszczał, że ten grubasek, który zawsze miał coś śmiesznego do powiedzenia, stanie się nagle jedną z ikon rapu. Ale tak właśnie było. I może właśnie dlatego Big Pun zaszedł tak daleko. Bo z ulic wyniósł jedną ważną lekcję. Żeby przetrwać musisz być najsilniejszy. I pun to wiedział. Bo całe swoje życie spędził na walce. Czy to z biedą, czy to z przemocą, czy to z własnym ciałem. Ten chłopak nie przestał walczyć ani na chwilę. No to teraz, kiedy już wiemy, skąd nasz bohater wziął swoją zaciętość i co go ukształtowało, możemy przejść do tego, jak z małego Christophera, chłopaka z Bronxu, wyrósł na Big Pana legendę rapu.

Oczywiście, że nie. Prędzej byście zobaczyli, jak lodówka wygrywa z panem w pojedynku na jedzenie, niż żeby się poddał. A skoro już jesteśmy przy temacie lodówki, to przejdźmy do samej ksywy. Początkowo funkcjonował jako Big Moon Dog. Ale jak sam stwierdził, co to za pseudonim, który brzmi jak nazwa taniej karmy dla psów? Więc zmienił to na Big Punisher, bo tak naprawdę brzmiało jego pełnym pseudonim. Przynajmniej na początku. Inspirował się komiksowym bohaterem, który walczył z przestępczością i sam wymierzał sprawiedliwość. Dla Chrisa ten pseudonim był symboliczny. On też walczył z przeciwnościami losu, z biedą, z demonami z przeszłości i co tu dużo mówić, z samym sobą. Punisher, każący, nieugięty, walczący. Ta symbolika była naprawdę trafiona. Nasz bohater na scenie był właśnie takim bojownikiem.

Ale nie tylko komiksowa postać miała na niego wpływ. Pseudonim Big Pun to także swego rodzaju żart, który odnosił się do jego wagi, ale również do ciężaru jego talentu, bo umówmy się, Pun nie był facetem, którego się ignoruje. Jak sam powiedział, To nie tylko fizycznie. Na scenie miał tyle charyzm, że nawet jakby ważył 50 kg, to wciąż jego obecność przyciągałaby uwagę jak magnes. Zresztą jego znajomi z branży wielokrotnie powtarzali, że gdy pan wchodził do studia, to wszyscy wiedzieli, że wydarzy się coś wielkiego. A skoro już o tym mowa, to warto wspomnieć, że na początku nie było tak kolorowo. Walczył o swoją pozycję w undergroundzie przez kilka lat. Zaczynał od freestyle'ów na ulicach Bronxu, gdzie musiał nie tylko udowodnić, czy ma talent, ale też wywalczyć sobie respekt. Rap to była wtedy nie tylko muzyka, to był styl życia.

Joe dał mu platformę, na której mógł pokazać swoje umiejętności. Chris zmienił się nie tylko z zewnątrz, od lat walcząc z wagą, ale przede wszystkim wewnątrz. To z chłopaka z blokowiska przeobraził się w artystę, którego każdy chciał mieć na swojej płycie. Pierwsze single, które nagrał z Joe'em były jak dynamit. Świeże, mocne, pełne energii. Pan szybko zdobył uznanie na scenie. Ale oprócz talentu, nasz bohater miał w sobie coś więcej. Charyzmy i humor, które przyciągały ludzi. Jego teksty były jednocześnie zabawne i poważne. Pełny metafor i odniesień do życia na ulicy. Każdy, kto go słuchał, wiedział, że to ktoś, kto mówi z doświadczenia. I choć miał mnóstwo problemów na co dzień, to na scenie stawał się niepokonany. Transformacja Chrisa w Big Pana to klasyczna opowieść o człowieku, który pokonał wszelkie przeciwności losu. Ale to dopiero początek tej historii, bo teraz, kiedy Pan już zaczął zdobywać uznanie, przeistoczył się w rapera, którego zaczął kojarzyć każdy na ulicach Nowego Jorku.

A Joe miał nosa do tego typu rzeczy. Ich współpraca zaczęła się od wspólnych nagrań, które szybko przyciągały uwagę nie tylko lokalnych fanów, ale i branży. Fat Joe, który już zdobył swoje miejsce na scenie, otworzył dla Big Pana drzwi do czegoś znacznie większego. Joe mógł być pewny, że raper z Bronxu nie tylko nie zawiedzie, ale rozwinie skrzydła tak szeroko, że przykryje półrapowej sceny Nowego Jorku. Wraz z Joe'em, Pun dołączył do Terror Squad, grupy, która stała się jednym z najbardziej wpływowych kolektywów lat 90. w hip-hopie. W Terror Squad Big Pun nie był tylko członkiem, szybko stał się jednym z liderów. Jego styl, energia i charyzma przyciągały uwagę, był jak dynamo na scenie. Ręka do góry, kto pamięta co to jest dynamo?

Młodzi mogą o nie wiedzieć. W każdym razie, każdy jego wers brzmiał jakby ważył tonem. Można powiedzieć, że Fat Joe odkrył diament, a potem dał mu odpowiednie narzędzia, żeby ten diament zaczynał lśnić. No i tak doszło do roku 1998, kiedy to nasz bohater wydał swój debiutancki album Capital Punishment. Ale chwila, chwila, bo to nie był zwykły album. To była płyta, która wywróciła grę do góry nogami. Jak sam tytuł sugeruje, Big Pun podszedł do tematu bezlitośnie. Capital Punishment Był nie tylko technicznie doskonały, był jak cios prosto w szczene. Rap był szybki, cięty, pełen gier słownych i zręczności językowej. To był pierwszy album latynoskiego rapera, który zdobył status platynowej płyty, co samo w sobie już było ogromnym osiągnięciem.

I teraz, żebyśmy się dobrze zrozumieli, mówimy o czasie, kiedy latynoscy raperszy dopiero zaczynali torować sobie drogę w świecie hip-hopu. Pan był jednym z pierwszych, którzy przekroczyli tę granicę, I pokazali, że latynoska społeczność ma w rapie coś do powiedzenia. Był pionierem, a jego sukces otworzył drzwi innym latynoskim artystom. To nie był tylko komercyjny triumf, to był triumf kulturowy. Jednym z największych hitów z tego albumu był oczywiście utwór Still Not A Player, który wyniósł pana na szczyty list przebojów. Piosenka ta była jednocześnie chwytliwa i pełna charakterystycznego dla niego stylu. No i warto tutaj wspomnieć, mimo że tytuł mówi Still Not A Player, to Pun był na scenie graczem najwyższego kalibru. Można by powiedzieć, Big Pun nie był tylko graczem, on był mistrzem na boisku rapu.

I to dosłownie. Jego talent do nawijania był bezkonkurencyjny. A co ciekawe, w tej piosence Big Pun pokazał swoją bardziej zrelaksowaną, zabawną stronę. Jego talent do łączenia humoru z poważnymi tekstami był jednym z powodów, dla których ludzie tak bardzo go pokochali. Zresztą sam pun kiedyś powiedział. Nie chodzi o to, żeby być najgłośniejszym. Chodzi o to, żeby być najlepszym. Jak zrobisz coś z sercem, to ludzie to wyczują. Sukces Capital Punishment otworzył przed nim wiele drzwi, ale nie chodziło tylko o pieniądze i sławę. Album zdobył nominację do nagrody Grammy, co było ogromnym osiągnięciem zarówno dla pana, jak i dla całej latynoskiej społeczności w hip-hopie. To był moment, kiedy świat muzyki zrozumiał, że latynoscy raperzy są integralną częścią tego gatunku i nie można ich dłużej ignorować.

Dzięki Fat Joe'owi, Terror Squad i sukcesowi Capital Punishment, pan stał się ikoną. Był dowodem na to, że nieważne skąd pochodzisz, a nie jakie masz przeciwności, jeśli masz talent i determinację, możesz osiągnąć wszystko. Ta płyta to była prawdziwa zemsta, ale nie na wrogach, tylko na przeciwnościach losu. I tak analogicznie po tej płycie stało się jasne, że Big Pun wchodzi na salony rapowej elity. Nie tylko udało mu się zdobyć sławę, zrobił to w wielkim stylu. Dosłownie i w przenośni. Od teraz już nikt nie patrzył na niego tylko przez pryzmat wielkiego chłopaka z sąsiedztwa. Teraz był legendą, którą media kochały, a słuchacze uwielbiali. Jednak nie tylko ze względu na jego wagę, ale przede wszystkim na wagę talentu, który okazał się równie potężny jak jego sylwetka. Big Pun nie potrzebował wiele czasu, żeby zdobyć międzynarodową sławę.

Zresztą, jak miałby tego nie dokonać, skoro jego styl był jak tornado. Szybkie flow, ostre teksty, punchline'y, które wbijały cię w ziemię. To wszystko było jak rapowy huragan, który porwał nie tylko Bronx, ale i cały świat. No i jak tu go nie kochać, skoro potrafił wyrzucić z siebie wersy z prędkością karabinu maszynowego, a do tego każdy z nich był przemyślany i cięty jak brzytwa? Jego szybki styl nawijania nie był tylko techniką. To było po prostu coś, czego nikt wcześniej nie widział na taką skalę. Jego wersy potrafił przejść od śmiesznych gier słownych do poważnych przemyśleń na temat życia ulicy w zaledwie kilka sekund. Pan był jak maszyna, która nigdy się nie męczyła. W jednym z wywiadów powiedział nawet Mogę nawijać tak szybko, że mój mózg się gotuje. Ale to nic. Kocham każdą sekundę tego procesu. Ale oprócz tego, że był technicznie niesamowity, Big Pun był też gościem, który potrafił śmiać się z siebie.

Oczywiście jego waga stała się jednym z najczęstszych tematów żartów w mediach, ale to pun miał ostatnie słowo. On sam wykorzystywał to jako element swojego wizerunku. I jakże efektownie. Kiedy raz zapytano go, jak radzi sobie z presją sławy, odpowiedział w swoim stylu. Ciężar sławy? Ja radzę sobie z każdą inną toną. Tak, Big Pun miał duży dystans do siebie, co w połączenie z jego ogromnym talentem sprawiało, że był uwielbiany. Jego rosnąca popularność nie opierała się jednak tylko na żartach. Pun był postrzegany jako pionier latynoskiego rapu. Dla społeczności latynoskiej w Stanach Zjednoczonych jego sukces był dowodem, że w hip-hopie jest dla nich miejsce. Przetarł szlak, po którym później mogli przejść inni latynoscy artyści tacy jak Daddy Yankee czy Pitbull. Zresztą każdy z nich w pewnym momencie swojej kariery przyznawał, że to właśnie Big Pun otworzył im drzwi do mainstreamu.

Był pierwszym latynoskim raperem, który zdobył tak ogromne uznanie, a jego sukces przyniósł dumę całej społeczności. Jego relacje z innymi artystami były równie ważne jak jego solo kariera. W Terror Squad stał się nie tylko jednym z liderów, ale kimś, kto potrafił współpracować z innymi, podnosząc ich na wyższy poziom. Kiedy współpracował z Fat Joe'em, Remy Ma czy resztą ekipy, zawsze wnosił coś nowego, coś co sprawiało, że każdy kawałek brzmiał lepiej. Można powiedzieć, że był jak rzeźbiarz, który potrafił nadać ostateczny kształt każdemu utworowi. Wspólne kawałki z jego ekipy były jak muzyczne bomby. Eksplozja talentu, energii i kreatywności. I mimo, że Big Pun był na szczycie, nigdy nie zapominał o tym skąd pochodzi. Bronx zawsze był w jego sercu, a jego twórczość odzwierciedlała realia życia na ulicach tego miejsca.

Z jednej strony był to świat surowy, pełen niebezpieczeństw, a z drugiej miejsce, które nauczyło go jak walczyć o swoje i nie poddawać się w obliczu trudności. Jednak to, co wyróżniało pana, to fakt, że nigdy nie dał się wciągnąć w sztampę gangsterskiego rapu. O ile gangster rap można nazwać sztampowym, ale no. Zamiast tego korzystał z humoru i inteligencji, co sprawiało, że jego teksty były oryginalne i pełne polotu. Nawet jeśli mówił o trudach życia, robił to w sposób, który potrafił zaskoczyć słuchacza. To była jego siła. Potrafił opowiedzieć każdą historię w zupełnie nowy sposób. Wielka postać, ogromny talent, niewiarygodnie szybki styl. To właśnie tworzyło fenomen Big Puna. I chociaż często porównywano go do innych postaci rapu, to on zawsze pozostawał sobą. Był pionierem, który nie bał się łamać zasad i przesuwać granic.

I w końcu ten właśnie oryginalny styl i wielka osobowość sprawiły, że Big Pun stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci lat 90-tych na scenie hip-hopowej. Jego kariera to dowód na to, że prawdziwy talent zawsze znajdzie drogę na szczyt, niezależnie od tego, jak ciężka może być ta droga. Wydawało się, że wszystko idzie w dobrym kierunku. Jego fenomen rósł, jego muzyka rozbrzmiewała na każdej dzielnicy, a raper sam stał się symbolem sukcesu. Jednak jak to w życiu bywa? Tam, gdzie jest blask, tam też pojawiają się cienie. W przypadku Pana największym cieniem okazały się jego problemy zdrowotne. Nie da się ukryć, że jednym z najbardziej rozpoznawalnych aspektów Big Pana była jego postać. Dosłownie i w przenośni. Chłopak z Bronxu w pewnym momencie ważył ponad 300 kilogramów. Tak, dobrze słyszysz, ponad 300.

Jednym z bardziej tragicznych aspektów jego historii jest to, że nawet wtedy, kiedy wszyscy widzieli, że Big Pun zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi, jego otoczenie często traktowało to jak coś, co można było zbyć śmiechem. Oczywiście, pun sam również nie unikał żartów na temat swojej wagi. Dla niego To pewnego rodzaju mechanizm obronny. Kiedy sam siebie wyśmiewał, miał nad tym kontrolę. Jednak za tym humorem kryła się prawdziwa walka, zarówno fizyczna, jak i emocjonalna. Mimo wszystko, nawet w najbardziej kryzysowych momentach, pan nie tracił ducha twórczego, nawet gdy jego zdrowie go zawodziło. Jego umysł i serce były pełne muzyki. Każdy utwór, każda zwrotka to dowód na to, że Big Pun był artystą, który nigdy się nie poddawał. Nawet gdy jego ciało go ograniczało, jego talent przenosił go na wyżyny sztuki, która przetrwa próbę czasu.

A jednak, mimo walki, mimo ogromnego talentu i nieustającej determinacji, los nie był dla Big Pana łaskawy. Problemy zdrowotne, które przez lata gromadziły się na jego barkach, okazały się zbyt wielkim ciężarem do uniesienia. Wielkość, która była symbolem jego siły, stała się też jego słabością. I choć miał jeszcze tyle do zrobienia, tyle do powiedzenia, jego czas na tej ziemi został brutalnie przerwany. Zima 2000 roku. Big Pun, mający wówczas zaledwie 28 lat, wyjechał z rodziną do hotelu w White Plains w stanie Nowy Jork, by spędzić spokojny weekend. Wydawało się, że pan mimo problemów zdrowotnych starał się jak mógłby cieszyć się czasem z bliskimi. Jednak tego dnia wszystko potoczyło się tragicznie. Rano, 7 lutego, pan upadł w pokoju hotelowym. W momencie, gdy jego serce przestało bić, świat hip-hopu stracił jedną ze swoich najbardziej błyskotliwych gwiazd.

Otyłość, z którą raper zmagał się przez większość swojego życia, ostatecznie okazała się jego największym przeciwnikiem. Ważąc ponad 300 kilogramów, Big Pun miał nie tylko problemy z sercem, ale także z płucami i układem krążenia. To właśnie zawał serca zabrał go tamtego dnia. Mimo natychmiastowej pomocy medycznej, raper zmarł w drodze do szpitala. Jego śmierć była szokiem zarówno dla fanów, jak i dla całej branży muzycznej. To, co uczyniło pana tak wyjątkowym, to nie tylko jego talent, ale również sposób w jaki radził sobie z przeciwnościami losu. Nie jestem gruby, jestem wielki, mawiał niejednokrotnie kpiąc z siebie. Humor był jego tarczą, ale nawet on nie mógł osłonić go przed brutalną rzeczywistością. Jego ciało nie wytrzymało. Mimo, że próbował różnych metod leczenia, ostatecznie nie zdołał pokonać otyłości, która nie tylko ograniczała go fizycznie, ale również zabrała życie.

Śmierć Pana wstrząsnęła światem rapu. Fani, przyjaciele, artyści, wszyscy byli zrozgotani. Dla wielu Big Pun był kimś więcej niż tylko raperem. Był symbolem, dowodem na to, że niezależnie od pochodzenia każdy ma szansę na sukces. To on jako pierwszy latynoski raper pokazał, że można zdobyć mainstreamową sławę i zyskać szacunek w środowisku, które przez lata było zdominowane przez afroamerykanów. Fat Joe, jego bliski przyjaciel i współpracownik powiedział po jego śmierci Straciłem brata. Straciliśmy człowieka, który zmienił hip-hop na zawsze. Dla pana najważniejsza zawsze była jego rodzina. Jego śmierć była ogromnym ciosem dla żony Lizy i trójki ich dzieci. Jeden z jego synów, Christopher, znany również jako Chris Rivers, poszedł w ślady ojca i sam zaczął karierę muzyczną. W jednym z wywiadów powiedział... Mój ojciec był legendą.

I choć czasem wydaje się, że pan odszedł zbyt wcześnie, jego wpływ na kulturę i muzykę jest nie do przecenienia. Rapował w jednym ze swoich kawałków, podsumowując w ten sposób brutalną rzeczywistość życia w getcie. Ale Big Pun nie był tylko graczem. On grał na najwyższym poziomie i wygrał swoje miejsce w historii. Jego historia właśnie jest jednocześnie ostrzeżeniem i inspiracją. To przypomnienie, że nawet najwięksi mogą mieć swoje słabości, ale prawdziwa siła leży w tym, co po sobie zostawiają. Big Pun, mimo wszystkich trudności, które go spotkały, nie przestał walczyć. Jego muzyka pełna pasji i energii przetrwała go i nadal inspiruje kolejne pokolenia raperów. Puenta? Czasem nasze demony są silniejsze od nas, ale to co robimy z talentem i miłością do tego co kochamy definiuje nas na zawsze.