Łącząc emo z rapem czyli Lil Peep i jego historia!

3-2 raz. Lil Peep. Człowiek, który połączył emo i trap. Jakby ktoś wrzucił Kurta Cobaina i Lil Wayna do miksera i włączył tryb turbo. No, ale serio. Lil Peep to postać, która dosłownie rozniosła internet swoim nietypowym stylem. Kiedy myślisz o emo, pewnie przed oczami masz wizerunek kolesia z czarnym eyelinerem, który śpiewa smutne ballady o złamanym sercu. A trap? No wiadomo, diamentowe grille, łańcuchy, bling bling, dragi i szybka kasa. Jak więc te dwa odległe światy mogły się spotkać? Wydaje się, że to jak połączenie wody i ognia, ale Lil Peep udowodnił, że można. I to jeszcze jak. Gość wziął wszystko co najlepsze z obu światów, dodał własną wrażliwość i stworzył coś, czego nikt jeszcze wcześniej nie widział ani nie słyszał.

A jego fani? Lekko mówiąc o chaneli zachwytu. No ale okej. Co takiego w nim było, że w ciągu kilku lat stał się ikoną dla milionów młodych ludzi na całym świecie? Sprawa jest prosta. Lil Peep był autentyczny do bólu. Facet niczego nie udawał. Jego twórczość to czyste emocje, od bólu po euforii, od miłości po rozpacz. W jednej piosence potrafił opowiedzieć o tym, jak bardzo kocha, a zaraz potem o tym, jak go wszystko niszczy. Był kimś, kto nie bał się mówić o swoich problemach psychicznych, o walce z depresją, o narkotykach, o trudnych relacjach. A co jeszcze bardziej przyciągało do niego ludzi, to że nie tylko o tym śpiewał, ale po prostu był tym wszystkim. Czuję, że moja muzyka pomaga ludziom, bo ja sam jestem w tym miejscu, o którym mówię. Tak Peep kiedyś powiedział i to zdanie trafia w sedno.

Lil Peep to taki typ, który przyniósł ulgę tym, którzy czuli się zagubieni w życiu. Jeśli ktoś miał doła, to jego muzyka była dla niego jak balsam na rany. Z jednej strony smutna, a z drugiej tak cholernie prawdziwa, że człowiek czuł, że ktoś wreszcie go zrozumiał. Mówił w jednym z wywiadów. I widać było, że te słowa nie były tylko pustym frazesem. Lil Peep dzielił się swoim życiem bez filtra. Mówił o tym co bolało, o tym co ciągnęło go w dół i o tym co przynajmniej na chwilę sprawiało, że czuł się lepiej. Dlatego też jego fani tak mocno się z nim identyfikowali, bo Peep był jak lustro, w którym mogli zobaczyć swoje własne problemy. Ale to nie wszystko, bo Lil Peep miał jeszcze jedną cechę, która wyróżniała go na tle innych raperów.

Miał niesamowity dar dołączenia muzycznych światów, które normalnie wydawałyby się nie do pogodzenia. Wyobraź sobie gościa z emo fryzurą w koszulce Nirwany, który jednocześnie nawija o hajsie, dragach i dziewczynach jak prawdziwy trapper. A jednak Peepowi udało się stworzyć coś co brzmiało świeżo i nowocześnie, a jednocześnie miało ten mroczny emo klimat, którego brakowało w rapie. No, może poza przypadkami, które pojawiały się gdzieś na obrzeżach sceny, ale nikt nie robił tego tak odważnie jak Lil Peep. A co go inspirowało? Peep wychowywał się na muzyce, która dla wielu rówieśników była już niemodna. Od My Chemical Romance aż po The Used. Kiedy inni słuchali trapu i trapowych hitów, Peep nadal słuchał starego emo. Przeszukiwał archiwa, szukał piosenek, które poruszały emocje. I to wszystko słychać w jego muzyce.

Dla niego trap i emo były dwoma stronami tej samej monety. Oba gatunki mówiły o bólu, samotności i walce z samym sobą, a Lil Peep po prostu postanowił je połączyć. Lil Peep był fanem Kurta Cobaina i często mówił, że chciałby być takim Kurtem Cobainem swojego pokolenia, co było widać w jego artystycznej wizji i wrażliwości. Ale kim tak naprawdę był Peep? Młody chłopak, który zbyt szybko wszedł w dorosłość. Z jednej strony raper, który miał w sobie tyle emocji, że mógłby wybuchnąć jak bomba, Z drugiej strony człowiek, który mimo rosnącej sławy nie czuł się do końca komfortowo w tym wszystkim. Kiedy inni marzyli o byciu na szczycie, Peep walczył ze swoimi demonami. Nienawidzę być sławnym. Powiedział kiedyś. I choć kochał tworzyć muzykę, nie przepadał za sławą i presją, którą ona przynosiła.

Wielokrotnie wspominał, że ta popularność z jednej strony go fascynowała, ale z drugiej przytłaczała. A teraz wyobraź sobie gościa, który w jednym momencie jest na szczycie świata, wszyscy mówią o nim, jego piosenki biją rekordy, a on sam staje się ikoną dla młodego pokolenia. A potem jakby w jednym mgnieniu oka wszystko się kończy, ale co tak naprawdę wydarzyło się tak tego pamiętnego dnia? Rozdział pierwszy. No dobra. Kiedy już poznaliśmy Lil Peepa jako ikonę muzyczną czas cofnąć się troszeczkę w czasie, zanim jeszcze świat dowiedział się kim jest ten niepozorny chudy chłopak z tatuażami na twarzy.

Bo jak to bywa, za każdą ikoną kryje się historia i w przypadku Peepa to historia pełna trudnych momentów, samotności i poczucia, że nie pasuje do świata, który go otacza. Lil Peep urodził się jako Gustav Elijah Ard. W sensie, to jest takie a z kropką w nazwie. Nie mam pojęcia jak to przeczytać. W każdym razie urodził się 1 listopada roku 96 i choć jego przyszłe życie miało obfitować w miliony wyświetleń i tłumy fanów, to na początku, no cóż, nie wyglądało to zbyt różowo. Gustaw dorastał w Long Beach w Kalifornii, ale nie myślicie sobie, że to była piękna, słoneczna plaża, o której marzy każdy turysta. Chłopak od najmłodszych lat czuł, że jest inny. I to nie w tym pozytywnym sensie, że wow, wyróżniam się w tłumie. Raczej tak jakby patrzył na świat zza szyby, której nie umiał przebić.

Peep mówił wprost. Kiedy tworzył muzykę, to jakby cały świat przestawał istnieć. To właśnie w tym świecie mógł być sobą, nie musiał się tłumaczyć, nie musiał odpowiadać na pytania, dlaczego jest jak jest. W muzyce znalazł swój azyl. Oczywiście, zanim trafił na muzyczną scenę, Lil Peep miał jeszcze przed sobą długą drogę, ale już w tym młodym wieku było widać, że ten chłopak miał to coś, czego nie mieli inni, autentyczność. A teraz, kiedy wiemy już jak nasz bohater wyrastał na outsidera i dlaczego uciekał w muzykę, Przyjrzyjmy się jednej z pierwszych rzeczy, które przykuwają uwagę każdego fana. Pseudonimowi. No bo, bądźmy szczerzy, ilu raperów zaczyna od Lil? Milion. Ale Lil Peep to zupełnie inna historia. Otóż pseudonim ten nie jest, jak można by było przypuszczać, żadnym modnym zabiegiem marketingowym, tylko przeuroczą pamiątką z dzieciństwa.

Tak. Lil Peep to imię nadane mu przez matkę Lizę Łomak, kiedy Gustaw był jeszcze małym dzieciakiem. Ksywka Peep wzięła się podobno z jego w cudzysłowie wielkich ciekawskich oczu, które jak sama matka wspominała zawsze wyglądały jakby czegoś wyczekiwały albo obserwowały. Brzmi niewinnie, prawda? A jednak za tym pseudonimem krył się młody chłopak, który przez większość swojego życia czuł się obserwatorem a nie uczestnikiem. No i tak się przyjęło. Peep został z nim na dobre. A kiedy Gustaw dorósł i wkroczył w rapowy świat, dodał do tego popularne Lil. I voila! Oto Lil Peep. Taki pseudonim to przecież gotowa historia, prawda? Ale pseudonim Lil Peep to nie tylko słodka pamiątka z dzieciństwa. W zasadzie można by powiedzieć, że to taki symbol dwóch światów. Tego miękkiego, delikatnego wnętrza, które ukrywał pod tatuażami, kolczykami i nieustanną maską buntownika.

Z jednej strony był chłopakiem, który zmagał się z depresją, lękami i poczuciem izolacji. A z drugim raperem, który nie bał się wyrażać swojego buntu i gniewu. Bycie Lil Peepem było jak noszenie zbroi, pozornie twardej i nieprzystępnej, ale w środku kruche jak porcelana. W jednym z wywiadów Peep wspominał, że jego matka zawsze była dla niego ogromnym wsparciem. Była pierwszą osobą, która wierzyła w jego talent, nawet kiedy inni go wyśmiewali. To właśnie ona zaszczepiła w nim pasję do sztuki, muzyki i wolności wyrażania siebie. W jednym z wywiadów matka Gustawa powiedziała Zawsze wiedziałam, że jest wyjątkowy. On po prostu miał to coś, czego inni nie mieli. Nie musiał tego udowadniać, bo to po prostu było w nim. Choć Lil Peep zyskał sławę jako emo-rapper, jego pseudonim ciągle przypominał mu o tej delikatnej stronie jego osobowości, o której fani mogli czasem zapominać.

Za każdym razem, kiedy ktoś wypowiadał Lil Peep, przypominał sobie o swoich korzeniach, o relacji z matką, która była kluczowa przez jego całe życie. Można nawet powiedzieć, że ten pseudonim to swego rodzaju manifest. Gustaw nawet w najbardziej trudnych i ciemnych momentach nie chciał zapominać kim jest naprawdę. To, że wybrał pseudonim nadany mu przez matkę mówi wielu o nim jako o sobie. Mimo, że jego muzyka była przesadzona gniewem, bólem i mrocznymi emocjami, Lil Peep zawsze nosił w sobie tę delikatność, którą matka w nim rozpoznała jako pierwsza. Tego nie mogły zmienić ani tatuaże, ani używki, ani mroczny wizerunek sceniczny. To była jego prawdziwa natura. Miękki wewnątrz, choć na zewnątrz ukrywał, że jest inaczej.

W tym jednym zdaniu widać, jak bardzo liczyła się dla niego rodzina. Ale nie ta biologiczna, tylko ta emocjonalna, zbudowana na więzi z ludźmi, którzy naprawdę go rozumieli. W jego przypadku to była przede wszystkim matka. Warto też zauważyć, że pseudonim Lil Peep z czasem stał się symbolem czegoś większego. Fani zaczęli utożsamiać go nie tylko z artystą, ale z całym ruchem z subkulturą emo rapu, w której emocje są na pierwszym planie. Peep jako ikona tego gatunku pokazał młodym ludziom, że nie muszą udawać twardzieli, jeśli w środku czują się jak rozwalona porcelana. Był dowodem na to, że nawet na najbardziej mrocznej ścieżce można znaleźć odrobinę światła i że to światło często pochodzi od ludzi, którzy kochają nas bezwarunkowo. I tak jego pseudonim, choć z pozoru prosty, kryje w sobie całą historię. To nie tylko ksywka, to manifest delikatności ukryty pod twardą powłoką.

A kiedy następnym razem zobaczycie zdjęcie Lil Peepa pamiętajcie, że ten chłopak mimo całego mroku miał w sobie coś naprawdę wyjątkowego. A teraz, kiedy już wiemy skąd wzięło się urocze Peep i jak pseudonim ten stał się symbolem jego delikatności ukrytej pod mrocznym wizerunkiem, przejdźmy do czegoś równie istotnego, początków jego kariery, bo co z tego, że masz ksywkę od mamy skoro nikt nie słyszy twojej muzyki, prawda? A więc, jak to się zaczęło? Witajcie w epoce Sound Clouda, tam gdzie talenty mogą się narodzić z nicości, a Lil Peep znalazł swoje wypawienie. Rok 2014. Nasz bohater mimo młodego wieku sporo już przeszedł. Z Nowego Jorku przeniósł się do LA, a konkretnie zamieszkał w Skid Row, czyli tam gdzie w cudzysłowie diabeł mówi dobranoc. Skid Row to dzielnica pełna kontrastów, gdzie zamiast luksusu i hollywoodzkiego blichtru czeka na nas rzeczywistość ostrzejsza od noża.

Miejsce, które kojarzy się bardziej z apokaliptycznym filmem niż z przystanią dla marzycieli. Ulice pełne bezdomnych, opuszczonych budynków i ludzi, którzy zmagają się z demonami dnia codziennego. Tutaj narkotyki, przemoc i bieda idą w parze, a życie toczy się w cieniu neonów reklamujących nowy początek i szansę na odbicie się od dna, które nigdy nie nadchodzi. W takich realiach Lil Peep walczył o swoje marzenia, choć trudno tu mówić o sprzyjających warunkach. Jak to często bywa, w przypadku młodych artystów, którym finanse płatają figlę, wylądował tu bardziej z konieczności niż z wyboru. Kruchość jego sytuacji materialnej była wręcz legendarna. Bywały dni, kiedy dosłownie nie miał co jeść, a dach nad głową zawdzięczał jedynie przypadkowemu szczęściu i życzliwości znajomych. A mimo to nie odpuszczał, no bo czego się nie robi dla swoich marzeń, prawda?

A marzenie Lil Peepa było proste. Robić muzykę, która trafi prosto do serc słuchaczy. I wtedy przyszedł SoundCloud. Prawdziwe zbawienie dla tych, którzy nie mieli kasy na profesjonalne studio, ale za to mieli nieskończoną pasję i smartfon. Peep, jak wielu innych młodych artystów, zaczynał od publikacji swoich utworów właśnie tam. No i co tu dużo mówić, ziarnko trafiło na podatny grunt. Jego styl, który łączył emo, trap i punk od razu przyciągał uwagę, a w świecie SoundClouda to działało szybko. Jeden dzień wrzucasz coś, co nagrałeś w pokoju, A kilka dni później zyskujesz pierwszych wiernych fanów, którzy dzielą się twoją muzyką w tempie, które tylko internet może zapewnić. W jednym z wywiadów Lil Peep przyznał Nie miałem pojęcia, że ludzie naprawdę będą tego słuchać, ale wtedy zobaczyłem jak zaczyna się to wszystko rozchodzić. To był dla mnie szok. I rzeczywiście, muzyka Peepa zaczęła rozchodzić się w świecie jak bułeczki w piekarni o świcie.

Jednym z pierwszych utworów, który tak naprawdę przyciągnął uwagę był Star Shopping. Tytuł mówi sam za siebie. To opowieść o miłości stracie i poszukiwaniu sensu w świecie pełnym chaosu. Wystarczyło jedno przesłuchanie, żeby zrozumieć dlaczego fani zakochali się w Peepie od razu. Emocje, które wylewał na dźwięki były surowe, autentyczne i przesiąknięte jego osobistym bólem. I tu ciekawostka. Starshopping początkowo nie miało zyskać takiego rozgłosu. Lil Peep wrzucił ten numer na Soundcloud, bo... no cóż, bo mógł. Totalnie się nie spodziewał, że ten kawałek, który opowiadał o jego emocjonalnych zmaganiach stanie się viralem i ściągnie na niego uwagę całego świata podziemnej muzyki. Ale oto właśnie magia SoundClouda. Każdy ma szansę. A co z resztą jego twórczości? Kolejne utwory takie jak Beamer Boy czy White Wine szybko ugruntowały jego pozycję na scenie.

Lil Peep znalazł swoją niszę. Nie był klasycznym raperem ani też pełnym emo punkowcem. Tworzył coś nowego co trudno było jednoznacznie zaszufladkować. A to właśnie ta nieokreśloność stała się kluczem do jego sukcesu. Ludzie zaczęli utożsamiać się z jego muzyką, bo była ona surowa, prawdziwa i dotykała tematów, o których mało kto chciał mówić. Depresja, samotność, uzależnienia. A wszystko to podane na tacy formie, która brzmiała jak połączenie Nirwany z Tupakiem. Brzmi dziwnie? Może, ale to działało. Fani zaczęli zwracać uwagę na jego teksty. Choć na pierwszy rzut oka mogły wydawać się proste, miały w sobie głębię i autentyczność. Lil Peep nie bał się mówić o swoich uczuciach, nawet jeśli te były mroczne i trudne do zrozumienia. Robił muzykę dla ludzi takich jak ja, dla tych, którzy czują, że nie pasują. Mówił w jednym z wywiadów.

I chyba właśnie to przyciągnęło do niego tyle młodych dusz. Peep stał się głosem pokolenia, które czuło się zagubione w świecie pełnym oczekiwań i nacisków. Wkrótce jego utwory zaczęły zdobywać coraz większą popularność. Soundcloud stał się dla niego nie tylko platformą do publikacji muzyki, Ale też swoistą trampoliną, która wyniosła go na wyższy poziom. Dzięki temu miał okazję poznać innych artystów, z którym później współpracował. Takich jak Lil Tracy, z którym stworzył jedne z najbardziej ikonicznych kawałków emo rapu. I tak oto. Z biednego chłopaka mieszkającego w Los Angeles, Lil Peep stał się wschodzącą gwiazdą internetu. Fani zaczęli tłumnie przychodzić na jego koncerty. A on sam zyskiwał coraz większe uznanie, ale jak to zwykle bywa, sukces nie przyszedł bez walki. Peep wciąż zmagał się z własnymi demonami, co zresztą odbijało się w jego muzyce.

Teraz może przejdźmy do czegoś, co było niemalże tak charakterystyczne dla Lil Peepa jak jego muzykarz. Tatuaże. Bo wiecie, w dzisiejszych czasach tatuaż to nie jest tylko i wyłącznie ozdoba. To często życiorys zapisany atramentem na skórze. Taki pamiętnik bez stron. A nasz raper z tego pamiętnika zrobił prawdziwe arcydzieło. Tatuaże Lil Peepa to nie był żaden kaprys w stylu, a zrobię sobie smoka na plecach, bo to fajnie wygląda. O nie. Każdy z nich miał swoje znaczenie, każdy opowiadał fragment jego życia. Czasem były to szczęśliwe momenty, ale częściej te bolesne, które wryły się w jego duszę tak głęboko, że musiał je przerać na skórę, żeby nie zwariować. Pierwszy tatuaż? Tak, tego się nie zapomina. Centaur na ramieniu. Tak, dokładnie.

Prawda była o wiele bardziej prozaiczna. Lil Peep miał skomplikowaną relację z ojcem, który opuścił rodzinę, gdy raper był jeszcze młody. Ten tatuaż to było coś w stylu upomnienia dla samego siebie. Przypomnienie o jego dzieciństwie, o braku męskiej figury w życiu. Ojciec Peepa zniknął, ale emocjonalne rany pozostały. Jednak to nie koniec historii. Tatuaż Hellboy na gardle? To nie tylko odniesienie do filmu, ale symbol jego poczucia bycia wyrzutkiem, kogoś kto zawsze był na marginesie społeczeństwa. Lil Peep zresztą identyfikował się z postaciami, które walczyły z własnym przeznaczeniem, z tym kim miały być według świata. Hellboy to nie był zwykły tatuaż, to była metafora jego całej muzycznej kariery, która opierała się na łamaniu konwenansów i wychodzeniu poza to, Czego się po nim spodziewano? Tatuaże Lil Peepa były więc dla niego nie tylko ozdobą, były narzędziem wyrazu, sposobem na wykrzyczenie swojego bólu, ale też pokazanie światu kim naprawdę jest.

Zresztą jego przyjaciele często wspominali, że Peep traktował swoje ciało jak płótno, każdy tatuaż miał być świadomym wyborem i przemyślaną decyzją. Jego tatuaże mówiły więcej o nim samym niż jakiekolwiek słowa. Powiedział kiedyś jego bliski znajomy Lil Tracy. I coś w tym jest, bo nawet jeśli nie znało się jego muzyki, wystarczyło spojrzeć na jego ciało, żeby zrozumieć, że ten chłopak przeszedł przez piekło, a każde kolejne wytatuowane słowo czy symbol były tego dowodem. Co więcej, Peep wytatuował sobie też znak zapytania na karku, jak sam to kiedyś skomentował Znak zapytania to symbol mojego życia. Nigdy nie wiem co się wydarzy. I patrząc na jego losy można w sumie powiedzieć, że miał rację. Jego życie to była jedna wielka niewiadoma. Od skromnych początków na SoundCloudzie przez gwałtowny wzrost popularności, aż po tragiczny koniec.

Każdy tatuaż był zapiskiem z tej podróży. Mapą, która prowadziła przez jego wewnętrzne zmagania. Tatuaże dla Peepa to nie tylko sztuka. To był jego sposób na wyrażenie tego, czego nie mógł ująć w słowach. To były symbole jego walki, bólu, ale też miłości i nadziei. To dlatego każdy z jego fanów, który widział go na scenie czy też na zdjęciach mógł natychmiast poczuć z nim więź, bo Peep w przeciwieństwie do wielu innych artystów nie bał się pokazywać swoich blizn, dosłownie i w przenośni. Jego tatuaże to była manifestacja jego duszy, a każdy kto na niego spojrzał mógł od razu dostrzec jak wiele miał do powiedzenia zanim jeszcze otworzył usta. No dobra. Mieliśmy tatuaże, życiorys wytatuowany na ciele, blizny zamienione na atrament. Ale Lil Peep to nie tylko obrazki na skórze.

Nasz chłopak jak już złapał wiatr w żagle, to nie było szans, żeby się zatrzymał. Kiedy jego Soundcloud zaczął wypluwać kolejne numery, młodzież, ta sama, która czuła się zagubiona, zepchnięta na margines, zaczęła chłonąć jego twórczość jak gąbka. A dlaczego? Bo Peep, w przeciwieństwie do wielu artystów, nie owijał w bawełnę. Jego teksty były jak strzał prosto w serce. Surowe, pełne bólu, ale i brutalnie szczere. I właśnie wtedy zaczęły się pojawiać pierwsze mixtape'y. Rok 2015, kiedy Peep tak naprawdę zaczął się rozkręcać. Najpierw wypuścił mixtape Lil Peep Part 1. Co ciekawe, ten projekt powstał w totalnie chałupniczych warunkach. Właśnie sobie młody chłopak z Los Angeles mieszka gdzieś na skraju przepaści finansowej, a mimo to znajduje czas, żeby nagrywać numery, które za chwilę rozsadzą internet.

Lil Peep Part 1 to była taka eksplozja emocji zamknięta w 11 kawałkach. Co więcej, chociaż Peep nie miał jeszcze wtedy ogromnego fanbase'u, mixtape zebrał całkiem niezłe wyniki. Zyskał tysiące odsłuchań w pierwszych 24 godzinach. Jak na gościa, który robił to wszystko samodzielnie, to było coś naprawdę godnego podziwu. Ale co takiego sprawiło, że ten mixtape zyskał popularność? Ano autentyczność. Lil Peep nie udawał, że wszystko w jego życiu jest spoko. Jego teksty były jak dziennik depresji, samotności i niekończących się zmagań z samym sobą. Oczywiście spora część jego słuchaczy to była młodzież, która mogła się w tych tekstach odnaleźć. Wiecie, to nie była typowa muzyka o blasku fleszy i drogich samochodach. To były numery o tym, jak to jest być młodym i zagubionym w świecie, który coraz częściej przypominał dżunglę.

To były wersje, które mówiły, hej, ja też się z tym borykam. To właśnie dlatego ten mixtape zaczął budować jego fanbase. A co dalej? Zaraz po Lil Peep Part 1 pojawił się Live Forever. I tutaj było już widać, że Peep staje się coraz bardziej pewny swojego stylu. To nie była jeszcze ta produkcja na najwyższym poziomie, ale ludzie, którzy słuchali tego mixtape'u czuli, że mają do czynienia z kimś wyjątkowym. Peep połączył trap z rockiem, dorzucił odrobinę emocjonalnego grunge'u i voila. Tak powstał nowy gatunek, który później został okrzyknięty emo rapem. Kto by się spodziewał, że w 2015 roku rap może brzmieć tak jak mieszanka Nirvana i 808? No, nikt oprócz Peepa, bo on wyraźnie miał wizję na to, co chce osiągnąć. Live Forever to było jak manifest jego nieśmiertelności.