Dlaczego Big L zginął zamiast swojego brata?

Wyobraźcie sobie przepis na najlepszego rapera w historii. Eminem, gość, który raczej wie o czym mówi, podał kiedyś taki właśnie. Weź trochę bigiego, trochę paka, wrzuć do gara i wymieszaj posyp z wierzchu odrobiną bigela i co kurwa masz? No dobra, skoro jest aż tak dobry, to dlaczego większość z tych młodszych roczników prawdopodobnie nigdy o nim nie słyszała? No właśnie, i to jest początek naszej historii. Historii, która nie zaczyna się od rapera, tylko od ulicy Harlem, Nowy Jork, Ruk 139 i Lenox Avenue. Miejsce, które sam Lamont Coleman, nasz dzisiejszy bohater, nazwał strefą zagrożenia i cholernie dobrze wiedział, co mówi. Na tej ulicy wychował się jeden z największych liryków w historii hip-hopu.

Na tej samej ulicy został pozbawiony życia. Na tej samej ulicy zginął potem jego brat, jego domniemany zabójca również, a potem jego bratanek. Ta ulica, ten jeden kawałek betonu pochłonął niemal całą sagę. To jest właśnie ten paradoks. Mamy faceta, który za życia wydał jeden, jedyny album, zginął w wieku 24 lat, a mimo to jego imię pojawia się w każdej poważnej dyskusji o tym, kto był najlepszym MC wszechczasów. Jest archetypem ulubionego rapera, twojego ulubionego rapera. Jay-Z przyznał, że po freestylu z nim musiał podnieść swój poziom, a Nas? Nas powiedział wprost. Bigel mnie przerażał, kiedy usłyszałem go na taśmie, byłem śmiertelnie przerażony. Pomyślałem, nie ma mowy, żebym mógł z tym gościem konkurować.

Więc zapomnijcie o historii sukcesu. To nie jest opowieść o sławie i wielkich kontraktach i złotych wannach. To jest surowa, uliczna ballada, opowieść o talencie tak wielkim... że świat go przeoczył. O rodzinie, która ciągnęła go na dno i o ulicy, która ostatecznie wzięła wszystko a propos. Tak w sumie drugi raz biorę Bigela na warsztat. Poprzedni odcinek był jeszcze za czasów, kiedy ten kanał wyglądał jak prezentacja w PowerPoincie, więc to jedno. A drugie, że kto w sumie powiedział, że nie wolno zrobić czegoś drugi raz, tylko lepiej? No właśnie. I zanim zanurzymy się w ten mrok chwila na coś, co niektórzy... O co niektórzy lubią się czepiać w komentarzach, czyli żebrolajki. Słuchajcie, będę powtarzać to jeszcze milion razy. YouTube wprowadził nową funkcję podbij, tak więc podbij ten film, jeżeli Ci się podoba.

Niech ta historia niesie się dalej w świat. A jak nie, to nie. I standardowo, suby, lajki, komentarze z propozycjami na kolejne odcinki. Wiecie co robić. A dla widzów w wersji pro, którzy chcą nas wspierać, jest Patronite link w opisie. Każda złotóweczka się liczy i pozwala nam robić takie materiały jak ten. koniec ogłoszeń parafialnych. No ale dobra, zanim jeszcze cofniemy się w czasie i zobaczymy jak pulchny dzieciak o ksywce Mont Mont stał się najniebezpieczniejszym poetą Harlemu, uprasza się o zgarnięcie ulubionej kawy, nieregulowaniu odbiorników i pozostanie na 19.90 FM i zaczynamy. Rozdział pierwszy. Żeby zrozumieć, kim był Bigel, najpierw musimy zrozumieć, skąd się w ogóle wziął, bo ten gość nie spadł z nieba prosto na scenę z mikrofonem w ręku.

Była nią ulica. A konkretnie coś... Co na 139 nazywano snapping? Nie wiem, czy istnieje dobre polskie tłumaczenie na to, bo to było coś pomiędzy roastowaniem a werbalnym pojedynkiem, gdzie chodziło o to, żeby powiedzieć coś tak celnego, tak bezlitosnego i tak dowcipnego, że twój przeciwnik po prostu się zamknął i nie miał już czym odpowiedzieć. Na bloku mówili na to the shutdown, zamknięcie. I właśnie stamtąd wzięły się te legendarne punchline'y, z których Bigel będzie później znany. Donald powiedział wprost, the snapping was building a lot of his vocabulary. Cały arsenał słowny, wszystkie te riposty, metafory i ciosy, to nie wykluło się w studiu nagraniowym, to się urodziło na chodniku, w kręgu śmiejących się kumpli, gdzie albo zamykałeś komuś usta,

Święto Dziękczynienia albo Boże Narodzenie, Jules nie pamiętał do końca. Cała rodzina siedzi przy stole i jak to rodzina, wołają go tak, jak wołali zawsze. Mont, mont, podaj sól, mont, mont, chodź tu. Nasz bohater próbuje zrobić wrażenie na dziewczynię, a tu ciotki i wujkowie traktują go jak pięciolatka. W pewnym momencie wziął Donalda na stronę i powiedział mu śmiertelnie poważnie, bez cienia uśmiechu. Donald parsknął śmiechem. A chłopak na to twardo, bez mrugnięcia okiem. I Jules dodał. I tak oto. Montmont umarł, a w jego miejsce narodził się Bigel. Teraz potrzebował tylko kogoś, kto otworzy mu drzwi do prawdziwej gry.

All those rules, instructions went out of the window the minute I heard Bigel spit. Wszystkie zasady, cała tradycja, cały kodeks wyrzucone do kosza w momencie, gdy ten dzieciak otworzył usta. Tak bardzo był dobry. Od tego momentu Finesse stał się kimś w rodzaju starszego brata z branży. Zabierał go wszędzie. Miał wywiad? Lamont szedł z nim. Miał koncert? Lamont dostawał swoje 15-20 minut na scenie, żeby się pokazać. Fat Joe, kolejny członek DITC i facet, który sam zbuduje potem potężną karierę, był obecny przy jednym z pierwszych występów i zapamiętał to na całe życie. Byłem tam, kiedy Finest go przywiozł na scenę po pierwszym razie. Z powodu tego, w jaki odpowiadał publiczność, wiedziałem, że będzie to superstar. Publiczność poddawała się Bigelowi po pierwszym razie, kiedy był na scenie.

Zobaczyli, jak poważna może być to sprawa i piłka poszła w kąt. To jest dość szalona rzecz, jeśli się nad tym zastanowić. Cameron, gość, który później stworzy Dipset i wyda Confessions of Fire, stanie się ikoną harlemskiego rapu i popkultury. Maze, facet, którego Harlem World sprzeda się w nakładzie chyba 4 milionów kopii, który będzie nagrywał z Puffin i stanie się jednym z największych komercyjnych raperów końca lat 90., Obaj zaczęli rapować, bo patrzyli na Bigela na podwórku. Damon Dash potwierdził hierarchię wprost. Kam wszedł do gry przez naszego bohatera. Nieodwrotnie. Naszego bohatera zresztą ciągnęło do kolektywów.

I dopiero wtedy nasz bohater powiedział dobra, skoro mój ziomek tam jest, to ja też wchodzę. Jules wyjaśniał Elle was always so busy, so they went to Herb McGrath. Kiedy Graff wziął się na to, to El powiedział, że mój mężczyzna się z tym k***a, ja się z nim k***ę. typowe dla niego. Nie dołączył dla sławy, dołączył dla kumpla. Potencjał tej grupy był absurdalny. Wyobraźcie sobie, Bigel, Cameron, Maze, Bloodshed na jednym albumie. Damon Dash, który miał zarządzać całym projektem, to dziś nie może się z tego otrząsnąć. I nie jest to przesada, patrząc na to, co każdy z tych ludzi osiągnął osobno. Album Children of the Corn był prawdopodobnie jedną z najważniejszych płyt w historii nowojorskiego rapu, ale ten album nigdy nie powstał.

Brzmi znajomo. I Don't Understand It. Bigel tego nie rozumie. Wiecie co? Ja w sumie też. Bo to, co stało się z tym albumem po premierze, jest jednym z największych przeoczeń w historii całej muzyki. I żeby to zrozumieć, musicie uświadomić sobie jedną rzecz. W jakim roku ten album w ogóle wyszedł? 95. Niektórzy twierdzą, że to był być może jeden z najbardziej konkurencyjnych... Roków? lat w dziejach hip-hopu, rok wcześniej. W 94 nazw wydaje Illuminatic, Biggie Ready To Die, dwa albumy, które zdefiniowały nową erę. W 95 przyszła kolejna fala debiutów, od której kręciło się w głowie.

Potrzebował pieniędzy na rachunki. Sprzedał prawa do The Big Picture i The Danger Zone za 20 tysięcy dolarów. Znaczy, to nie tak, że po złości czy z braku szacunku dla Bigela, po prostu nie miał prawnika, nie przeczytał całego kontraktu, a druga strona, w sensie RBC Records, wykorzystała jego krytyczne położenie życiowe, by przejąć bezcenny katalog za bezcen. Album, którego produkcja kosztowała ponad ćwierć miliona, sprzedany za 20. Potem sprzedał zeszyty z rymami swojego brata za 14,5 tysiąca dolarów. Kupujący niejaki Brian Shafton obiecał, że umieści je w Rub Hall of Fame. Jak można się dodać, że nigdy do tego nie doszło, a kiedy próbowano je odkupić, Shafton zażądał 250 tysięcy. Kupił za niecałe 15, a chciał sprzedać za ćwierć bańki.