RAP W PIĘĆ MINUT | ORTEGA CARTEL - PODZIEMNE DISCO

Wydaje mi się, że też bardzo ładnie słuchacze ich docenili po tym jak LAVORAMA wyszła i to LAVOHOLICS wyszło i potem Patro sobie mógł porobić byty dla Mielskiego. No to taka po prostu siła hip hopu i przyjaźń sprawiła, że te swoje 5 minut mieli. Rap Matters. Podcast o rapie. Siemanko, z tej strony Chorepazima, czyli Rap Matters Podcast, a albumem, który dzisiaj będziemy omawiali jest Podziemne Disco, Ortegi Cartel, czyli dwóch Polaków mieszkających sobie w Kanadzie, Peter i Patro odpowiedzialni za cały ten skład.

One są takie bardzo super przyjemne dla ucha. No samo to, że mogą na nich rapować raperzy, którzy nie są często zbyt dobrymi raperami, a te Ich kawałki czy ich płyty brzmią kapitalnie tylko dlatego, że te bity są takie i one pozwalają brzmieć dobrze chyba każdemu na tych bitach, no bo właśnie nawet oni, nie, Patro i Piter, to nie są dobrzy raperzy, a płyt Ortega Cartel słucha się znakomicie. Tak, nawet The Joneses, który też robił, tam Jesse Maxwell, tak, jest raperem, który też z nim współpracował, też nie jest za dobrym raperem, a to brzmi zajebiście, nie, przez jego muzyczkę. Kurde, nie są dobrymi. Ciężko mi powiedzieć, który jest lepszy, który jest gorszy.

Chyba jednak Peter lepiej rapuje. Patro ma taki zduty głos trochę, taki nieprofesjonalny, bym powiedział. Nie kontroluje tego głosu, ale kurczę, mi się to podoba. Przez te wszystkie cechy, które mi się nie podobają undy na przykład. Trochę śmiesznie, ale wiesz, jak unda chce być wyluzowana, no to Ortega jest wyluzowana. Jak unda chce mieć klimacik, no to oni mają klimacik. Wiesz, o co chodzi. To tak wszystko naturalnie brzmi. I mam wrażenie, że to u nich takie jest po prostu, a te wszystkie grupki i raperzy, którzy chcieli tacy być, to tylko chcieli i było słychać, że oni bardzo chcą tacy być. Tacy luźni, tacy, że ich to nie obchodzi, rap w pięć minut, skurwysynu, oni tak zrobili, wzięli w pięć minut, nagrali i to słychać, że to miało być w pięć minut, a nie wiesz, że tryhardowali nad tym.

I jest takich fragmentów kilka. Chyba ten taki najbardziej padający w ucho jest we zwrotce z Lulu, gdzie Peter rapuje o tym, że jak był szczeniakiem, słuchał grungu i coś tam, depeszów i punków. Bardzo ładny taki, widać, że życiowo sobie wjechał, ale też tak jakby zawsze siłą Ortegi było to, co też wpada tu w jednym z wersów, że Nie widziałeś nigdy pyska naszej mordy z bliska, tak nas nie ocenisz, to jest właśnie od flash-a-distance'ek, Jędker. To zawsze był dla mnie taki tajemniczy skład, nie? W sensie wiedziałem, że oni sobie są i że sobie siedzą w tej kanadzie i że Patro miał producencką, tutaj bity jakieś coś tam, ale tak jak nawet...