Mentionsy Mentionsy
Rak'n'Talk
Rak'n'Talk

Magda Prokopowicz. Tak się zaczęło

03.09.2021 ·28 min 13 s · 9 rozdziałów

„Myśl pozytywnie i uśmiechaj się szeroko, możesz być szczęśliwy nawet z rakiem!”. Tak mówiła Magda Prokopowicz, która założyła Fundację Rak’n’roll w 2009 roku. Kiedy chorowała na raka była w ciąży, a lekarze namawiali ją do jej usunięcia. Nie zrobiła tego. Tak zaczyna się historia Magdy oraz jej fundacji. W pierwszym odcinku podcastu Rak’n’Talk posłuchaj rozmowy Mateusza Lufta z osobami, które dziś są odpowiedzialne za fundację: Jackiem Maciejewskim oraz Moniką Dąbrowską.

0:05 · Wprowadzenie i przedstawienie gościa 2

Cześć. Nazywam się Mateusz Luft. Mam przyjemność zaprosić Was na serię podcastów Rak'n'Talk w Fundacji Rak'n'Roll. Będziemy mówić o tym, jak rozmawiać z lekarzami, co zrobić, gdy ktoś z naszych bliskich zachoruje na raka, czy podczas terapii można uprawiać seks. Ale zanim przedstawimy Wam opowieści lekarzy, pacjentów i ekspertów, posłuchamy, jak powstała Fundacja Rak'n'Roll. Moimi gośćmi są Monika Dąbrowska, Fundacja Rak'n'Roll. Z fundacją jestem związana od 11 lat. W fundacji zarządzam razem z Asią i z Jackiem. Zajmuję się też rollingiem, czyli programem aktywizacji sportowej ludzi po chorobie nowotworowej. No i jestem mamą Jasia, Ani, Maji i Gabrysi. Jacek Maciejewski z Fundacji Rak'n'Roll. Opiekuję się marką.

Ja lubię tak o tym mówić, że buduję markę Rak'n'Roll od samego początku i zarządzam fundacją z Moniką i z Asią. Nazywam się Mateusz Luft, a to jest podcast Rak'n'Talk Fundacji Rak'n'Roll. Opowiedzcie mi, od czego zaczęła się fundacja. Wiem, że to jest związane oczywiście z osobą Magdy. I zacznijmy od takiego naprawdę początku, gdzie jak daleko pamięć sięga. Jak poznaliście Magdę? Jacek. Ja Magdę poznałem dwa razy, z czego pierwszego nie pamiętam, a drugi pamiętam bardzo dobrze. Więc ten pierwszy na razie pominę. Jakby to było jakoś interesujące, to mogę do niego wrócić, ale oba się wiążą z Magdy mężem, z Bartkiem, z którym ja pracowałem w reklamie.

1:24 · Opowieść Jaceka Maciejewskiego 1

Tutaj pewnie będzie okazja, żeby tą całą historię Magdy opowiedzieć. Jeśli teraz mówimy o tym, jak ja ją poznałem, to ja ją poznałem za następną godzinę, bo przyjechała tam na chwilę. Weszła do tego barobusu, przedstawiła się, chwilę pogadaliśmy, także o tym, że Ona chce założyć fundację i wtedy to był pomysł w ogóle, że będzie fundacja, która będzie propagować tą wiedzę o tym, że ciąża i rak jest do pogodzenia, że nie jest tak, że trzeba zaprzestać leczenia albo usunąć ciąże, albo jedno, albo drugie. Można kontynuować leczenie, można urodzić dziecko. O tym ludzie powinni wiedzieć. I Magda chciała zrobić fundację, która będzie propagować tę myśl. I ja jej zaproponowałem po prostu, że jej wymyślę nazwę, może jakieś logo zrobimy w agencji.

3:07 · Opowieść Moniki Dąbrowskiej 3

To było trochę kurtuazyjne, ale bardzo poruszyła mnie ta historia Bartka wcześniej. A jakie wrażenie na tobie wywołała Magda? Wiesz co, no właśnie takiej przede Magda była bardzo piękna, bardzo elegancko się nosiła, chociaż kolorowo i kwieciście, więc była w tym jakaś energia, to nie była taka zimna jakaś elegancja. No i była jakaś prawdziwa w swoich emocjach, kiedy opowiadała o różnych rzeczach, szczególnie o tym, co przeszła. Wtedy to było bardzo krótkie spotkanie i tak jak mówię, zaproponowałem, że coś pomożemy ze startem tej fundacji.

I tak szczerze mówiąc nie byłem pewien, czy ona w ogóle skorzysta z tego, ale jakoś się po tygodniu pojawiła w agencji i tak porozmawialiśmy wtedy dłużej, solidniej, jak ten projekt ma wyglądać. Wtedy też jakby dostałem taką porcję pewności, że to się w ogóle wydarzy, bo widzę, że ona po prostu chce tego. Że to nie jest takie gadanie, żebym tam coś zrobiła, ale może coś, tylko po prostu była taka zdeterminowana, że chce to zrobić. I to dlatego mnie też napędziło jakoś do tego, żeby nad tym solidnie popracować. Monika, a jak ty poznałaś Magdę? Ja poznałam Magdę u niej w domu. Pamiętam, to było już pewnie kilka lat później. Fundacja już miała kilka miesięcy i zaczęły się zdjęcia do albumu Boskie Matki.

Moje zdjęcia odbywały się właśnie u Magdy w domu i pamiętam jak Magda Miała właśnie takie włosy do ramion kręcone i o kulach po takich betonowych schodach, które były u niej w domu, zeskakiwała, żeby mnie przywitać, bo ktoś inny mi otworzył drzwi. To było moje takie pierwsze spotkanie z Magdą. Tą, którą już znałam, bo już znałam ją z artykułu, który się ukazał w Twoim stylu. Już ją znałam z mediów i już ją znałam jako założycielkę fundacji Rak'n'Roll. Poznaliście ją w momencie, kiedy ona wyzdrowiała w jakimś sensie, była w dobrej formie, już przeszła przez tego raka, już przez to całe doświadczenie. Ale powiedzcie coś o tej historii, która ją spotkała. To znaczy o jej zachorowaniu, o tym, jak zorientowała się, że jest w ciąży, o tych jej decyzji.

7:57 · Rozwój fundacji i role Magdy 3

Kobiety w ciąży chore na raka, nazwijmy je boskie matki, wydamy album, zrobimy sesje zdjęciowe. Te, które będą wyglądały tak i tak. Pierwszy projekt dla Rak'n'Rolla, który robiliśmy nazywał się Kalendarz Gwiazd. To był dosyć wytarty pomysł pod tytułem zróbmy kalendarz, bo jest fundacja. Ale go zrobiliśmy jakoś inaczej. Tak sobie to wtedy z Michałem Wareckim wymyśliliśmy w agencji, że pokażemy kobiety chore na raka jako super gwiazdy i to będą kawery okładki, po prostu płyt gwiazd rockowych. Bardzo fajnie ten projekt wyszedł. I też przy okazji jego wydarzyła się bardzo taka magiczna rzecz, bo myśmy do tego robili sesję przez dwa, trzy dni.

Więc nie wiadomo było, co ze mną dalej. Więc myślę, że to są takie rzeczy, z którymi Magda też miała styczność i my na pewnym poziomie takim emocjonalnym rozumiałyśmy się niemal bez słów. No i połączył nas ten projekt Boskie Matki. Brałam udział w albumie, wtedy się poznałyśmy. I jeszcze druga rzecz, bo jakby można powiedzieć, że fundacji, kiedy ja chorowałam, jeszcze fundacji Rak'n'Roll nie było. Natomiast było wiele innych. A Rak'n'Roll i Magda były zupełnie inną jakością na tym tle. To znaczy ja się do innych organizacji w ogóle nie chciałam, w ogóle nawet o tym nie myślałam, bo mi się wydawało, że one są tak smutne i tak nie na ten etap, który ja może kiedyś dojdę do tego etapu chorowania, że będę potrzebowała wsparcia takich organizacji, ale w ogóle mi to nawet przez głowę nie przeszło. Natomiast Magda pozwoliła się śmiać, pozwoliła się fajnie ubierać, odczarowała tego raka.

Specjalnie tak często powtarzam słowo rak. Chciałabym, abyście się z nim oswoili, aby samo słowo przestało nas paraliżować i straszyć. Też jak poszła i opowiedziała o tym pomyśle na fundację, że się będzie nazywała Rak'n'Roll w paru miejscach, no to w jednej z poczycznych gazet została wyproszona przez redaktora naczelnego, że w ten sposób nie wolno mówić o raku. Widocznie miał człowiek jakieś własne doświadczenia, ale ona wyszła stamtąd niepocieszona. Mamy fundację, która działa od 11 lat i jest teraz dużym przedsięwzięciem w sumie.

19:06 · Model działania fundacji 1

Zmiana poczekalni, uruchomienie programu bezpłatnych peruk z włosów naturalnych itd. To, co potem przyjęliśmy jako model działania, to to, że szukamy dziury w systemie. Jak się nikt tym nie zajmuje, a ewidentnie to robi wbrew chorym, to my się za to bierzemy. Robimy to na tyle, na ile nam energia, pieniądze i czas pozwalają, ale staramy się pomagać w ten sposób, czego nikt inny nie robi. Monika, bo ja mam jeszcze do Ciebie takie pytanie, które mnie intryguje. Dlaczego, mimo że Twoja historia nowotworowa już skończyła się dawno i mogłabyś powiedzieć, że to jest zamknięty rozdział w Twoim życiu, dlaczego wciąż współpracujesz, działasz w Fundacji Rak'n'Roll?

21:46 · Przeżycia Moniki Dąbrowskiej 4

Już teraz pracuję od wielu lat. Pracujesz. Pracuję w Fundacji. Nigdy bym o tym wcześniej nie pomyślała, że będę pracowała w Rak'n'Rollu. Trochę z namaszczenia Magdy, bo Magda mnie o to prosiła wielokrotnie, żebym się zajęła fundacją, żebym się zajęła fundacją, żebym się zajęła fundacją. Długo myślałam, że to jest na takiej zasadzie, że będziemy to razem, że ja jej pomogę, bo my miałyśmy w naszych kontaktach takie piki, to znaczy widziałyśmy się tam w sezonie wiosenno-letnim, Wielorazy, bo się dzieci bawiły razem w ogródku albo spotykałyśmy się niezależnie na kawie, a w sezonie jakimś takim jesienno-zimowym każdy z nas oddzielnie i po takiej dłuższej przerwie, kiedy się z Magdą nie widziałam, miałam z nią tylko kontakt mailowo-telefoniczny i ona mnie kolejny raz poprosiła o to, żebym się zajęła fundacją i się spotkałyśmy i już wtedy wiedziałam, że to nie chodzi o to, żebym jej pomagała.

Tylko, że Magda trochę rozdaje karty. No więc jak mnie pytasz, dlaczego tu jestem, to trochę z namaszczenia. Znaczy ja czuję tę ideę. Wiem, że Fundacja pomaga. Widzę to od środka. Widzę skutki tego pomagania i wiem, że to ma sens. To nadaje jakiś też dodatkowy sens mojemu chorowaniu, więc po prostu tu jestem. No to chyba to jest ten moment, w którym powinniśmy powiedzieć, że Magda odeszła. No i co się wtedy stało? Dzwoniła do ciebie i próbowała ciebie namaścić, żebyś się zajęła. Tak, ale jeszcze wcześniej była rozmowa. Ja pamiętam, u niej w kuchni miałam taką rozmowę, kiedy się zorientowałam, że nie będziemy tego robić razem. I Magda się oczywiście do końca nie przyznała, bo ona do końca mówiła o tym, że jej się uda.

Że ona będzie to robić dalej, że będzie żyć. I pamiętam, zaczęłam ją pytać o tym, kogo ona jeszcze... Próbowałam wybadać, do kogo ona jeszcze dzwoni, bo mi się wydawało, że to niemożliwe, że tylko do mnie. Więc jeszcze z kimś musi rozmawiać. I powiedziała mi wtedy dwie rzeczy, które mi utkwiły w głowie. Pierwsza to taka, że fundacji nie da się zbudować na wolontariuszach. Bo wtedy jest tak duża rotacja, że żaden projekt nie idzie do przodu, że trzeba zacząć zatrudniać ludzi, żeby oni mogli spokojnie pracować, rozwijać się i działać na rzecz fundacji. No i jak ją zapytam, no ale kto jeszcze, kto jeszcze, kto jeszcze? I powiedziała wtedy Jacek Maciejewski. Ja mówię, ale my się wtedy jeszcze nie znaliśmy. I mówię, ale Jacek Maciejewski? A ona mówi, tak, tak, pamiętasz, jak robiliśmy Boskie Matki, to było dwóch takich łysych. Jeden to był Warytki, a ten drugi to właśnie Maciejewski. No właśnie, no i później, kiedy Magda odeszła,

No to już wiedziałam jakby do kogo, czy z kim się trzeba kontaktować, żeby... Bo ja nie wiem, czy ona z tobą też rozmawiała. Ona mnie też wmanewrowała w to, nawet bardziej, bo ona ze mną przeprowadziła taką rozmowę, jak jeszcze niczego nie podejrzewałem w ogóle, że ona by chciała, żebym ja był w zarządzie fundacji. No bo pracujemy razem już drugi rok, zrobiliśmy razem ileś tam projektów. Byłem trochę zaskoczony, no bo ja byłem sobie dyrektorem kreatywnym w agencji reklamowej, co ja mam wspólnego z NGOs-ami. I jakoś mi się wydawało, że jakby w pozycji, ja robię dla ciebie zlecenia, jestem okej, ale żeby jakby przejść na drugą stronę, no to nie miałem takiego pomysłu. Już nie pamiętam jakich ona argumentów użyła, ale ja w końcu jej powiedziałem, że okej, no w sumie to co mi zależy.

24:32 · Zakończenie rozmowy 3

Jeśli potrzebujesz tam do zarządu kogoś, no to w porządku. I potem zadzwoniła, żeby mi dać namiary na swojego notariusza. I że już jestem umówiony do tego notariusza, że mam iść tam we wtorek na 11.30 pod adres taki i taki i powiedzieć, że to ja. Czy ty już wiedziałeś wtedy, w jakim ona jest stanie? Nie, nie wiedziałem. Poszedłem, podpisałem te wszystkie kwity i w ten sposób zostałem członkiem zarządu fundacji Rak'n'Roll. A potem po jakichś dwóch miesiącach był ten Magdy zjazd. To było też tak, że ona po prostu znikła. Leżała w szpitalu w Lublinie i tam odeszła.

Ja się o tym dowiedziałem w sobotę rano z telefonu dziewczyny z fundacji, która zadzwoniła do mnie i zwróciła się do mnie, panie prezesie, czy możemy sfinansować wieniec na Magdę. Było dla mnie szokujące totalnie, bo się okazało, że w tym zarządzie to nas było dwoje. I w ten sposób... Ty i Magda. W ten sposób zostałem panem prezesem. A wracając do Magdy, no to w ten sposób, wiedząc sama w jakim jest stanie, wmanewrowała nas dwójkę i pewnie też to ma jakiś wpływ osobiście na nasze podejście do tego jako takiej pracy, nie pracy i takiego sposobu na życie właściwie.

I co, wykręciłaś ten numer do Jacka? Chyba Jacek do mnie zadzwonił, bo to gdzieś my mieliśmy całe grono. Ja do Jaceka nie miałam numeru, ale pamiętam, Jacek do mnie zadzwonił i chyba sam się przeraził tym, że jest tam panie prezesie, więc mówi, a może ty chcesz być prezesem? A ja mówię, nie, nie. Nie dlatego, że nie chcę, tylko dlatego, że ja nie mam w ogóle doświadczenia menedżerskiego, nie umiem poprowadzić. Ja poprowadzę fundacji, ale ja ci pomogę. W każdym razie wtedy to był taki moment, kiedy musieliśmy po odejściu Magdy zacząć myśleć o tym, czy w ogóle to ma przetrwać. A jeśli ma, to tak, żeby była szansa na rozwój, bo to nie chodziło o to, żeby podtrzymać oddychanie przez parę tygodni, tylko żeby nadać temu taką formę, która będzie miała szansę na rozwój i my będziemy wiedzieć, co chcemy z tym zrobić.

27:38 · Podsumowanie i zakończenie 1

Dziękuję Ci za wysłuchanie odcinka podcastu Rak'n'Talk Fundacji Rak'n'Roll. Jeśli chcesz usłyszeć więcej podobnych rozmów, zasubskrybuj nas na swojej ulubionej platformie podcastowej. Zostaw krótką opinię na Apple Podcast. Poleć nas znajomym. Jeśli masz jakieś pytania lub chcesz podzielić się swoją historią, wyślij nam maila na adres podcastmałpa.raknroll.pl. Być może wykorzystamy je w kolejnych odcinkach. Rak'n'Talk tworzymy dzięki współpracy Voice House i Fundacji Rak'n'Roll.

Pokazano wszystkie 18 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.