Maria Malinowska – Pracownia Artoboros

I przez te 5 dni realizujemy ten temat, towarzyszą temu rozmowy. No i tak to wygląda. I tworzymy. I na koniec takiego pleneru zawsze organizujemy mini finisaż, podczas którego każdy z nas podchodzi. Podchodzimy do swoich prac, po prostu omawiamy, mówimy o co nam chodziło, co to dla nas znaczy. Ale skoro plener, to podejrzewam, że w jakiejś malowniczej przestrzeni zazwyczaj one się odbywają. Zdecydowanie jest to na pewno bardzo sprzyjające twórczości, więc takie ciche, spokojne miejsca, gdzie nie ma ludzi, a jest dużo przyrody, bardzo sprzyjają. I początkowo te plenery odbywały się u nas w domu w Kościerzycach, później jeden plener był w Nowinie i ostatnie plenery mieliśmy w Bieszczadach w domu jednego właśnie z członków grupy.

Ale ta pracownia ciągle działała, mimo że ja chodziłam do swojej pracy od ósmej do piętnastej, czy tam od siódmej do piętnastej, to popołudniami nadal prowadziłam warsztaty konsekwentnie. To było taką moją odskocznią, czymś, co nadawało sens mojemu życiu, że naprawdę ta ceramika i praca z ludźmi to jest coś, dlaczego moje serce bije. I co mogę powiedzieć, czy da się żyć z tej sztuki? Oczywiście na moim przykładzie widać, że da się poświęceniem, ale jeśli jest ta pasja, I taka silna potrzeba tworzenia i przekazywania tej wiedzy innym, to jest takim motorem napędowym. I tutaj wydaje mi się, że nie ma bata, żeby to nie zadziałało. Że ta pasja i miłość do tego, one mówią same za siebie i to się po prostu dzieje. Ja to widzę, że po przeniesieniu pracowni z Kościerzyc do Brzegu, że ludzie chętnie przychodzą.

Ponieważ pracownia mieści się teraz przy Placu Młynów 5 w Brzegu. Tak. Pracownię przez wiele lat prowadziłam w Kościerzycach i w którymś momencie rozpoczęłam współpracę z Moniką Kudrą, która prowadzi Kudra Punkt na placu zamkowym w Brzegu. I tam zaczęłam prowadzić zajęcia z ceramiki i zobaczyłam jak duże jest zainteresowanie takimi zajęciami. Wiele osób z brzegu czy nawet spoza brzegu, bo przyjeżdżają do mnie osoby np. z Lipek czy z Różyny, z Lewina Brzeskiego. To są ciekawe rzeczy, że ludzie chcą aż z takich zakątków przyjeżdżać i dojeżdżanie do Kościerzyc było dla nich po prostu trudne. I to było jednym z elementów, że stwierdziłam, że chyba trzeba coś zmienić, a drugim było to, że praca, czyli życie zawodowe i życie prywatne, już zaczęło to być uciążliwe, to mieszanie się tych sfer.

I takie poszkliwione prace znowu muszą trafić do pieca i w tym momencie już uruchamiam drugi piec, który znajduje się w Kościerzycach, więc ja muszę te prace spakować, przywieźć do Kościerzyc i tam wkładam do dużego pieca. To jest ogromny piec 220 litrów i tam mieszczą się prace z całego tygodnia. Więc wypalam raz w tygodniu w temperaturze 1230 stopni. Aż się gorąco zrobiło na samą myśl. Jest to sroga temperatura. Ten piec, żeby do niej dobić, potrzebuje około 9-10 godzin i później ja muszę kolejne jakieś 20 godzin czekać, aż on się wystudzi, więc proszę sobie wyobrazić, ile to wymaga cierpliwości dla człowieka takiego jak ja, który chce szybko efekt. To jest masakra. I podejrzewam, że też dla młodych adeptów ceramiki.