Zbigniew Nyczak w Nieregularniku literackim - 07.09.2025 r.

w formie angielskiego XV-wiecznego zamku, niejako. No i takie coś tam powstało. Taka replika. Taka replika, 30 pokoi, wielki teren, przepiękny teren. Hefner, jak się tam wprowadził w 1972 roku, stworzył, jak już wiemy, to się nazywa Sangrila, czyli taki... raj dla pracy i rozrywki. Powstały tam dodatkowe, przeróżne obiekty, baseny, sławna grota z wodospadami, domy dla gości, plac zabaw dla jego dzieci. Wtedy miał dwóch młodych synów, bo już wtedy był żonaty. I w związku z tym, że w tych czasach Playboy i to cała organizacja, no było to w latach 50-tych, 60-tych coś nowego.

Postanowiłem namalować właśnie tę architekturę, w cudzysłowie mówię zamek, ten dom Hefnera, jego posiadłość. Żeby to zrobić, to oczywiście musiałem tam dostać na to pozwolenie, żeby się w ogóle pojawić w tym miejscu, bo to jest to ogromny teren, który jest zagrodzony, pilnowany przez ochroniarzy chodzących wręcz z bronią, żeby się do środka dostać trzeba być zapowiedzianym wcześniej, trzeba być na liście gości, a tam przeróżni goście przyjeżdżają w różnych celach do tego miejsca. Hefner, czyli właściciel Hugh Hefner, Hef, jak go nazywają jego przyjaciele, już był głównie w tym momencie, kiedy ja tam działałem bardziej taką wizytówką całego tego ruchu playboyowskiego, bo oficjalnie prezesem tej kompanii była jego córka Christy Hefner, która właściwie mieszkała w Chicago i właściwie to była tak głównie na papierze, że tak powiem,

W związku z tym postanowiłem, założyłem czerwoną konszulę, ulokowałem się na zielonym trawniku, co ten kolorystyczny zestaw rzuca w oczy i zadziałało, bo bardzo wiele osób do mnie podchodziło z ciekawości, patrzy co ja tam robię. Oczywiście poznałem samego szefa, Heffnera. Poznałem jego żonę. On się ożenił wtedy kilka lat wcześniej. Miał dwóch synów. Ożenił się z 26-letnią playmate, czyli taką dziewczyną roku, z którego dziewczyny. I on miał wtedy 62 lata. Spłodził dwóch synów. No i żona Kimberly, ona tam urzędowała, mieszkała i chyba się trochę nodziła, bo ile razy przyjeżdżałam, to tam przybiegała do mnie i asystowała mi tam przez jakiś czas tym obrazem.

No, któregoś dnia mówię do niej, słuchaj, chciałbym taki być bardzo demokratyczny, słuchaj, masz tutaj, zobacz, pędzle, farby, no to maluj ze mną. No ale ona oczywiście, że nie, bo nie umie, nie potrafi. Taka była zażenowana. No ale w końcu namówiłem, dałem pędzel w rękę i powiedziałam, co patrz, widzisz, tutaj są okna. Zrób tu taki krzyżyk z tym oknem, to będzie framuga i to będzie taki, wiesz. No ona to drżącą ręką zrobiła. Bardzo była zadowolona, zaraz poleciała i przyprowadziła Hefnera, żeby się pochwalić, prawda, co ona tutaj namalowała z artystą. Później miałem lekki taki zgrzyt i się zastanawiałem, jak to poprawić, żeby jej przygrości nie zrobić, a żeby mógł ten obraz podpisać, prawda, własnym nazwiskiem. Ale udało się, wszyscy byli zadowoleni i przyszedł dzień z wielkiego balu.

Było wiadomo, że Hefner przyjdzie i o to oglądać, co było nadzwyczajne, bo ten obiekt, Polyboy Mansion, często się wypożyczało na różnego typu imprezy, w których zresztą też później uczestniczyłem. Nie zawsze się pokazuje, on po prostu woli siedzieć w domu czy inne rzeczy robić. Nie bywa na każdych imprezach. Natomiast tutaj ze względu na ten obraz, który bardzo chciał posiąść, pojawił się. I w związku z tym było wiadomo, że on będzie. Pojawiła się telewizja, pojawiła się kamera Playboya Klubu, który kręci całą historię klubu. Pojawiło się trochę dziennikarzy, pojawiło się trochę fotografów, co też mi bardzo sprzyjało, no bo to dalej była niejako moja prezentacja mojej osoby w formie artysty, prawda.