Papież i Augustyn. Wizyta pełna symboli

Mili Państwo, a z nami za pomocą trąbki telefonicznej połączony ksiądz Józef Naumowicz, patrolog, bizantysta, no wspaniała postać. Już jakbym miał wymieniać wszystkie, że tak powiem, te słowa, które są w Wikpedii, to w ogóle by nam się skończył czas. Dzień dobry, nasz przyjaciel, Radio Wnet też. Szczęść Boże. No i właśnie, rozmawiamy o świętym Augustynie dzisiaj w kontekście wizyty Leona XIV. No bo właśnie, ja mam taki artykuł, dla Algierczyków Leon XIV jest przede wszystkim synem Augustyna. No właśnie, no i porozmawiajmy o tym.

Wiele mówi. Oczywiście Augustyn był bardzo dobrze wykształcony, pisał traktaty bardzo takie z uzasadnieniem racjonalnym, ale jednocześnie pozostawiał pole dla misterium, dla tajemnicy, bo to był człowiek wiary, człowiek modlitwy i to jest bardzo ważne. A podobno się muzułmanom podoba jeszcze taka cecha Augustyna, To znaczy, to o czym świadczy jego wyznania, że to był człowiek jakby poszukujący prawdy i poszukujący Boga. On nie w prawdzie, tak się stało, że w jednym momencie przeżył nawrócenie, ale on się nawracał, on szukał prawdy przez kilkanaście lat, a później też swoje życie traktował całe jako nawrócenie.

To jest taki człowiek, który Który szuka Boga i który, co jeszcze jest bardzo ważne, bo to jest już w pierwszym akapicie wyznań świętego Augustyna, że on wielbi Boga, bo Bóg stworzył człowieka jako skierowanego do Niego, do Boga. Czyli Bóg, że człowiek i to podobno jest też taka idea w islamie, że człowiek z natury swojej Dąży do wiary, do Boga, do tego, czym jest, czym, czym jest, co reprezentuje w zasadzie Bóg, czyli do dobra, do miłości, do... I oczywiście ten niepokój serca, niespokojne jest serce moje, czyli człowiek jest niespokojny i niezaspokojony też, dopóki Boga nie odnajdzie i dopóki w nim nie będzie

Ja wracam ciągle do wyznań, bo to jest cudowne, a ksiądz jakby polecił rozpoczęcie przygody ze świętym Augustynem wyznania? Oczywiście wyznania, bo to jest arcydzieło w ogóle literatury światowej. To nie jest tylko chrześcijańskie literatury światowej. Wielcy nawet ludzie renesansu Petrarca nie rozstawał się z wyznaniami. Oczywiście czytał po łacinie. Z tym, że trzeba uzbroić się trochę w taką cierpliwość albo też nastawienie, że to nie będzie beletrystyka, taki biogram. Wyznania to są spowiedź, ale jednocześnie wychwalanie Boga, bo to znaczy konfesjones wyznania, czyli on bardzo dużą część wyznań zajmuje, oczywiście refleksa nad swoim postępowaniem, nad życiem, nad swoją drogą, o tym, że Bóg był zawsze przy nim, chociaż on Boga nie znajdował, ale też wychwalanie, uwielbienie Boga.