Marek Wróbel: Prezydent i jego ludzie mają dużo nowej energii

To znaczy ośrodek polityczny nie w sensie zbudowania jakiejś partii prezydenckiej, tylko raczej katalizatora wzmacniania formacji prawicowych, patriotycznych, suwerenistycznych i tak dalej, a także godzenia ich. Mieliśmy ostatnio powrót niesnasek między, przynajmniej publicznie wyrażanych niesnasek między Konfederacją a PiS-em, czyli potencjalnymi koalicjantami w przyszłym Sejmie. No i tutaj właśnie pojawiają się nadzieje czy oczekiwania pod adresem kancelarii w ogóle, całej tej formacji prezydenckiej, że będzie pełniła rolę takiego nie tyle arbitra, ile forum porozumienia.

Proszę zauważyć te różnice. O ile z PiS-em można powiedzieć, kultywują szorstką męską przyjaźń, a czasami i zupełnie zimne tony pośmiewają, to w stosunku do Karolana Wrockiego jednak te tony są o wiele cieplejsze. Więc dysponując takim, można powiedzieć, zapleczem i również uwagą publiczną skupioną na sobie, prezydent może bardzo dużo. tej miękkiej materii, czyli wywoływania debat, zwracania uwagi publicznej na pewne wątki, można powiedzieć, na działalności edukacyjnej w pewnym sensie.

Oczywiście, że cechy charakteru tutaj pewnie grały rolę. Jest jeszcze jeden czynnik, o którym nie można zapominać, relacje pana prezydenta Dudy z partią matką. One były momentami z różnymi politykami PiSu. Oczywiście nie była to żadna wrogość czy wojna, ale jednak Andrzej Duda czasami dystansował się od swojej formacji, znaczy swojej, tej, która go wypromowała i z której pochodził.

Zdecydowanie nie był długopisem. To jest niesprawiedliwe określenie. Więc tutaj on nie grał bardzo, on nie grał całkowicie w tej samej drużynie, co partia Jarosława Kaczyńskiego. Oczywiście, no wiadomo, był aliantem i tak dalej. I trudno go nazwać przeciwnikiem PiSu, ale jednak tutaj swoją odrębność zaznaczał, Karol Nawrocki pod tym względem ma czyste konto.

Wystartował jako kandydat obywatelski. Zresztą w odróżnieniu od Andrzeja Dudy nie pełnił wcześniej ról żadnych z poręki partyjnej. Andrzej Duda był ministrem. i w rządzie, znaczy wiceministrem, i w kancelarii prezydenta, i europosłem, i tak dalej, i tak dalej, więc na pewno był bardziej partyjny niż Karol Nawrocki. Natomiast Nawrocki oczywiście zawdzięcza swoje zwycięstwo PiS-owi, który go wsparł i poniósł, ale też i wyborcom innych kandydatów. o czym zapominać nie wolno.

Zresztą nie możemy o tym zapomnieć, ponieważ przedstawiciele czy to Konfederacji, czy to Korony, Brauna stale nam o tym przypominają. No i słusznie zresztą, no bo samych wyborców PiSu byłoby za mało. Więc no zresztą w partiach też mamy do czynienia ze zmianą nastawienia. Mimo ostatnich pstyczków wymierzonych sobie nawzajem przez przedstawicieli Konfederacji i PiSu na tle tzw. Deklaracji Polskiej, to jednak nastawienie na porozumienie jest wyraźne.

Wszystko jedno, w każdym razie nastawienie partii prawicowych wobec siebie nie jest już takie jak jeszcze niedawno, czyli takie ostro konkurencyjne. Za czasów rządów PiSu Konfederacja była twardą opozycją i również była szorstko traktowana przez PiS. Teraz mimo konfliktów, jakichś tam resentymentów i tym podobnych rzeczy. No w końcu, co było, to trudno zapomnieć tak z dnia na dzień, mimo że to jest tylko polityka. No to jednak ogólne przeświadczenie, że są wskazani na partnerstwo, jeśli nie w budowie koalicji rządowej,

O czym zresztą prezes Kaczyński już parokrotnie wspomniał, jakby napominając swoich, żeby się nie zadowalali tymi 30%, bo resztę da Konfederacja, tylko nadal walczyli o samodzielną większość. Ale przecież stawką na przyszłą kadencję jest nie tylko... koalicja prawicowa, bo to wydaje się, czy nawet teoretycznie możliwe moim zdaniem, samodzielne rządy PiSu. Ale przecież nie to jest stawką główną, tylko główną stawką jest większość konstytucyjna. No jak chcemy zmienić konstytucję, nie mając większości konstytucyjnej? To jest pytanie, to trzeba będzie odpowiedzieć, ale już nie w tej rozmowie.