Literaci i inteligencja: ta sztuczna i ta prawdziwa
Ostatnią przed wakacyjną przerwą audycję z cyklu "Prawo cytatu" Jan Majchrowski rozpoczyna od przywołania wypowiedzi noblistki Olgi Tokarczuk na temat wykorzystywania sztucznej inteligencji w jej pracy literackiej, która to wypowiedź wywołała burzę komentarzy. A potem jest już o inteligencji w ogóle, zwłaszcza tej z czasów PRL. Cytując obszerne fragmenty swojej książki "Polidruki", Jan Majchrowski przywołuje tu anegdoty związane z bytowaniem pisarzy w tzw. domach pracy twórczej i panującymi tam obyczajami.
Wyjazdy do Domów Pracy Twórczej Związku Literatów i Zaiksu dawały okazję do swoistego przeglądu kadry twórczej i inteligencji polskiej czasu PRL. Towarzystwo było bardzo rozmaite. Na ogół kierowniczki tych domów wiedziały, kogo z kim można posadzić przy jednym stole, a kogo absolutnie nie. Wyczucie takie przejawiała pani Krasicka w zakopiańskiej Astorii i pani Neumann w podwarszawskich Oborach. W wielkiej sali jadalnej pałacu w Oborach panowała przy tym dość widoczna hierarchia miejsc, odpowiadająca niewidocznej, acz obowiązującej hierarchii osób wyznaczanej decyzjami pani Neumann, choć pewnie nie tylko.
Tam ostentacyjnie wybuchał śmiech, a rozmowy poprzez salę między dwoma stołami prezydialnymi toczyły się głośno, bez skrępowania. Jeśli w czasie posiłku znalazłby się tam jakiś badacz ówczesnej literatury polskiej, miałby więc ułatwione zadanie w odkrywaniu pisarzy wielkich i wybitnych. Wystarczyło spojrzeć, gdzie kto siedzi i jak głośno mówi. Przeważnie zresztą o sobie. Taka empiryczna metoda literacko-badawcza mogłaby być jednak przeprowadzona tylko w czasie obiadu i ewentualnie kolacji, bo śniadania przynoszono do pokojów. W warunkach PRL-u było to ewenementem i pewnym reliktem dawnych przedwojennych stosunków społecznych.
Widać było, że tata literat rozpuścił go do granic możliwości i na wszystko mu pozwalał, co ten wykorzystywał bez skrupułów. Łagodniejszą, acz charakterystyczną była scena, w której jego ojciec postawił na stole butelkę Pepsi-Coli, ten zaś nalał tylko sobie i odświadczył przy wszystkich – ty nie dostaniesz. W takich chwilach tata literat tylko się uśmiechał, ni to przymirnie, ni usprawiedliwiająco, ale w ten sposób nie wzbudzał szacunku współbiesiadników, którzy potem pogardliwie to komentowali. W życiu tata literat był już jednak zgoła zaradny. Potrafił świetnie odnaleźć się w PRL-u, a potem także w III Rzeczypospolitej, wstępując tam, gdzie należało i występując.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Jan Majchrowski omawia historię inteligencji polskiej, od przedwojennych czasów do PRL-u, podkreślając wpływ polityki na kształtowanie się tej grupy społecznej.
Analiza roli inteligencji w PRL-u, w tym na przykład w domach pracy twórczych, oraz opowieści o interakcjach między pisarzami i oficerami wywiadu.
Opowieści o konfrontacjach między pisarzami, takimi jak interakcja z Jerzym Korczakiem, a także o hierarchii i hierarchii w domach pracy twórczych.
Jan Majchrowski opowiada o doświadczeniach swojego ojca, literata, w PRL-u, w tym na przykład o konfrontacjach z partyjnymi pisarzami.
Jan Majchrowski podsumowuje temat i kończy odcinek, polecając książkę na wakacje i zapraszając do spotkania po wakacjach.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Ostatnią przed wakacyjną przerwą audycję z cyklu "Prawo cytatu" Jan Majchrowski rozpoczyna od przywołania wypowiedzi noblistki Olgi Tokarczuk na temat wykorzystywania sztucznej inteligencji w jej pracy literackiej, która to wypowiedź wywołała burzę komentarzy. A potem jest już o inteligencji w ogóle, zwłaszcza tej z czasów PRL. Cytując obszerne fragmenty swojej książki "Polidruki", Jan Majchrowski przywołuje tu anegdoty związane z bytowaniem pisarzy w tzw. domach pracy twórczej i panującymi tam obyczajami.