Historie zapisane słowem - Tygodniowy Kalejdoskop Kulturalny

Dziękuję bardzo. Gdyby nie te dobre osoby, profesor Laszlo Kis, Nie uratowałby się po wyjściu z obozu i nie wróciłby na Węgry i nie mógłby mi i Państwu opowiedzieć swojej historii. Dziękuję bardzo. Dziękuję. Tomasz Plaskota był naszym gościem, a dzisiaj będziemy też słuchać zespołu Fredego Merkurego, bo on miałby urodziny dzisiaj. To też była postać niezwykła, ciekawa i wielce kreatywna. Posłuchajmy Zespołu Quinn, a za chwilę zajmiemy się dziadami w Zielonce, proszę Państwa, bo będzie dzisiaj spektakl. Dziady, część druga, świat duchów, Adam Mickiewicz i tak dalej, więc takie będą historie.

Później jeszcze przejdziemy się do Ostrawy, mili Państwo, na chwilkę, bo tam jest konferencja związana z Zbudowanie wspólnej płaszczyzny kulturalnej. Tak bym to powiedział. Teraz Queen. Tygodniowy Kalejdoskop Kulturalny. Audycja Konrada Madrzeckiego. Mili Państwo, teraz niespodzianka będzie. Niespodzianka. Będą dziady Mickiewicza w Radio Wnet. Głucho wszędzie.

No to co? No to co? Przedstawiamy się? Proszę bardzo, ale od Pani musimy. Od Pani. Nie. Tak, od Pani, od Pani. Zawsze od reżysera. Nie. Magdalena Jaworska. Tak. Wojciech Kasparek. To ten kosmiczny dźwięk. To Wojtek, tak. I Maciej Orłowski. Reżyser i spiritus movens przedsięwzięcia, tak? Tak. Wziady... To jest... Pamiętam jednego z moich, że tak powiem, mentorów, według którym się, że tak powiem, kształciłem. Mówił, że to dziady Mickiewicza to jest... Jedno z dwóch arcydzieł, które powinny należeć do kanonu literatury światowej. Dziady i Lalka Prusa. O lalce ostatnio było dużo, ale o Mickiewiczu czasami zapominamy, czasami go traktujemy po macoszemu, ale coraz jest lepiej.

Wracamy do tego Mickiewicza. A propos tej jasności, o której pan redaktor wspomniał, to ona jest oczywiście zasługą Magdy, która nam tutaj towarzyszy, niezwykle... Ale pozdrówmy Magdę Woźniak też, dobra? Magda, pozdrawiamy cię! Magda czyta z nami. Tak, natomiast to jest istotny element dziadów. Tu może nie chodzi o radość wprost, bo jednak temat jest zatrąca o jakąś refleksję, czasami o smutek, o gorycz, ale jednak Dziady jako pewne społeczne wydarzenie, wspólnotowe wydarzenie, to w naszym wypadku to jest Dziady Apokalipsa, to jeszcze na ten temat możemy porozmawiać, dlaczego taki tytuł.

Tak jest. Narodowe Czytanie i w tym roku z okazji Narodowego Czytania pod patronatem pary prezydenckiej czytamy właśnie dziady Mickiewicza. To w ogóle fenomen to narodowe czytanie, bo my już jako zespół uczestniczymy aktywnie w narodowym czytaniu trzeci raz. Pierwszy raz to był Kordian Juliusza Słowackiego. W zeszłym roku, to dwa lata temu, Jan Kochanowski Wymyśliliśmy sobie taki program Kochanowski erotycznie, a w tym roku druga część Dziadów, czyli ta część obrzędowa. No właśnie, ja uśmiechnąłem się, bo mi się przypomniała jedna proszka Kochanowskiego, ale nie będę jej cytował.

Żeby nadać danemu tekstowi trochę więcej wyrazu. Słuchacze domagają się kolejnego fragmentu, bo ja tutaj zapowiedziałem nieopatrzny spektakl. Mamy jeszcze jeden fragment. Przechodzimy na stronę 21 naszego Naszego scenariusza. Za mi się to wszystko przypomina. Po prostu to właśnie z czytania i z tych właśnie inscenizacji, które widziałem. Jak te postacie, ten widmo, ten pan, ci te dzieci, Zosia, Boże. Jezu, ale to geniusz. Ja cię kręcę, Mickiewicz. Uwaga. No teraz, teraz będzie bębenek.

Dziękuję, to nie mój fragment, ale... Ale to niesamowite. Jeszcze może ciekawe, że u nas nie ma guślarza, tylko są trzy szeptuchy. Tak, tak. Czyli co tutaj, Szekspirem, tak? Trochę tak, trochę tak. Znakomity trop w ogóle, ale to... Apokalipsa. Nie otwierajmy tego tematu, bo zabraknie nam audycji, ale to odwołanie do Szekspira jest wpisane w dziady Immanentnie. To jest dyskusja Mickiewicza również z tymi wątkami szekspirowskimi, z wątkiem Hamleta zdecydowanie. Ta fantastyczność, ta dziwność, no to scena ducha ojca.

Przecież się zakolegowali na poziomie duchowym. Przecież u Mickiewicza i Byron, i Grecki Teatr. Przecież wystarczy troszkę zajrzeć, to przecież to wszędzie. Tam jest bez przerwy to wszystko się tak pięknym... Takie motywy się splatają ze sobą, a one wszystkie, tak jak pani wspomniała, dotykają istoty rzeczy, którą próbuje teatr, Dotknąć istoty rzeczy, szukać prawdy. To tak, dlatego było to słowo takie jak katharsis, tak? Bo ono ma nas oczyścić w ogóle i będziemy się oczyszczać. W Zielonce, kto dotrze, tak?