„Dziecko szczęścia”. Barbara Paciorkiewicz o traumie Lebensborn

No, ale że traktowali te dzieci tak, jak traktowali i to dziecko... Ja przecież u tej rodziny niby mnie pokochano i dbano o mnie, bo przecież to była wojna, ja wojny w ogóle nie widziałam. Bo na Zachodzie nie było żadnej wojny. To się Lemgo nazywa to miasto, prawda? Lemgo, Lemgo, tak. To tam nie było wojny. Owszem, były jakieś naloty, się czasem siedziało w piwnicy, słyszało się jakieś tam daleko, jakieś bombardowanie, ale dla mnie to nie była, no... Ja nie cierpiałam z tego powodu, prawda?

No i ta ciocia właśnie, u której byłam w Gdańsku, wujek mnie odebrał z Gdańska, dla mnie To był w ogóle, ja miałam dziesięć lat i byłam takim dzieckiem, tak dziecinna, że jak ja patrzę dzisiaj na te dziesięcioletnie dzieci, to nie mogę sobie przypomnieć jaka ja byłam bardzo dziecinna wtedy, tak? I ja byłam bardzo długo Berbel Rossmann. I mówiłam, że to są moi, że mam rodziców Lemko.