22.10.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Napiórkowski i Filip Kwiatkowski

Chciałem, żeby zespół brzmiał jak DJ. Chciałem, żeby piosenka o miłości brzmiała jak groźba. Tak o swoim najnowszym singlu mówi Martin de Voldere, czyli Warhouse znany z belgijskiej grupy Baltazar. Witam serdecznie Michał Napiórkowski i Filip Kwiatkowski. Dziś we dwójkę prowadzimy Uwierz w Muzykę, tak jak i w poprzednich tygodniach. Pewnie część słuchaczy już zdążyła się przyzwyczaić do tego dwugłosu, również muzycznego, bo mamy różne gusta muzyczne i staramy się je zaprezentować tutaj, ale oczywiście podstawowym wyborem są te najnowsze single, a ten ukazał się wczoraj. Czy ty w ogóle miałeś okazję spotkać się z muzyką tego artysty? Miałem okazję się spotkać, co prawda tylko tak mimo ucha powiem w radiu właśnie.

Tymczasem po takim rapowanym, agresywnym utworze pojawia się ten, gdzie jest patos, gdzie są te chóry. No i też trochę klimat, mam wrażenie, nawiązuje do tego, co we współczesnej muzyce jest coraz bardziej popularne, a z czym pewnie masz często kontakt. Mam często kontakt, bo ta muzyka, szczególnie tych najmłodszych artystów, którzy dopiero wchodzą w ten świat wielkiego przemysłu, ma być taka, która ma być nieoczywista, ma trochę wyrwać nas właśnie z tej codzienności. A sam artysta robi to doskonale w tym numerze m.in. w marcu zagra koncert w Warszawie. Będzie to już po premierze płyty, więc pewnie usłyszymy tam całość krążka. A my teraz kierujemy się w stronę bardziej rapowych brzmień, bo skoro jest Filip, to oczywiście ich zabraknąć na 95 i 9 nie może.

Sięgamy po raz kolejny po nową czwartą w dorobku tego zespołu płyty The Avalanches – No Bad Memories, gdzie pojawia się Eric The Architect, czyli raper znany z formacji Flatbush Zombies z Nowego Jorku. Formacji znanej z Nowego Jorku, a mi szerzej nieznanej wcześniej. Poznałem go dopiero podczas przygotowywania się do tego materiału. Nie wiem, czy to aż tak wielkie faux pas. Mam nadzieję, że nie. Sama płyta The Avalanches jest w takim nastroju mocno nostalgicznym, może trochę retronostalgicznym, chociaż to nie do końca. Ale też jest imprezowa. Ona miała być taka trochę imprezowa, no przecież tutaj sam trzon, fundament tej płyty to są dżingle, coś co ma wpadać w ucho, dżingle ze starych reklam, bo to one tutaj w Wiodą Prym miały one pokazać jak zapisały się w świadomości pokolenia wchodzącego w dorosłość w latach dziewięćdziesiątych te rzeczy, których doświadczaliśmy przed telewizorem.

Vida, czyli życie, życiodajny, energetyczny utwór z nowej płyty Australijczyków, którzy znani są z tego, że przede wszystkim swoje utwory składają z sampli, właśnie z tych radiowych dżingli czy telewizyjnych. Dźwięków No Bad Memories polecamy tym, którzy lubią taką właśnie dosyć niezobowiązującą muzykę do zabawy, ale też i z nutą nostalgii. A przy produkcji albumu współpracowała m.in. Suzanne Ciani, czyli kompozytorka muzyki elektronicznej, która w latach 70. i 80. Przechodząc dalej przed nami Static Selecta z singlem promującym jego producencki album.

Nadchodzący album promuje single Champagne Wishes. Krążek będzie nosił nazwę Expensive Taste, co pasuje właśnie do szampanowych życzeń. Szampańskich nawet. A czy wprowadzi nas w taki nastrój? No to się okaże już teraz. Static Selecta i jego goście. I'm back at headquarters. And it's 1.47 once again. You know what that means, don't you? Piosenka na pianinie

Dziękuje za oglądanie! Bardzo spokojny, marzycielski wręcz klimat, choć to Champagne Wishes powinno być bardziej imprezowo, ale artyści mieli inny pomysł na ten utwór. A co przed nami? Utwór bezsprzecznie hip-hopowy, który Ci się podobał, a przed nami teraz coś, co raczej nie jest w Twoim guście. Coś bardziej nowoczesnego, DDG i Trippie Redd w arce Noego, Noah's Ark.

Numer z albumu Hit A Tongue w wersji Deluxe powstawał w ogóle w bardzo ciekawych okolicznościach, bo DDG nawiązał tutaj do swoich początków jako streamer i streamował pracę nad albumem przez... Streamował, czyli nadawał na żywo pracę nad tym albumem cały tydzień, całodobowo, a my jako słuchacze mogliśmy śledzić ten proces właśnie na żywo. Ale przede wszystkim ciekawy jest tutaj Trippie Redd, przynajmniej z mojej perspektywy, bo ja jestem jego akurat może niewielkim, patrząc na ostatnie jego wydania, ale dalej fanem. Całkiem niedawno zresztą miałem o nim audycję w BeatBlocku, gdzie zastanawiałem się, czy jest w ogóle w stanie podnieść się z tego muł w karierze, w jakim się zakopał.

No a on sam troszeczkę zamknął mi usta swoją ostatnią płytą NDA. Jest to brzmienie faktycznie dla fanów Trippiego. I to chyba najlepsze, co mógł zrobić, pójść w taką swoją niszę w momencie, gdy jego kariera była pod dużym znakiem zapytania. Teraz występuje gościnnie i posłuchajmy, jak on interpretuje Arkę Noego. We in the car, she went up parking, taught me. Let's go to the Ritz and have some fun. The ride ain't big enough for me. I already finished, she keep on goin', she tryna make a motherfuckin' gummy. She tryna get inside my heart, she tryna get inside a nigga wallet. I don't even notice the shit I'm buyin' for her, I ain't really noddin'. I don't even notice, cause the money keep on fuckin' comin'.

Gdybym na tytułową Arkę Nowego miał zabrać instrumenty, a także inne pomoce w studiu różne, to nie zabrałbym autotuna. Wiem o tym. Przed nami coś, co nie zawiera go aż tak dużo, o ile w ogóle. Izi Mil i Eminem. To już chyba bardziej twoje klimaty, chociaż znasz Izi Mila? Chyba nie. Filipiński raper, pierwszy Filipińczyk, a trzeci raper ogólnie w historii, który podpisał Kontrakt z trzema wytwórniami, Shady Records, należącą oczywiście do Eminema, Aftermath powiązaną z 50 Centem i Interscope Records. Duże osiągnięcie, jest to już trzecia bodajże współpraca Eminema z EZM.

Uwierz w Muzykę i Filip Kwiatkowski i Filip Kwiatkowski You're all asleep in this reality. Blind sheep staying meek within this burning world, where there's only bludgeoning putrinity. Hope is just a word for those who choose to give up daily, for love is war. Peace clings to just a maybe. Power chose me, for I once loved those who hate me.

Blood spilled by those I care about greatly, but all the oaks left shall now obey me. Now you all do as I say, I am not anti-gay, but I'm not gonna dance my way, round your little pussy ass feelings, and I may rant like gay, fuck it man, what else can I say, got em flippin' over easy, like a pan fried egg, but to have my rage at my age, I get my left genital to be in the middle of beef, considerably, I get underneath they skin, I'm a keepin' Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku! Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku!

No i było słychać ten azjatycki styl rapowania zdecydowanie w tym nagraniu, ale oczywiście tu prym wiódł Eminem, którego głos myślę, że rozpoznają wszyscy, nawet ci, którzy z rapem nie mają wiele wspólnego. Styl niepodrabialny Eminema, niepodrabialny styl również A$APa Rockiego, który przed nami z singlem Shroom Clouds, który zapowiada drugą część albumu Don't Be Dumb. Ze stycznia tego roku okładkę do tej pierwszej części przygotował Tim Burton, a koncerty po premierze wyprzedały się błyskawicznie. W tym ten sprzed miesiąca, chyba może nawet nie całego, w Atlas Arenie w Łodzi, bo tam gościł również A$AP Rocky, tym razem we współpracy z Regime oraz Jeremiah'em.

Słuchamy rapowych nowości na dziewięćdziesiąt pięć i dziewięć, to A$AP Rocky, choć ja wolę tego artysta, który nazywa się A$AP Rock, starszy i bardziej doświadczony również przedstawiciel truskulowego rapu niż, a nie tego najnowszego, no ale to A$AP Rocky jest tym umieszczonym wyżej na drabinie zarobków, to na pewno. A niedawno A$AP Rocka. Przecież tutaj graliśmy. Przed nami już jednak French Montana. Francuzki Montana, który dla mnie jest... Ma coś wspólnego z Malikiem Montaną? To rodzina? Biorąc pod uwagę teksty, to może. Jest dla mnie personą wybitnie zabawną, bo on jest przekonany o swojej wyjątkowości i najlepszości na scenie.

Tym razem Ever Since You Left Me, które jest pokłosiem jego współpracy z przyjacielem Maxem B., który po odsiedzeniu 16-letniego w roku wyszedł na wolność i wziął się prężnie za swoją karierę. 16 lat? Nie będę pytał co zrobił, bo nie dostaje się tego zakradzie sztukierku w sklepie. To na pewno. No nie są to osoby warte naśladowania. Tym razem Ever Since You Left Me w brytyjskim remiksie z legendami brytyjskiej sceny Skepto i duetem D-Block Europe. Get ready to shake your ass I went deaf on a bitch Break your asses Ever since you left me More money, more cars, more hoes, more shows Ever since you left me More diamonds, more gold, more motion, more hoes

My już wkroczyliśmy w brytyjską szkołę rażenia dźwiękiem, za nami Między innymi gościnny dział Skepty, a teraz już przed nami Tomora, czyli duet w połowie brytyjski, no bo Aurora Axnes pochodzi z Norwegii, ale Norwedzy, tamtajsza scena muzyczna jest pod ogromnym wpływem tego, co dzieje się w Wielkiej Brytanii. A drugą połówkę tworzy Tom Rowland, znany jako jeden z członków Chemical Brothers. I stąd właśnie nazwa, połączenie imienia Tom i Aurora. Numer Hold On, Let Go wraz z całą epką Celebration to projekt, który powstawał w luźnych warunkach, w wolnych od presji sesjach nagraniowych właśnie w Wielkiej Brytanii.

Nothing is as free Nothing is as free Na kwadrans przed godziną 11 odchodzimy już od elektronicznych brzmień, od tych wszystkich studyjnych sztuczek, aby sięgnąć po artystów, którzy owszem oczywiście korzystają z postprodukcji, z masteringu i tak dalej, bo to jest przecież standard, ale jednak przede wszystkim stawiają na swoje naturalne warunki, a takie bez wątpienia posiada Daniel Ponder. Artystka, którą całkiem niedawno wydobyłem i którą wczoraj premierowo na naszej antenie miałem okazję prezentować, a konkretnie fragmenty jej drugiej płyty.

I cieszę się, że ją wydobyłeś, bo mi też się podoba. Wszystko się zmieniło. To tytułowy numer, a zarazem tytuł albumu, który miał swoją premierę 9 października i który jest też spójną kontynuacją jej projektu sprzed trzech lat pod tytułem Some of Us Are Brave. Jak sama nazwa wskazuje, porusza tematy tej osobistej przemiany, osobistych przeżyć tego, co zmieniło się w życiu wokalistki między projektami. My staramy się zachować jakiś balans pomiędzy tymi popularnymi, ale jednak często niedomagającymi wokalnie artystami, którzy ratują się jak mogą, a tymi, którzy te warunki mają zdecydowanie najwyższych lotów.

Z przepełnionych soulem i rapem Stanów Zjednoczonych wracamy do Europy. Do Jaya Bernharda z Remedium, czyli Jinte Depresa, drugą część zespołu Baltazar, pogranym na samym początku Warhouse. Jest to utwór, który zapowiada album Wild Swim, który ma mieć premierę 11 listopada, a sam autor potraktował ten album jako okoliczność pozwalającą mu na eksperyment. To znaczy poleciał sobie do Los Angeles, traktując tę podróż jako taki role play, zagranie aktora, historię europejskiego twórcy, który jedzie do Ameryki spełnić wielki sen.

Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku! Take it to the streets Let them wash your feet At the billboard shrine Waiting for a sign It should be the This should be the remedy, baby Now let it wash you over This should be the remedy, baby Just let it take you under This should be the remedy, baby I'm gonna let it be The beauty and the man

Nie potrzebujemy recepty, aby przepisać takie lekarstwo jak Remedy, najnowszy single J. Bernarda. Niemal na zakończenie pierwszej części Uwierz w Muzykę. Przed nami jeszcze jeden utwór zespołu, który można powiedzieć, mimo że nie jest prezentowany w tym tygodniu pod szyldem Płyty Tygodnia, to jednak jest równie często prezentowany. To Fountains D.C. z płytą Dopamine Chamber. Bo Irlandczyków w tym tygodniu zabraknąć po prostu nie może. Dopamine Chamber jest albumem, po którym fani głowią się, czy przypadkiem zespół nie zrobi sobie przerwy o Frontman. Czaten powiedział, że ma zamiar solowego projektu, ale mają nadzieję, że nie. My przerwy nie robimy, choć teraz Japan Fountains D.C., a później wiadomości, my wracamy po 11 z polską muzyką.

Well you know she is the man Got a boyfriend in Japan And he's better than he's worth Or at least that's what I heard When they fork she leaves her body for a while And she pays for all his shit, till he says thanks without a smile. And his car is in the aisle, he pretends the door's in style. But she sees into his heart, and the station ain't that far. On the corner, drowsing, weeping like a child.

Napisy by Michał Napiórkowski She is the man, got a boyfriend in Japan And he's better than his word, or at least that's what I heard When they fork, she leaves her body for a while And she pays for all his shit, and he says thanks without a smile

What a time to take Why'd you go and make it real?

Why'd you go? Where you know she is the man Got a boyfriend in Japan And he's better than his word All of these, that's what I heard When they fork, she leaves her body for a while Minęła jedenasta. Słuchacie Radia UWM FM. Uwierz, uwierz, uwierz w muzykę. Uwierz w muzykę.

Pan F.A. Samotność. One opuściły mnie, wyszły tak nagle. Jestem samotny, wyglądam podobno karykaturalnie. Patrzę, no nie ma ich, a były tu w nocy na pewno. Dawały poczucie mi sensu, dodawały mi pewność. Gdy razem szliśmy przez miasto, ludzie patrzyli z podziwem. Spojrzenia były życzliwe, widząc gęstwinę mych księżniczek.