17.04.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Frysiak

Przechodzimy też do kolejnego tanecznego utworu, no bo przed nami Dance od Slater. Slater, która namieszała i myślę, że po przepotężnym Brat od Charlie XCX mamy pewnego rodzaju godną następczynię tych bardzo mocnych, blockhouse'owych, elektroklaszowych brzmień i można powiedzieć, że ten Ostatni okres właśnie kwietniowych premier pokazał nam, jak wiele w tym właśnie elektrokleszu, też hyperpopie możemy niezwykle ciekawej muzyki usłyszeć, więc tak samo dzisiejsza audycja będzie dość progresywna, bym powiedział, bo będziemy się tutaj właśnie ścierać. Z takimi gatunkami jak elektroklesz wcześniej wspomniany, blockhouse'u będzie dużo, będzie dużo różnego rodzaju syntezatorowych wiertar, ale też bardzo zawiłych rozwiązań rytmicznych, ekspresyjnych, producenckich.

No a dodatkowo też będziemy tutaj sięgać po różnego rodzaju R&B, które również miało się w tym ostatnim okresie Kwiatniowych premier bardzo, ale to bardzo dobrze. Przechodzimy więc do Slater, bo od niej aż cztery tracki, no ale naprawdę jest to artystka, która bardzo mocno zamieszała i o jej najnowszym albumie opowiem Wam już za chwilę. Także przechodzimy do utworu Dance, który naprawdę, mam nadzieję, zarysuje Wam charakterystykę dzisiejszej audycji, tego co będzie się działo w pierwszej godzinie, a w drugiej będziemy troszeczkę właśnie odlatywać w klimaty R&B i też muzyki elektronicznej. Słyszymy się przez ponad dwie godziny dzisiaj i mam nadzieję, że spodoba Wam się dzisiejsza selekcja.

Slater, utwór Dance, album o World Scale in America. No i tutaj właśnie zmierzamy się z tym nowym podejściem do aktualnego poczucia estetyki, tego, że odchodzimy już i w modzie, i w ogólnym obnoszeniu się, eksponowaniu siebie z tym takim clean lookiem, a właśnie wchodzi teraz era Takich, można powiedzieć, ninetiesów i tej niedoszlifowanej, można powiedzieć, niedoszlifowanej muzyki, właśnie ubioru, takiego, które nazywa się często messy girl między innymi. No i właśnie Slater jest tego urzeczywistnieniem w muzyce. Mamy tutaj dużo przesterowanych brzmień syntezatorów, trochę właśnie w klimacie Justice, więc też gdzieś tego takiego późnego French House'u tutaj usłyszymy mnóstwo.

Ten track tak naprawdę kończy album Worst Girl in America, ale mam jeszcze dla was mój ulubiony z tego albumu, Unknown Lovers, który przypomina mi właśnie taką, można powiedzieć, estetykę Popu kojarzonego właśnie z tą blocksferą tumblerową, z jakimiś tam wcześniejszymi nagraniami Lenny Del Rey, a przede wszystkim właśnie znowu te walory muzyczne tutaj, zwłaszcza ten mostek, gdzie właśnie Slater śpiewa. It's Love, It's Love. Absolutnie mój ulubiony moment na tym albumie. I tutaj akurat będziemy mówili o tracku ósmym, czyli naprawdę połowie tego albumu.

No i tutaj właśnie absolutnie się na tym momencie zakochałem. Właśnie troszeczkę spowalniać na rzecz właśnie oddechu, na rzecz nabrania pewnego rodzaju jednak przestrzeni do tego, żeby wypocząć po tych mocno densowych fragmentach pierwszej części godziny Uwierz w Muzykę. No a właśnie przed nami ten mój ulubiony rak, Anno Lovers od Slater.

Slater. Worst girl in America. Urzeczywistnienie aktualnych trendów, zwrotu do właśnie tej nieidealnej, takiej wypolerowanej estetyki. To wszystko też właśnie łączy się z innymi trendami, które aktualnie możemy w muzyce popowej czy też R&B usłyszeć. No i dzisiaj będzie właśnie dużo w tym takim electroclashowym, blockhouse'owym, hyperpopowym graniu ode mnie. Tak samo będzie właśnie się przedzierać przez to dużo okołogitarowego grania. No i też z tym trendem idzie również Kelela, która w pewien sposób otwiera nowy rozdział w tym, co do tej pory tworzyła.