14.10.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Napiórkowski

To Bodega, wracamy jeszcze do ich czwartego, długo grającego krążka All Inside Aquarium. Well, you've always been an uptight, swipe-right, night-light type with low morale. You're seeking for a new script, quick fix, big hit or metaphysical. If you find yourself out to dinner, poured with a big bag, try to win. You've been here before, candles flicker, never said no to the chilliest winter. If the play will lead to evolution,

Kolejny odcinek. Think out of your trance, raise your hand, take a stand. No wrong way to set, time to take a check. Think out with your pants, raise your hand, take a stand. And rewind the draft, put in all you have. Think out of the trance, raise your hand, understand what the best reflects. Time to strike the set.

Wielkie dzięki i do zobaczenia! Piosenka na pianinie Jeżeli ktoś tęskni za rockowymi brzmieniami z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, to nowa płyta nowojorskiej formacji Bodega jest dla niego. Muzycy przyznają się do fascynacji tamtym okresem, a także do pomysłu na nową płytę All Inside Aquarium, która miała być bardziej melodyjna niż wcześniejsze dokonania tego zespołu, a także miała nawiązywać do takich grup jak chociażby The Stone Temple Pilots,

I cięższa Rise and Candy z płyty Play Marbles on the Turn Spike.

Mocniejsze zakończenie utworu grupy Raised on Candy. Zgodnie z nazwą tej formacji jeden z tytułów zawartych na płycie jeden z piosenek nosi tytuł Red M&M. Dla tych, którzy cenią sobie słodycze pewnie jest to dosyć czytelne hasło. Raised on Candy z New Jersey Play Marbles on the Turn Pike to tytuł drugiego bardzo dobrego albumu, do którego mam nadzieję jeszcze będę miał okazję wrócić na przykład jutro po godzinie 10, a teraz formacja z Francji, która również lubi gitarowy hałas, nazywają się The Fit. Wydali dopiero pierwszą płytę. Ona ukazała się 2 października.

Za miks odpowiada Andy Blandle z noise rockowej formacji Nod, która swoją drogą również wydała płytę. Na ale muzyki rodem z Manchesteru posłuchamy Może przy innej okazji, bo to takie już ciężkie, wyczerpujące klimaty. A teraz chciałbym jednak zaprezentować premierowo debiut grupy z Paryża. The Feat. I Promise To Divide You oraz Satan's Brew.

Trzeba przyznać, że to obiecujący debiut grupy The Fittich. Imienna płyta zrealizowana w Stanach Zjednoczonych. Sama zaś grupa stacjonuje na przedmieściach Paryża, ale też rekrutuje się poniekąd z obywateli Meksyku. Lider grupy Rick Lara przybył do Francji. Właśnie ze stolicy Meksyku, aby kontynuować swoją muzyczną karierę. Zresztą to chyba nie jedyny meksykański wątek w załodze, która tworzy grupę The Fit. Do sprawdzenia album raz jeszcze, być może jutro, a teraz już sięgam po naszą płytę tygodnia, a konkretnie fragment krążka Cancel Me, I'm Tired grupy Fat Dog. Gorącej nazwy prosto z południowego Londynu.

Ich druga płyta chyba sprostała Oczekiwaniom, bo jest i przebojowo, i post-punkowo, rave'owo. To jest połączenie, z którego Fat Dog słynie. Może kuriozalne, na pewno to w przypadku niektórych utworów i to bardzo przebojowych się udało. Ta atmosfera, rozmach brytyjskich rave'ów połączona Z gitarowymi brzmieniami. To ciekawa historia. No ale nie na całej płycie. Takie agresywne miksy muzyczne są prezentowane. Fat Dog również potrafi w nieco bardziej spokojne klimaty uderzyć. Posłuchajmy jednego z utworów z tego właśnie krążka, który wydaje mi się, że zamyka zestaw dwunastu utworów. Nawet mi się nie wydaje. To po prostu jest dziesiąty i ostatni utwór na płycie Cancel Me, I'm Tired grupy Fat Dog Aliens.

The sunlight's in your eyes And you let that bring you down There's nothing on TV today So won't you come and watch the clouds There's nothing in my mind But a quiet symphony I'll make another day You feel it time from time But won't you come and look for me

Tak kończy się nasza płyta tygodnia, czyli Cancel Me, I'm Tired grupy Fat Dog z Wielkiej Brytanii. Trzeba przyznać, że lider grupy wokalista Jolof zaimponował mi ekspresją wokalną. Nie spodziewałem się, że umie w takich rejestrach się Witam serdecznie. Dzień dobry. Recenzje z poczytnych magazynów to fatalna ocena. No i nie tylko Amerykanie. Space Magazine, którzy dali 25 punktów, co uważam za skandal.

Chyba nie miałem jeszcze okazji prezentować płyty, która dostała tak niską notę. Nie tylko Amerykanie się pastwią nad tym krążkiem, ale również brytyjskie pismo Mojo nie za bardzo ceni nowe dzieło Fat Dog'a. Podobnie z kilkoma innymi magazynami. Record Collector, leciwe pismo, jest bardziej, można powiedzieć, wyrozumiałe dla twórczości Anglików. 80 punktów na 100 całkiem nieźle. W każdym razie, po tych ocenach widać, że płyta zbiera skrajnie różne opinie. Ciekaw jestem, jaka jest wasza, drodzy słuchacze. No to teraz coś bardzo przyjemnego. Muzyka środka. Ezra Collective wydali już parę tygodni temu nowy krążek.

Nawet nie przed laty, bo w tym roku chociażby Cinnamon Gum czy Hania Derej, no ale kiedyś Easy and the Blacktree z Sixa, kosmonauci ci artyści. Z kręgu muzyki bardziej ambitnej się tam pojawiają, no i Uczejara zgarnęła taką nagrodę, a przed nią robiły to chociażby Dua Lipa czy Adele, a więc postacie już z czołówki światowego popu. Całkiem niedawno Uczejara supportowała samych Stonesów w rodzinnym Wiedniu, a my posłuchajmy. Fragmentu płyty Body Scanner debiutu tej właśnie artystki, która łączy przeróżne klimaty, bo to i odwołania do plemiennych rytmów, do alternatywnego R'n'B czy rapu, no ale też pojawiają się brzmienia gitarowe.

Wielkie dzięki i do zobaczenia! Wielkie dzięki i do zobaczenia! I'm at the goals, they gave me quick, but then they moved the post long, huh? I thought they'd mark it at least, but I took that under arm. I worked for nine months straight, the audience gettin' strong. I make the project, too, they pressed to move it along.

Shit, I ain't slept the last week, then they post the audio wrong. Nigga, deceit lies down beneath the breadth of vultures that creep. Smug and unapologetic make the climb a little steep. No more brands, you know, baby, just keep movin' your feet. Now kiss the ring and then go take from the teeth, love. Not at all. Wielkie dzięki i do zobaczenia! If it's rare enough, I can sell my blood for a steak in my pub. If my platelets get them drunk enough to sway. The tradition is menstrual, so feeling fears a little sympathy or instilling belief that the human spirit could live through me. Little old monkey, little old junkie, little old murderer turned little old flunky. Sambo the sock puppet, stockholders love him. Stock home to lock some buckle that he won't run still.

My toolbox commandeered from the master, the thumbscrew look useful with a hand Napisy by Michał Napiórkowski To teraz ze Stanów Zjednoczonych na zakończenie tej części audycji jeszcze na chwilę wyskoczymy do Kingston. To będzie utwór z przeszłości, bo z końca lat siedemdziesiątych zaśpiewany przez wciąż żyjącego weterana jamańskiej wokalistyki Ala Campbella, którego to utwór w tej nowej wersji pojawi się na składance Soul Revivers in the Walls of Hitsound Vol.

1, która ukaże się w listopadzie. Coś dla miłośników roots reggae. Na koniec przed godziną Give the people what they want, yeah Give the children what they need, yeah Can't stand the pressure in a Babylon Too much tribulation upon the land Send a little love for the weak old man Give him strength to carry on Send peace and love for everyone Equal rights and justice for every man Give the children a chance to make it They need some help now so give it to them

Mocno osadzeni w tradycji amerykańskiego rapu muzycy jazzowej grupy Omasta. Wojciech Roman, Bruno Sikorski, Antoni Blumhoff, Paweł Kowalik i Nikodem Wikieł, których mieliśmy już okazję wiosną tego roku Obserwować w zezni trolejbusowej koncert wzbudził duży entuzjazm zgromadzonej licznej publiczności, choć nie zabrakło głosów, że ten jazz taki trochę kwadratowy, po prostu rytmika hip-hopowa wymusza pewne rozwiązania. Nie było tu swingu, ale wszyscy ci, którzy cenią taką fuzję muzyczną rapu i jazzu, jak najbardziej docenili pewnie. Materiał z poprzedniej płyty Jazz Report from the Hood No i także zapowiedzi, bo już takowe wtedy wiosną były, tego krążka Hits Different, który ukaże się w najbliższy piątek.

Tak nazywa się ten twór, który pojawi się na składance Generacja Jazz 2.0, której celem jest pokazanie muzyków około jazzowych młodego pokolenia. No i na początek wydawca, czyli UNOMI Records prezentuje singiel. The Cycle to tytuł kompozycji krakowskiego zespołu Baobaby.

Once she was a forest. Then she was a stream. Now she's in the fields. Humming to our theme. We were not made to be subtle. Like nature we evolve.

Returning to the roots Into deep we grow. If my body water my blood, air my breath, fire my spirit.

Heart light as a feather Only when I'm there In the place of wisdom Nature is her name You could call it chaos But only when you feel That she truly guides you You'll be all within Wielkie dzięki i do zobaczenia!

Returning to the fruit Into deep we grow Returning to the fruit Into deep we grow Premiera na dziewięćdziesiąt pięć i dziewięć Cycle zespołu Baobaby, który tak jak i Jomasta pochodzi z Krakowa, no ale ma póki co jeszcze mniejszy dorobek. Oni w zasadzie dopiero startują w dorosłe muzyczne życie. Nazwa zespołu Baobaby Pewnie wzięła się stąd, że aż czterech członków, czy też członkinie tej grupy, to po prostu dziewczyny.

Za całość odpowiada niezrównany Bartek Borowicz, znany jako Borówka Music. Ich epka The Sun Makes a Shadow już jest dostępna. My słuchamy utworu Silent River. Silent river, take my plane with you. Water cover me, I've lost my hope.

There is no time, the world disappears. I have no scars, I have no fears. I lost my senses on the road. She owns my facts, she holds my fraud. I'm getting higher than I sleep. I play my life with shadow wings. Storm, cold, I walk down the streets of war. Wielkie dzięki i do zobaczenia!

Kolejny odcinek We are the sirens reaching for my guardians. I see them dancing in the spotlights of the street. I want them so. I want to join them now.