14.05.2026 Piórnik - Michał Napiórkowski
Piórnik to wieczorna audycja szefa redakcji muzycznej Radia UWM FM - Michała Napiórkowskiego
Dwa dni temu wybrałem się na koncert grupy post-punkowej, a trafiłem na imprezę rave. To nie żarty, ale tak obecnie brzmi legendarna grupa Public Image Limited. Odświeżone brzmienie i setlista kierują nas nie w stronę lat 70., gdy rodził się punk, ale bardziej do połowy lat 90., kiedy w Wielkiej Brytanii królowała moda na muzykę punkową. Techno. I taki też był ten koncert pod batutą Johna Lydona, lidera tej grupy. Michał Napiórkowski, witam po godzinie 19. To Piórnik. Dziś spędzimy go w rytmach tanecznych, choć oczywiście nie będzie to muzyka klubowa, ale właśnie post-punkowa.
W miniony wtorek w Uwierz Muzykę mówiłem, że wybieram się na ten koncert do Gdańska, który otworzył trasę brytyjskich weteranów post-punka, bo we wtorek Gdańsk, dzień później, czyli wczoraj muzycy trafili do Poznania. Dziś dzień przerwy. No a w piątek i sobotę kolejno Warszawa, a następnie Kraków. Taka trasa Public Image Limited po Polsce to nieczęsta sytuacja, bo choć sam zespół grywał w naszym kraju kilkukrotnie, no to chyba na tak długiej jeszcze nie był. Dziś właśnie pretekstem będzie muzyka Johna Lydona, jego kolegów z zespołu i generalnie królować będą brzmienia również dubowe. czy z lekka industrialne, bo to wszystko znajdziemy w muzyce Public Image Limited, zespołu, który nie jest kamienieliną.
Istnieje kilka wersji studyjnych i koncertowych wydanych na nośniku tej właśnie piosenki This is not a love song, ale najlepiej mam wrażenie wypadła ona przedwczoraj w klubie B90 w Gdańsku, gdzie miałem okazję posłuchać z bardzo bliskiej odległości tego właśnie hitu Johna Lydona i Public Image Limited. Jeżeli ktoś się waha, czy jechać do Warszawy chociażby Jutro na koncert PIL, no to jak najbardziej polecam, bo zespół jest w bardzo dobrej formie. Nawet John Lydon, który przecież nigdy nie był wybitnym wokalistą, to chyba nawet eufemizm, a który w styczniu skończył 70 lat, no to on też jest w bardzo dobrej formie jako performer, ale też jako wokalista. moim zdaniem radził sobie bardzo dobrze na scenie, pomimo tego, że nie był najlepszego zdrowia, takiego ogólnego, nie chodzi mi o jakieś inne sprawy, po prostu pokazywał to doskonale na scenie i myślę, że większość osób, które zawitało na gdański koncert, zapamięta jego smarki.
To obrzydliwe, wiem, ale no tak wyglądał ten koncert John Lydon po prostu z... Z siebie wydzielał bardzo dużo płynu, robił to w sposób spektakularny, szczególnie, że był podświetlony też w bardzo odpowiedni sposób, tak jakby miał jakiś zraszacz do kwiatów, nie krępował się i niczymy piłkarze na boiskach, po prostu pozbywał się tego, co zalega mu. w Nosie, w Zatokach chyba. Byłem pod dużym wrażeniem. Było po prostu tego tak wiele. No ale wzbudzało to od razu. Z drugiej strony to świetny powrót do imidżu z Sex Pistols. Tam również był znany z takiej prezencji scenicznej. Dziś Sex Pistols chyba jeszcze wybrzmi przed godziną dwudziestą.
Tak do tego zmierzamy. Do takiego finału, choć ten zespół dziś gra już bez John'ego Lydona, o czym Jeszcze powiem. No a sam koncert zaczął się bardzo ironicznie, bo od piosenki niejakiej Florence Foster Jenkins znanej za sprawą m.in. filmu jako Boska Florence, najgorsza śpiewaczka świata, na pewno najgorsza sopranistka otworzyła z taśmy ten koncert. John Lydon zdecydowanie lepiej śpiewa niż Boska Florence. No ale ta ironia ukryta w intro nadała tonu całemu koncertowi, który trwał niemal dwie godziny, co też należy podkreślić, choć była krótka przerwa. I to taka znienacka, po prostu obcesowo, w którymś momencie John Lydon stwierdził, że teraz zespół udaje się na trzy minuty, aby wypalić swoje ulubione papierosy.
Tu podał Markę, ja tego oczywiście nie zrobię. Część publiczności z lekkim zaskoczeniem przyjęła wiadomość. Niektórzy zaczęli wychodzić. Też zasugerowani radą lidera Public Image Limited, no ale okazało się, że ta przerwa była bardzo krótka, bo zespół szybko te papierosy spalił, bardzo szybko wrócił na scenę i grał jeszcze bardzo, bardzo długo, coraz bardziej idąc w muzykę techno. No bo właśnie, mieliśmy oprócz takich tanecznych disco klimatów, na które były nałożone oczywiście brudne gitary Lou Edmondsa, fantastycznego gitarzystą, o którym jeszcze coś chyba dziś powiem, to coraz bardziej rytmicznie koncert przypominał po prostu imprezę techno. A przecież w latach 90. John Lydon pojawił się jako gość specjalny projektu Leftfield i ja wracam do tego nagrania, które wybrzmiało na żywo w miniony wtorek w klubie B90.
To Open Up, tu w takim długim miksie nazwanym Full Vocal Mix. Leftfield i John Lydon. Zdjęcia i montaż
Minęły 33 lata od ukazania się tego utworu, który wtedy zwiastował debiut ówczesnego duetu Leftfield z gościnnym udziałem ikony brytyjskiej muzyki, czyli Johna Lydona. Wtedy z Public Image Limited, a wcześniej oczywiście grupy Sex Pistols. Ja byłem zaskoczony, że ten utwór Open Up znalazł się w setliście, a jeszcze bardziej tym, jak on zabrzmiał, bo tak naprawdę jakoś bardzo Mocno od tego, co słyszeliśmy przed chwilą się nie różnił, no ale było to możliwe za sprawą faktu, że zarówno gitarzysta Lou Edmonds, jak i basista Scott Firth posiadali zabawki elektroniczne, a więc podbijali i zakwaszali przestrzeń. No i ten cały public image limited, cały ten zespół brzmiał jakby na co dzień wykonywał tego typu muzykę.
Zespół powstał w 1978 roku i przez dwa lata basistą tej formacji był taki niepokorny artysta, a w zasadzie przyjaciel grupy, zwłaszcza Sida Viciousa z Sex Pistols, czyli Ja Wobble, tak naprawdę John Wardle. który oprócz tego, że gra na wielu instrumentach, wtedy głównie na basie, to również szlajał się, mówiąc kolokwialnie, z muzykami. Nie tylko Sex Pistols, po prostu po Londynie wdawał się w liczne bójki. Nikt by wtedy nie pomyślał, że wyrośnie z niego muzyk pełną gębą i autor wielu fantastycznych albumów. Przede wszystkim dubowych, choć nie tylko. I on parę lat temu na warsztat wziął klasyczny album Public Image Limited, czyli Metalbox i przerobił go we własnym stylu.
Zmarł niestety cztery lata temu na skutek choroby nowotworowej, no ale nagrał mnóstwo płyt. Zwłaszcza w latach osiemdziesiątych na początku był zaangażowany w scenę Reggae Dab. Adrian Sherwood Zapraszał jamańskich muzyków, Keith Levin jako muzyk sesyjny ich wspomagał po jego śmierci. Tacy artyści jak John Frusciante z Red Hot Chili Peppers, czy muzycy Massive Attack, a także Andy Bell z grupy Righty Oasis mówili o nim jako jednym z najważniejszych inspiratorów na brytyjskiej scenie muzycznej. On też nagrał płytę solową. Do niej też raz chciałbym wrócić, sięgnąć. Keith Levin w takim ciekawym utworze. Przynajmniej dla mnie. Tank Thing.
Tych wszystkich producentów z Adrianem Szerudem, o którym dziś już mówiłem, na czele były nie bez znaczenia. Ale my wracamy do bohatera wtorkowego koncertu Johna Lydona, znanego też często pod pseudonimem Johnny Rotten, Jasio Zgniłek, który wciąż świetnie się prezentuje scenicznie, a który, jeżeli już mówimy o płytach solowych, popełnił taką tylko jedną. Ta płyta to Psychos Path z roku 1997. ... ... ... ... ...
Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach! Pomimo tego, że solową płytę Keitha Levina i Johna Lydona dzieli niemal dekada, to są dwie różne muzyczne epoki, lata 80. tego pierwszego i 90. słyszane przed chwilą w nagraniu Dog, no to mam wrażenie, że tych wspólnych elementów można by znaleźć wiele.
Johna Lydona na tej płycie, który zaśpiewał wszystkie utwory i zagrał na większości instrumentów, co może zbudzić zdziwienie, wsparli m.in. słyszani już wcześniej Leftfield, ale też Moby, m.in. jako producent tego właśnie albumu Psychos Puff. Utwór Open Up, który dziś już wybrzmiał tu, pojawia się na tym krążku w remiksie The Chemical Brothers, co kolejny raz pokazuje, że liderowi punkowej rewolucji twarzy Sex Pistols Sprzed, no, nawiązując do tego nagrania sprzed 20 lat wówczas, bliżej od zawsze chyba było do eksperymentów muzycznych, do muzyki elektronicznej, wręcz klubowej niż do grania dwóch akordów, co pokazuje, że to muzyko bardzo otwartej,
wykonają największe przeboje z tak naprawdę jednej, jedynej studyjnej płyty tej właśnie grupy. I tym akcentem już bez fantastycznego Johna Lydona chciałbym zakończyć dzisiejsze wydanie Piórnika. Dziękuję bardzo. Michał Napiórkowski.
Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Piórnik kontynuuje opowieść o koncercie, opisując muzykę i wydarzenia podczas przedstawienia.
Piórnik podsumowuje opowieść o koncercie Public Image Limited i podziela się swoimi odczuciami.
Piórnik kontynuuje opowieść o muzyce Public Image Limited, omawiając jej początki i wpływ na muzykę brytyjską.
Piórnik opowiada o Keithu Levinie, muzyku Public Image Limited i jego solowej karierze.
Piórnik podsumowuje opowieść i dziękuje za uwagę, kończąc na notce o przyszłości muzyki.
Piórnik kończy program, podziękowując za uwagę i zapraszając do kolejnych odcinków.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Piórnik to wieczorna audycja szefa redakcji muzycznej Radia UWM FM - Michała Napiórkowskiego