11.05.2026 Stany nieokreślone - prof. Krzysztof Szatrawski

I gitarzysta, który aktywny był już w latach 50., dzięki czemu Frank Zappa, kiedy był jeszcze dzieciakiem, kiedy jeszcze nawet nie myślał o tym, żeby samemu robić muzykę, spotykał się z jego nagraniami i one w jakiś sposób też kształtowały jego wrażliwość i jego poglądy muzyczne, co zresztą później będzie bardzo ładnie słychać. Najpierw Johnny Guitar Watson z 67 roku z płyty Two for the Piece of One, utwór Mercy, Mercy, Mercy napisany przez Joe Zawinula, słynny standard jazzowy. Tutaj Johnny Guitar Watson.

Tutaj Johnny Guitar Watson wystąpił z Larrym Williamsem, obaj urodzili się w tym samym 1935 roku, obaj pochodzili z południa, to znaczy Larry Williams z Nowego Orleanu, Johnny Guitar Watson pochodził z Teksasu, z Houston, więc tu mamy dużo, dużo wspólnych punktów. Ale wracając do Franka Zappa. Frank Zappa rzeczywiście bardzo lubił Johnny'ego gitarę Watsona. Nie tylko za jego chrapliwy głos, za jego taki trochę zanieczyszczony styl, ale także za to, że był to dosyć ekstrawagancki wykonawca, dosyć ekstrawagancki muzykant. wokalista, który się dosyć interesująco ubierał jak na owe czasy i to Zappa przyjął z dobrodziejstwem inwentarza, to znaczy od początku, jako że madrysowe inwencje mieściły się gdzieś tam w nurcie freak out, Frank Zappa też, zwłaszcza w latach 70.,

60-tych i 70-tych ubierali się w sposób dosyć wyzywający. Posłuchajmy 84. rok, dwupłytowy album The More Us i utwór In France, gdzie, uwaga, śpiewa John Guitar Watson. Oczywiście utwór z płyty Franka Zappa. Słuchajcie.

To był oczywiście Frank Zapp i jego satyryczne ujęcie szoku kulturowego przy spotkaniu Amerykanina z kulturą francuską. Oczywiście garść porad praktycznych, jak uniknąć niektórych chorób, ale nie wgłębiajmy się w ten temat. Wracamy do bluesa. Tym razem gitarzysta Guitar Slim, gitarzysta, który w 1953 roku wydał swój wielki przebój, na singlu The Things That I Used To Do. I w zasadzie ta piosenka Frankowi Zapie towarzyszyła od początku. Guitar Slim. The things that I used to do Lord, I won't do no more

To był Guitar Slim, którego Frank Zappa w swojej autobiografii The Real Frank Zappa Book określa jako jedną ze swoich inspiracji, jeśli chodzi o technikę gitarową i sposób grania na gitarze, sposób budowania solówek. Ale nie tylko Guitar Slima wymienia Zappa, także do niego Guitar Watsona. Johnny Guitar Watson to muzyk, którego już słuchaliśmy dzisiaj, ale jest jeszcze jeden wymieniany przez Zappę, tym razem na okładce albumu Freak Out. To jest Clarence Gatemouth Brown i tu posłuchajmy Here I Am z 1971 roku z płyty The Blues Ain't Nothing.

Lista muzyków, którzy tak jak All Dirty Bastards, czy De La Soul, czy MC Lyte, czy Lauryn Hill, czy wszyscy, których w zasadzie dzisiaj słuchaliśmy, są w jakiś sposób zależni od przeszłości R&B. Jest ogromna, bo też R&B to jest nurt, który łączy bardzo wiele różnych styli i różnych postaw. Również obecny jest w muzyce daleko odbiegającej od afroamerykańskich korzeni, ale trzymającej się tych korzeni. Posłuchajmy na przykład, jest stale obecny na przykład u Toma Wejca czy Franka Zappy, ale posłuchajmy Toma Wejca, który jest gospelowy, który nawiązuje wprost i wyraźnie.

do tej stylistyki. Way Down in the Hall z 1987 roku z płyty Franks Wild Years. Tom Waits. When you walk through the garden You gotta watch your back Well, I beg your pardon Walk the straight and narrow track If you walk with Jesus He's gonna save your soul You gotta keep the devil Way down in the hole He's got the fire and the fury At his command

KONIEC! Tom Waits' Way Down in the Hole. Został nam Frank Zappa. Jak zwykle Frank Zappa, który łączy bardzo wiele różnych prądów, bardzo wiele różnych inspiracji w jedną całość, taką bardzo, bardzo systematycznie połączoną, ujednoliconą, przesączoną przez jego osobowość twórczą. Frank Zappa z płyty You Are What She Is Płyty, która mówi troszeczkę o tożsamości Amerykanów. W zasadzie to jest jedna wielka satyra na całą Amerykę. I z tej płyty pochodzi nagranie, które jest dosyć ryzykowne.

Jumbo Go Away. Jest to... Jest to fraza, jest to zdanie, które wygłosił w stosunku do grupi, do dziewczyny, która dokuczała muzykom jeżdżąc po trasie koncertowej i czatując w hotelowym lobby. Danny Wally, gitarzysta Franka Zappa, podczas turnę wygłosił takie zdanie do dziewczyny, która miała taki właśnie pseudonim. Jumbo, go away, idź sobie stąd. Frank Zappa, jumbo go away, a później if only she woulda, gdyby tylko mnie ostrzegła, nie dostałbym listu poborowego do wojska.