08.12.2025 Sowa przed północą - Marta Wróblewska

Chciałem móc sam jej powiedzieć, że umarłem. Tak chyba byłoby najlepiej. Negocjowałem z losem. Wiem, że można się na jakiś czas rozstawać. Ale lepiej na krótko. Na krótko mogę, a na długo nie, bo nie wiem, ile czasu mi jeszcze zostało. Szkoda by było. Losie, nie rób tego. Nie waż się, losie. Hydroksyzyna zadziałała. Zasnąłem. Obudziłem się rano, tym razem miałem na klatce piersiowej już całego słonia. Był Purim, o którym się mówi, że to święto losów. Najradośniejsze z żydowskich świąt. Celebracja życia. Uniknięcia zbliżającej się zagłady. Notorię. Nie wapy. Zobaczymy, jakimi drogami chadzają szczęśliwe losowania.