02.03.2026 Sowa przed północą - Marta Wróblewska

I mamy Tomasinę, dumną, niezależną, przekonaną o własnej boskości. I może właśnie dlatego ta historia tak dobrze pasuje do szkockiego pejzażu? Bo Szkocja nie jest krajem połowicznych emocji. Jest krajem skrajności, nagłego światła i nagłej burzy, miękkich wrzosowisk i ostrych klifów. W tej książce również ścierają się ze sobą dwa światy. Chłód i czułość, rozum i wiara, poczucie kontroli i bezwarunkowa miłość. Thomasina, kotka, która uważa się za istotę wyższą, jest symbolem czegoś, o czym często zapominamy. O dumie bycia sobą, o pewności własnej obecności, o tym, że nie trzeba zasługiwać nam miłość, żeby ją otrzymać.

Na High Street mówiono nawet, że potomkowie tych klientów rodzili się już z predyspozycją do takiego odruchu. Pierwszy fragment książki Paula Gallico, Thomasina, o kotce, która myślała, że jest Bogiem. A teraz dwa kolejne utwory. Pierwszy to z zespołu The Chorys i utwór Loch Lomond, a zaraz potem Capercaillie, Colish Arun.

Dopiero kiedy pomyłka weszła na jaw, gospodyni pani Mackenzie zmieniła po prostu męską formę na żeńską, nie pytając mnie w ogóle o zdanie. Nie wiem, czemu ludzie tak doszczętnie głupieją przy określaniu naszej płci w tak młodym wieku. Przecież różnica jest oczywista. Trzeba tylko patrzeć, zamiast zagadywać i trochę się postarać. Bo u chłopaków wszystko jest rozdzielone, a u dziewczynek tuż koło siebie. I to zawsze. Nawet w najmłodszym wieku. Sowa przed północą, a dzisiaj czytamy fragmenty książki Thomasina o kocce, która myślała, że jest Bogiem, Paula Gallico. Piszecie Państwo z pytaniami, w jakim języku słuchamy dzisiaj.

Jeśli podchodzicie odpowiedzialnie do swojej pracy, musicie prowadzić z tymi stworzeniami nieustanną wojnę nerwów, co wymaga zarówno czasu, jak i energii oraz sporej dozy sprytu. Nie miałabym nic przeciwko temu, gdyby jednocześnie nie oczekiwano ode mnie spełniania tak wielu innych zadań. Jak widzicie, szanowni państwo, Thomasina jest kotką o wybornym poczuciu humoru i można się o tym przekonać czytając tę fantastyczną książkę, która zresztą w całości napisana jest w tak ładny sposób, więc bardzo polecam Thomasinę. O kotce, która myślała, że jest Bogiem. No i tak, niedługo będziemy się żegnać już niestety, ale zanim to Hamish Napier i The Speyside Line, a zaraz potem Dougie McGlynn z Kaledonią.

Za nim, niosąc uświęcony proporzec swojej drużyny wilczków, maszerował Geordie McNabb z kilkoma kumplami w mundurach, co przydawało ceremonii wojskowego charakteru. Dalej jechał karawan, ciągnięty przez dwie pary dziewczynek z pierwszej klasy miejscowej podstawówki. Pojazd ten był improwizacją Hugiego Stierlinga, obmyśloną w krótkim przedziale czasowym pomiędzy lunchem, a wyznaczoną godziną formowania się konduktu. Mając do wyboru jaszcz albo wóz, chłopiec zdecydował się na kompromis i złożył doczesne szczątki Tomasiny na zabawkowym furgonie, który wygrzebał z ogrodowej szopy. Za trumnę Służyła duża wiklinowa bomboniera wybita białym atłasem.

Hugh zapamiętał, że po Bożym Narodzeniu schowano ją, przeznaczając na koszyk do robótek lub coś równie użytecznego. Dzieci ułożyły na dnie gałązki młodego wrzosu, na których spoczęła Thomasina, zwinięta w kłębek tak, jak sypiała za życia. Na wierzch, zamiast stosownie zwykle przez wojskowych sztandaru, narzucono tkaninę, szkocką kratę. Jak zginęła Thomasina i dlaczego w ten sposób? O co chodziło z Robroyem? I dlaczego żałoba była wsparta na ramieniu Hugha Stiglinga? O co chodziło Thomasinie i dlaczego twierdziła, że była Bogiem? A o co chodziło Polowi Gallico, kiedy pisał tę książkę?

Zawsze od samego początku miałam świadomość, że jestem absolutnie niezwykłą kotką. Tak kwituje historię swojego życia, ruda piękność i potomkini w prostej linii Jenny, znanej czytelnikom z książki o chłopcu, który był kotem. Tomasina jest ukochaną pupilką siedmioletniej Mary. Kiedy zapada na tajemniczą chorobę, a bezduszny weterynarz ojciec dziewczynki decyduje się uśpić kotkę, Wydarzenia zaczynają się komplikować, a do akcji wkraczają zarówno przyjaciele Mary, jak i pewna tajemnicza mieszkanka górskiej chatki. Dlaczego ruda wiedźma? I o co w tych szkockich wiedźmach chodzi? Zajrzyjcie do książki Thomasina o kocce, która myślała, że jest Bogiem. A ja was serdecznie zapraszam już w przyszłym tygodniu jak zwykle.