Poza zasięgiem: relacja człowieka z AI (24.11)

Bo jeśli prawdziwe to jest to, co jesteśmy w stanie poczuć, usłyszeć, dotknąć, To prawdziwe jest to, co jest sygnałem elektrycznym interpretowanym przez nasz mózg. Także wydaje się, że jak najbardziej my możemy odczuwać prawdziwość tej relacji i możemy mieć coś w rodzaju, nazwalibyśmy to paraspołeczną relacją, do pewnego stopnia przynajmniej. No bo to znowu jest pewna rzecz, której my nie obserwowaliśmy wcześniej, bo my jako badacze też trochę staramy się nadążać za tymi zmianami i staramy się te nasze definicje czy rozważania zamknąć jakąś taką klamrą terminologiczną. Znaczy fakt, że AI to nie jest coś zupełnie nowego, bo ono się od jakiegoś czasu już jakby działo i rozwijało.

No ale teraz nie da się oszukać, że mamy taki moment, gdzie ono się już spopularyzowało, skomercjalizowało, jest dostępne dla każdego Piotr Klimczyk, Piotr Klimczyk. Poza zasięgiem – relacja człowieka z AI 24.11.

Na to pytanie chyba znam już odpowiedź, ale myślę, że mimo wszystko muszę zapytać, czy możemy zaufać AI? Czy możemy powierzyć sztucznej inteligencji swoje sekrety? Znaczy, czy to jest bezpieczne? Ja bym tutaj już jednak dał taką jednoznaczną odpowiedź, że nie, bo nie mamy tak naprawdę pewności, co się z tymi naszymi sekretami dzieje, kto ma dostęp do tych danych, do czego one są potem wykorzystywane, jeśli chodzi o naukę, na przykład Jak wykorzystywane są to nasze sekrety do tak naprawdę trenowania tych aplikacji? Jest duże prawdopodobieństwo, że one będą potem wykorzystywane do tego, abyśmy byli jeszcze jak najbardziej zaangażowani w te, nazwijmy to, relacje. Jak myślisz, z czego wynikają tego typu sytuacje?

Natomiast to, co zawsze było takim czymś, co spajało ludzi razem, to są aktywności czasu wolnego. Wspólne zainteresowania to już nam dają taką płaszczyznę, na której wiemy, że z kimś na pewno będziemy mogli się dogadać chociaż w tej jednej konkretnej tematyce, więc jakieś koła zainteresowań, jakieś kluby na przykład, które też de facto możemy znaleźć w przestrzeni online, na której też są żywi ludzie, z którymi możemy się łączyć na czatach, na Discordach, właśnie na jakichś wideokolach. I móc razem tworzyć różne rzeczy, nadal mając tę świadomość, że rozmawiamy z prawdziwymi, żywymi ludźmi, a nie z modelem AI. Dla niektórych to może być taki trening bezpiecznego środowiska, gdzie jeśli poczuję się niedobrze, czy trafię na nieodpowiednich ludzi, to po prostu wyjdę z tej grupy, już się nie muszę martwić.