Muzyczna przystań: Marcin Krajewski (25.10)

No i udało się znaleźć w Kiermiewicach prywatnego nauczyciela. To była pani Anna Ciesielska. No i tak się to zaczęło. Ale nie, słuchaj, muszę o to zapytać, bo to mnie zaintrygowało, bo nastolatkowie, czternastolatkowie, no mają troszeczkę inne marzenie. Jak to jest, że nagle w tobie się zrodziło takie marzenie, że chcę grać na fortepianie? Chyba bardzo trudne pytanie. No właśnie, ale tak! Ja myślę, że to też był taki okres konkursu szopanowskiego i to wówczas wygrał Rafał Blechacz. No i trochę się zrobiło tak głośniej też w Polsce, no właśnie o Chopinie, znaczy cały czas było głośno o Chopinie, ale to było tak, no jakby bardziej medialnie gdzieś tam pokazane.

I mi się wydaje, że trochę też tak mnie to po prostu zafascynowało w pewnym momencie, że właśnie stwierdziłem, że też chcę tak grać. Zacząłeś grać, a jak jest z komponowaniem? Jak było z komponowaniem? Jak to się zaczęło? No ja tak naprawdę, jak miałem swój pierwszy instrument, pierwsze akustyczne pianino, no to było tak, że ja siadałem do instrumentu i dużo improwizowałem. Wtedy jeszcze nie komponowałem, bo jakby nie wiedziałem, że bardzo jak to zapisać. Natomiast zawsze jak siadałem przed instrumentem, to przede wszystkim improwizowałem. To chyba wynikało z tego, że ja tak chciałem bardzo zagrać te trudne utwory różne, na przykład Chopina. Natomiast no te utwory były dla mnie za trudne, więc ja zacząłem w jakiś tam sposób naśladować te utwory i tak się naturalnie po prostu złożyło, że doszło do tej improwizacji.