Gość dnia: ks. Rafał Woronowski – Diecezjalny Duszpasterz Kobiet Diecezji Łowickiej (11.03)

Magda Gorożankin-Masłocha, zapraszam na rozmowę z gościem Dnia Radia RSC, a dziś mam przyjemność rozmawiać z ks. Rafałem Woronowskim, diecezjalnym duszpasterzem kobiet. Szczęść Boże, dzień dobry. Szczęść Boże, dzień dobry. Diecezjalny duszpasterz kobiet brzmi dumnie, ale chyba też to jest duże wyzwanie, bo jednak kobiety w diecezji łowickiej są... Użyję takiego słowa, trudne do okiełznania. Ja wiem, nie powiedziałbym, że trudne do okiełznania, natomiast jest to na pewno wyzwanie, to tu się zgadzam. Jest to wyzwanie z tego względu, że każde duszpasterstwo specjalistyczne, a takim jest też duszpasterstwo kobiet, wymaga pewnego rodzaju zaangażowania, które po prostu będzie nacechowane tym, że jesteśmy przy jakiejś konkretnej grupie, która ma konkretne wymagania, ma konkretny sposób funkcjonowania, życia, myślenia

Wierzę, że rekolekcje generalnie, co do zasady, mają nas zatrzymać. I to jest przede wszystkim taka rzecz, która jest bardzo ważna w rekolekcjach. A z drugiej strony, jak sama nazwa rekolekcje mówi, to właśnie są te zbierania, te kolekcje, które robimy powtórnie. Czyli po prostu próbujemy zebrać coś, co już w naszym życiu się wydarzyło, coś, co już w naszym życiu jakiś wpływ wywarło. I chcemy to zobaczyć w takiej innej perspektywie, w perspektywie, no właśnie, może bardziej duchowej, może bardziej bożej, rzeczy, które już się dokonały, już się wydarzyły, łatwe, trudne, wszystkie. I one właśnie mają być tym punktem głównym, kulminacyjnym rekolekcji. Natomiast dlaczego robimy rekolekcje dla kobiet, dla mężczyzn czy w różnych grupach?

Czy to jest dobra przestrzeń? To jest najlepsza możliwa przestrzeń z tego względu, że jest to właśnie Dom Modlitwy i Formacji. Jest to miejsce, w którym pokolenia hapłanów Ks. Rafał Woronowski, Magdalena Gorożankin-Masłocha, Radio RSC, Diecezja Łowickiej. Chcą spotkać się z Bogiem, którzy chcą o Panu Bogu myśleć, o Panu Bogu mówić, Pana Boga szukać. Ci, którzy nie do końca wierzą, ci, którzy wierzą już bardzo mocno. To jest takie miejsce, w którym rzeczywiście można się z jednej strony wyciszyć, a z drugiej strony spotkać, a z trzeciej strony również popracować w taki duchowy, kreatywny sposób.

Chciałbym bardzo, wiadomo, że nie chodzi tutaj o moje chęci, ale chciałbym bardzo, jednak tak powiem, żeby każda z pań w pierwszej kolejności uwierzyła w to słowo. Chciałbym, żeby każda z pań po tych rekolekcjach uwierzyła właśnie w to, co tam napisane na tym plakacie, ukochana. Już nie tylko chodzi o słowo, tylko chodzi o cały ten ładunek, który się z tym słowem wiąże, i emocjonalny, i duchowy, i psychofizyczny, każdy jeden. Chodzi o to, żeby ta pani, która doświadczy rekolekcji, mogła powiedzieć po wyjściu, jestem faktycznie ukochana, ukochana przez Boga, ukochana przez siebie, ukochana przez drugiego człowieka, że w tych różnych wymiarach mogę mówić o sobie ukochana, mogę mówić ukochana, kiedy jestem babcią, mogę mówić ukochana, kiedy jestem matką, kiedy jestem żoną, kiedy jestem, no właśnie i tutaj można dodać wszystko tak naprawdę.

I nie chodzi o to, żebyśmy znowu zgeneralizowali i powiedzieli, no tak, przecież każdy jest ukochany przez Pana Boga. Chodziłoby o to, aby odnaleźć ten właściwy sens tego słowa w swoim własnym imieniu, w swojej własnej historii, w swoim własnym życiu. Stąd ukochana będzie tą, która będzie widoczna i widziana przez innych, widoczna również dla siebie. Stąd ukochana to będzie ta, która będzie wybrana, będzie bezpieczna, powołana, zaproszona do jakiejś misji dalszej. To są też tematy naszych konferencji, które będą Podczas tych rekolekcji się odbywać, realizować. Wierzymy w to, że to spotkanie z Panem Bogiem w pierwszej kolejności doprowadzi do spotkania ze sobą. Wspomniał ksiądz o tym, że chciałby ksiądz, żeby każda z pań uwierzyła w to słowo, że jest ukochana.

I tutaj przychodzi mi taka myśl, że kiedy szukamy przestrzeni do odpoczynku, do refleksji, wybieramy się na rekolekcje. Ci, którzy już kiedyś byli na rekolekcjach, wiedzą, że te rekolekcje mają różny tryb, różne przesłanie. Są rekolekcje refleksyjne, ku nawróceniu, rekolekcje wdzięczności. Jakie będą te rekolekcje? Bo hasło ukochana jest bardzo złożonym. Czy tam mają jechać kobiety, które mają problem właśnie z tym, żeby uwierzyć, że są ukochane przez Pana Boga, przez siebie, przez drugiego człowieka? Czy właśnie te, które jadą i mówią, ja jestem ukochana, przyjechałam po prostu za to podziękować? Mam nadzieję, że te panie, które przyjadą, będą właśnie dokładnie i takie i takie. Różnorodne, to znaczy Panie będą mogły tutaj z jednej strony trochę wyrazić jakiegoś buntu przed Panem Bogiem i powiedzieć, a ja się wcale nie czuję ukochana, ja po prostu potrzebuję tego doświadczyć i Ty mi to powiedz, Ty mi to pokaż.

Więc mam nadzieję, że to właśnie będzie takie spotkanie i że każda z pań będzie mogła tutaj wnieść trochę siebie. Stąd te różne propozycje na konferencje, takie, w których można więcej posłuchać, na warsztaty, w których można być bardziej aktywnym, ale też i na modlitwę, w której będzie można się wyciszyć i będą to adoracje, które przez jakąś chwilę będą prowadzone, a przez większość czasu będą po prostu w milczeniu, więc mam nadzieję, że każdy odnajdzie tutaj siebie i ten czas na bycie we wspólnocie, i ten czas na bycie z Panem Bogiem, ale też i ten czas na takie głębsze reflektowanie. Wspomniał ksiądz o relacji i o wspólnocie. Tutaj chyba warto dodać, że to wspólnota, liczba miejsc ograniczona, bo Dom Modlitwy i Formacji, że tak kolokwialnie powiem, z gumy nie jest.

Nazwał Cię jakimś innym imieniem, może ktoś Ci nadał jakieś jeszcze inne określenie? To właśnie dla Ciebie są te rekolekcje i właśnie Ciebie szczególnie zapraszam, abyś zapisując się na rekolekcje pod hasłem Ukochana, była w stanie uwierzyć w to, że taka właśnie jesteś w oczach Bożych, nawet jeżeli wszyscy inni mówiliby, pokazywaliby coś zupełnie innego. I z tym przesłaniem Państwa zostawiamy. Ja pięknie dziękuję za rozmowę. Przypomnę, że moim i Państwa gościem był ks. Rafał Woronowski, Diecezjalny Duszpasterz Kobiet Diecezji Łowickiej. Pięknie dziękuję za rozmowę. Serdecznie dziękuję. Wszystkiego dobrego i mam nadzieję do spotkania podczas rekolekcji. Szczęść Boże.