Beata Woźniak cz. 1

Historię jednej z miejscowości na dawnych polskich kresach wschodnich próbowała odkryć Beata Woźniak. Dzień dobry, witam w Radiu Plus. Dzień dobry. Jest pani autorką książki Zielona Wioska Chnilcze, Tarnopol. Od zerenia do wygnania. Ta Zielona Wioska, pierwszy człon tytułu, chciałam, żeby był trochę metaforyczny, symboliczny, bo chociaż całość publikacji dotyczy tej konkretnej wioski Chnilcze na Tarnopolszczyźnie, to jednak zdawałam sobie sprawę, że wiele rzeczy dotyczących tej wsi można by rozciągnąć na inne. Dotyczą one regionu, a właściwie nawet, można powiedzieć, całych kresów południowo-wschodnich. Ale musimy tutaj troszeczkę wyjaśnić, co łączy Chnilcze z Mieszkowicami.

Łączy bardzo wiele. Ponieważ właśnie z Chnilcza w 1945 roku przyjechała, no można powiedzieć, połowa mieszkowiczan powojennych tej miejscowości po wojnie, zasiedlonej przez wówczas zwanych repatriantami. Oni tam wcześniej, kiedy transport zatrzymywał się po drodze, no troszkę się rozproszyli. Część wysiadła na Dolnym Śląsku, część wysiadła już tutaj blisko Myślibórz, Dębno. Natomiast zdecydowana większość zamieszkała w Mieszkowicach. Musimy tutaj powiedzieć o tym, kiedy uciekali, bo to była końcówka II wojny światowej. Chnilcze zostało spalone w sierpniu, a konkretnie w nocy z 17 na 18 sierpnia 1944 roku.

Taka historia, no trochę smutna, bo tak, udało się zabrać jedną, jedyną rzecz z kościoła, był to obraz, duży obraz Matki Boskiej Różańcowej, ponieważ kościół był pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej i ten obraz, duży obraz, był to obraz taki dwustronny, noszony podczas procesji. Tak jak mi opowiadano, wyniósł z kościoła jeden z mieszkańców Chnilcza, wracał specjalnie po ten obraz, już narażając życie, bo we wsi zostali tylko Ukraińcy. I on ten obraz wyniósł, potem obraz przyjechał z Chnilczanami do Mieszkowic, opiekowały się nim panienki, potem kobiety już dorosłe, zawsze zdobiły kwiatami, nosiły w procesji. No i pewnego razu obraz zniknął.