Akcja Czerwona Wstążka cz.2

Pani może oddać krew. Byłam w szoku. Faktycznie okazało się, że mogę. Oddałam po raz pierwszy w ramach tej akcji. Była to wyjątkowa dla mnie chwila. Nasza akcja przyczyniła się do większej ilości takich historii, bo na przykład wiele osób z chorobą Hashimoto, z którą się dzisiaj wiele z nas boryka, jest przeświadczonym o tym, że niestety nie mogą oddawać krwi. A w określonych warunkach mogą bez problemu. I też ileś takich osób, nawet osoby dobrze po pięćdziesiątce, po raz pierwszy oddały krew w ramach naszej akcji. No właśnie, dlatego że okazało się, że mogą. W przypadku pani, Aleksandry, jak było? Ja wychowywałam się w domu, w którym i mama i tata oddawali krew. Było to coś, co było dla mnie nobilitujące, nieziemsko. Byłam strasznie dumna ze swoich rodziców.

O ten bieg, taki codzienny bieg jako uczeń, student, kobieta, która zaczyna swoją drogę zawodową. Nie miałam czasu, determinacji trochę, ale też nie miałam obok siebie kogoś, kto by mnie wziął za rękę i powiedział, chodź idziemy, zróbmy to, tak jak idziemy do kosmetyczki, idziemy na dobrą kawę albo do kina. I z tyłu głowy miałam rzeczywiście to, że to jest taki cel, którego nie zrealizowałam. I dopiero po 44 roku życia, rzeczywiście czekając na ten moment, chciałam się zdecydować i pójść po raz pierwszy oddać krew. Okazało się właśnie, że jestem chora i rzeczywiście leczę się na Hashimoto, co mnie załamało i zamknęło. Żyłam w tej niewiedzy dwa lata, po czym okazało się, że tak jak przed chwilą powiedziała Kamila, to w ogóle nie jest przeciwwskazanie.