Spektakl "Dziewczyny do wzięcia"

Film Janusza Kondratiuka, Dziewczyny do wzięcia z 1972 roku dzisiaj jest uznawany za kultowy. Dlaczego pan postanowił przenieść ten tytuł na deski teatralne? No właśnie dlatego, że wydaje mi się, że takie kultowe filmy powinny mieć swoje odzwierciedlenie gdzieś tam w teatrze, jakiś rezonans. Ten film jest filmem bardzo teatralnym. To jest film kręcony w bardzo specyficzny sposób. Bardzo też specyficzny, taki formalny, teatralny sposób jest ten film grany przez aktorów i uważam, że to jest bardzo dobry materiał i bardzo dobry tekst na deski teatralne. Jakie wyzwania pojawiły się, jakie były największe w trakcie adaptacji filmu na scenę, na ten język teatru? Dwa były takie największe wyzwania. Po pierwsze dlatego, że ten film jest bardzo formalny i jest grany tak zwaną formą, czyli nie do końca aktorzy, nie do końca grają naturalistycznie, tak, i rozmawiają ze sobą naturalistycznie, tak jak, nie wiem, chociażby w telenovelach.

W związku z tym, żeby przekazać te emocje, tą intymność, która jest ważna w Dziewczynach do wzięcia, żeby wybrzmiały poszczególne frazy i żebyśmy zapamiętali poszczególne zdania, jest tutaj dosyć duże wyzwanie dla mnie jako reżysera, żeby tak to pokazać i poprowadzić, żeby ten film się przełożył na deski teatralne. Pokusił się Pan o przeniesienie oryginału, czy bardziej jest to jakaś Pana interpretacja? I tak i tak, bo korzystamy z oryginału i korzystamy z oryginalnego tekstu Kondratiuka, ale rozbudowaliśmy ten scenariusz również o nowe partie. Dopisałem sporo tekstu, trochę dialogów, trochę monologów aktorskich. Do tego dołożyliśmy jeszcze kilka piosenek z tamtych czasów, czyli z lat 70.