"Paczka na Kresy" relacja

No w domu to tego w domu. Ja światła zapalę. Ja już do siódmej klasy chodziłam, jak tu przyjechaliśmy. No to polska szkoła już była na liceum. Do Bujwic chodziła? Tak. A córka tu kończyła. Potem uczyła się w Polsce, moja córka. W Gdańsku ona uczyła się. Ona prawa zarządzania odmiany jakoś tak, tak kończyła. Proszę o wsiąść. Chciałam zapytać o tradycję świąt Bożego Narodzenia.

Jak pochodzicie święta Bożego Narodzenia? Ojej, no jak wam? My podobniejszemu, jak tam, jak moi ojcy byli. No robimy te, jak oni, śliżyki nazywają, no jak klocki po prostu. Potem takie makowiki robimy. My z makiem... Mamy nie bardzo, my więcej lubimy z grzybami. No takie, no ryby przystrajamy. Ja tak tyle po tyle, a mojej córce... Tylko nie śmieć. Jeśli nie Makarpia, to nie Wigilia. Opłatkiem też się dzielicie? Tak, tak. No jak nasz dziaduk wieczny pokój i tata tak robił, tak my tak opłatki nie łamiemy, ale u nas, no tak jak mieszkali na Białorusi, no starszy, no ojciec na przykład, łamie na kawaleczki.

Czy pierwszy raz gości Pani nas, z Polski, w ramach Paczki na Krasę? Tak, pierwszy raz, ale bardzo przyjemnie, że jak mnie odwiedzili, męża odwiedzili, że jak mnie kochają, to bardzo przyjemnie doszło do tego, tak. Pani mówi bardzo ładnie po polsku. Jesteście Państwo Polakami, czy nie? Polaczka ja jestem, tak. No mój mąż to tylko, jak to mówi się, no sam to on ruski jest, ale też to samo, po polsku i ja sama jestem Polaczką. My tu jesteśmy z tą paczką na kresy przed świętami Bożego Narodzenia. Jak wyglądają u Państwa święta? Przygotowania do świąt? Jakie macie tradycje? Jakie macie potrawy? Jak Wigilia wygląda? Tutaj to samo. Zawsze stawię świeczkę, palę. To samo. Tam śliżyki, tam też to samo.