Radio MORS - Gość Radia MORS - 27.04.2023

No i zaczęło to hulać, potem sobie pomyślałem, może ten TikTok, podobno jest taka platforma, takie coś tam, to może ten TikTok. No i wstawiłem na TikToka, no i poszło. I potem już tych pytań były setki, 150, wiesz, po prostu naprawdę się to rozhulało, no nie nadążam odpowiadać na to. Mam w planie też taką serię nową, ale to jeszcze jest w powijakach. No i nie spodziewałem się, że to tak się rozejdzie, że faktycznie gdzieś tam u mnie w rodzinnym domu koleżanka kolegi ze szkoły mówi, że a doktor pipa coś tam, a mój bratanek mówi, to jest mój wujek. Więc to poszło fajnie, bo wiesz co, ja mam satysfakcję z tego, bo to jest taki wygłup, ale sprawia mi to bardzo dużo frajdy, a poza tym To jest tylko moje.

Ale jako doktora pipę, niż jako aktora. Bo ja gram głównie w teatrze i no ostatnio emigracja, no to tam faktycznie to jest takie dość ma duże pole zasięgu, ale do tej pory, no to myślę, że większość osób, które miałyby powiedzieć, czy znają tego gościa z tak zwanej japy, to by powiedzieli tak, to jest doktor pipa, nie? Ale nie jest jakoś z tym źle pewnie. Nie, absolutnie nie. To jest, wiesz, to jest mój wybór, że ja po prostu siedzę i robię tam po trzy premiery, wiesz, w teatrze rocznie. Tego zawsze chciałem. Gdybym miał na to niezgodę i chciał czegoś innego i w większym stopniu, no to po prostu bym po to sięgnął. Nie czuję takiego ograniczenia, że ja po coś nie mogę sięgnąć i, wiesz, Też dlatego wspominałem, że zaczyna mi się to zmieniać, że już też przy takiej intensywności w teatrze, stąd też emigracja i tak dalej, że no coraz bardziej już też mnie kręci jednak robienie rzeczy, które nie są tylko danego wieczoru, na dwie godziny istnieją, tylko na dłużej.

Bo tu nastąpiło właśnie to, o czym wcześniej rozmawialiśmy, że pomyślałem sobie, dobra, niech on ma jeszcze jakieś rzeczy, oprócz tego, że po prostu sprzedaje kampery, nie? I tak sobie obejrzałem nawet ten mój odcinek i pomyślałem, o przełożyło się nawet. Czy było ci trudno np. wadę wymowy wypracować? Też podejrzewam, że to chyba była jedna z tych rzeczy? Ja niestety nie czytałam książki. Tak, tak. Nie było to trudne, dlatego że oprócz takiego tam szumienia, no to to Erno to już ma doktor Pipa, nie? I nie ukrywam też, że jak stworzyłem doktora Pipę, no to tak, no wiadomo, to jest jakiś tam powiedzmy alter ego czy stworzona postać, ale miałem marzenie, żeby wykorzystać kiedyś tę wadę w roli. Dlatego, że ja bardzo długo, jako dziecko, chyba do ósmego roku życia, nie mówiłem R. To się stało jakoś tak nagle, magicznie. I zawsze mnie to fascynowało. No i spełniłem swoje marzenia. To też może być mrugnięcie okiem do widzów na TikToku.

Już tak trochę przesadzając. Nawet nagrałem taki jeden materiał promocyjny, nie wiem, czy widziałaś, tam jest właśnie, że Szuki rozmawia z doktorem Pipą a propos tego. Zobacz, bo to jest właśnie połączone, że oni są jak bracia, że doktor Pipa pyta swojego kuzyna, jak zarobić hajsy bez wysiłku. Ale mnie bardzo rozbawiła scena z napisem na lustrze. To było po prostu prześmieszne. Ogólnie ta rola Szukiego to zupełnie coś innego niż ja widziałam na deskach teatru. No to pokazuje twoją dużą wszechstronność. Dziękuję bardzo. Powiedz mi, co robisz, żeby odreagować na przykład w jakieś stresujące sytuacje w teatrze? Czy są role, które emocjonalny bagaż ci dają taki, że mówisz sobie wow, muszę na chwilę przystanąć, przystopować? Ja bardzo łatwo wychodzę z klimatu, że tak powiem.

Uczę się odpoczywać, więc... I nie oglądam wtedy ambitnych rzeczy, tylko bardzo dużo na platformach oglądam takich guilty pleasure, ale takich naprawdę głównie o jedzeniu. Albo grasz w szpital. Albo gram w szpital, tak. Albo nagle mam doktora Pipę. To jest taka parabola, mam wrażenie, tak jak mówisz, to aktor stworzy właśnie tyle tych emocji i nagle stop i taka pustka. No i tak samo jest zawsze z propozycjami tak zwanymi, że jak jest, to próby do dwóch premier teraz mam jednocześnie plus 20 spektakli w marcu, nie ma w co włożyć rąk, a potem na przykład są trzy miesiące takie, że nie ma prób, spektakli jest parę, nic się nie pojawia też na planie. I jest takie nagle, ej, zaraz, o co chodzi, nie? Że to też zawsze zgodnie z tym prawem takim, że wszystko naraz. I to nie tylko ja tak mam, bo wszyscy mówią, że no jest cisza, jest cisza, a potem nagle, kiedy ja muszę być w teatrze, to dostaję 5 dni zdjęciowych.