Radio MORS - Chwila dla Reportera - 18.03.2023

Chwila dla Reportera. Karol Stachowicz, witam w kolejnym odcinku. Dorastanie w dwóch kulturach może nieść za sobą wiele wyzwań. Kultura obecna w miejscu, w którym dorastamy, niewątpliwie wpływa na proces kształtowania się naszej osobowości. Wydaje się, że taka sytuacja może rodzić wewnętrzne konflikty tożsamościowe, ale nie tylko. Mogą one także powstawać na gruncie społecznym, na przykład w kontaktach z rówieśnikami. Czy rzeczywiście chodzi tylko o kulturę danego kraju? Czy koniecznie trzeba określać przynależność tylko do jednego? O tym, jak to jest być z i spoza Norwegii, opowie Igor w reportażu Agnieszki Gruby pod tytułem Norwek z Polski.

Znaczy rodzice przyjechali, znaczy przyjechaliśmy do Norwegii jak miałem 2 latka i w domu mówiono po polsku i to jest jedna z głównych przyczyn, że mówię płynnie, w miarę płynnie po polsku. No ale też chodziłem do polskiej szkoły, to było raz w tygodniu i tam pisać się bardziej nauczyłem, ale z domu, także najważniejsze jest to, Jak się zajmujesz dzisiaj? Zajmuję się magą. Zajmujesz się z przyjaciółmi? Tak. Jak się zajmujesz dzisiaj? Wczoraj. Wczoraj miałam śniadanie, więc zajmuję się dziś. Kiedy zajmuję się dziś, zajmuję się dziś.

Może w pierwszej, drugiej klasie podstawówki było tak, że miałem jakieś braki, bo to wiadomo, rodzice nie mówili po norwesku w domu, a więc, jak to się mówi, rodowici norwegowie mieli lepszy zapsób słów, ale to nie było tak, że miałem problemy w szkole przez to. Już tam o drugiej, trzeciej klasy porównoszliśmy. Wychowałem się w takiej miejscowości, a więc stolicy, gdzie była multikultura, a więc było dużo różnych narodów i Norwegowie nie dominowali w tych miejscowościach. I teraz ogólnie większość miejscowości Norwegii, nieważne jakie miasto by to było, jest ta multikultura. I wtedy jesteś po prostu mieszanką. Nie odczuwasz tego, że jesteś dominowany przez Norwegów.

Ale oczywiście, jeżeli bym mieszkał na przykład w mniejszych miastach, to bym to odczuwał, że tam a, ty Polaku, coś tam, że taki stereotyp, Ty miałeś wczoraj świątę. Gratuluję z dniem. Nie. Nie powiedziałeś, kiedy byłeś wczoraj. Nie, nie. Tak, jak się wyprowadziłem z dużego miasta, a więc ze stolicy, z Oslo, parę lat temu, to właśnie w tych szkołach, gdzie jest więcej rodowitych Norwegów, którzy też są spoza miasta, a więc ze wsi, bo to tak można nazwać, czułem to, że jestem zagraniczny u niektórych.

I oglądając polskie filmy i seriale i tak dalej, i tak dalej. No i sport w moim przypadku, a więc siatkówka, która jest popularna w Polsce. Jeździłem często właśnie na zgrupowania czy tam na jakieś turnieje i to mnie też trzymało z Polską. I też rodzice często nas zabierali do Polski i mi się podobało, bo polska kultura ma fajne, fajne strony, których Norwegia nie ma, tak? Więc jest atrakcji w Polsce, bo fiordy się nudzą, choć są piękne, mało się dzieje, a w Polsce się dużo dzieje. Ty jesteś urodzony w 1996 roku, a ty w 1994 roku. Ja w 1988 roku, a ona w 2019 roku. Nie tak, Athena? Tak, ciężko mi, to chyba każdy tak ma, który przyjeżdża jako małe dziecko, czy się rodzi i ma rodziców dwóch z innego kraju, gdzie przechodzą momenty, gdzie na przykład jak jeździłem do Polski na wakacje i spotykałem ludzi, którzy mieszkali na stałe w Polsce i całe życie w Polsce, to mówili na mnie, że jestem Norwegiem, tak?

A ja wtedy tak sobie myślę, no ale moi rodzice są Polakami, także ja jestem 100% Polakiem, no ale mieszkam w Norwegii tylko i wyłącznie. No i w Norwegii znowu komentarze, że jestem Polakiem, bo mam imię zagraniczne, ale to bardziej za dziecka, ale w dorosłym wieku wykorzystuję to jakby na moją korzyść, że na przykład kiedy pasuje powiedzieć, że jesteś z Norwegii i tam po prostu podkorzyści, że to jest taki plus. Przechodzą oczywiście momenty, gdzie chciałbym mieć tą jedną czystą przynależność, ale nie ma to jakiegoś wpływu negatywnego, że mam przez to jakieś tam depresje czy dołki. Nie, po prostu się zastanawiam chwilami, czy ja jestem bardziej to i to, ale czuję się bardziej Polakiem. Absolutnie tak. Ja myślę, że to przez to, że się wychowałem w takiej multikulturze, gdzie bardziej popularny człowiek był, jeżeli był zagraniczny.

Jakbym może się wychował w mniejszych miastach, gdzie dominują Norwegowie, cudzoziemcy, no to wtedy może wstydziłbym się może bardziej tego, że jestem Polakiem, a tutaj na odwrót, nie? Jestem bardziej dumny i chwalę cały czas to, co jest polskie, o ile się da, nie? Taki przekaz dla tych Nie widzących niektórych radowitych Norwegów. Słowo wrócić do Polski, bo ja nigdy nie mieszkałem w Polsce, także tutaj nie ma możliwości powrotu, tylko ewentualnie przeprowadzki i spróbowania życia tam, tak?

Bo wrócić, to ja nigdy nie mieszkałem, tak jak wspominałem. Nie wiem, no chyba bym się może nie odnalazł, jeżeli chodzi o, bo to jest, wiesz, no z tego co wiem, jest ciężej w Polsce, jest bardziej intensywnie. Jeżeli chodzi o pracę i tak dalej, te ugody takie akurat zdrowotne, może jak masz nieobecność w pracy i tak dalej, jest po prostu większa presja. Nie wiem, czy ja bym się odnalazł, bo jesteśmy trochę tutaj rozpieszczeni, mamy tutaj dobrze. Także nie wiem, w Polsce jest bardziej tak zwany kapitalizm, a w Norwegii jest socjalizm, nie tylko bogaty bardzo i wtedy też ludzie Są mniej ambitni, po prostu rozpieszczeni i ciężko by mi było, ale no nie wiem, ciężkie pytanie, może jako bogaty człowiek, no ale to wtedy wszędzie bym mógł pojechać, to może do jakiegoś ciepłego kraju, ale bałbym się trochę, jakbym musiał się przeprowadzić do Polski, nie?

Bałbym się, a brakowało by mi na pewno multikultury. To ewentualnie do dużego miasta, może Graku, Warszawa, tam gdzie jest multikultura i bardziej tak jak w Norwegii, nie? To dwa 40-litne, te sześć. I dwa 40-litne, te dwie, nie? Ja jestem 88, a ona jest 2019. Właśnie tak, Athena? Jesteś bardzo dobra w językach. W 2011 roku pojechałem i grałem faktycznie zawodowo w Polsce, w tą siatkówkę, i rok byłem. I pamiętam wtedy, że podczas tego pobytu, po paru miesiącach, czułem taką tęsknotę za Norwegią, że to jednak jest mój dom, to jest kraj, w którym ja żyję i mieszkam. I pamiętam jak wróciłem, jak wylądowałem na tym lotnisku, że och, to świeże powietrze, bo w Polsce nie jest świeże.

Jak wylądowałem to tak, no należy do tego kraju póki co. Tu jest lepiej niż w Polsce zdecydowanie, choć ta siatkówka oczywiście jest na lepszym poziomie. Także zdecydowanie tak czułem tę znotę za Norwegią. Za Polską tęsknię raz na jakiś czas, bo wiem, że fajnie tam się bawić, jak się ma pieniądze, a w sumie wszędzie tak jest, to zdecydowanie mógłbym mieszkać w Polsce, ale wtedy może nie pracować. Ale tak to w Polsce jest więcej atrakcji, zdecydowanie. Norwegia jest nudnym krajem dla wielu. Tutaj się przyjeżdża, żeby zarobić i tak dalej. Ale atrakcje, zabawy i tak dalej, no to poza granicą. Zresztą każdy Norweg, który dużo jeździł po świecie, sam by to potwierdził.