Radio MORS - Chwila dla Reportera - 02.04.2022

Jeśli będziemy grubo ciosani i tępymi, mało wrażliwymi ludźmi, po pierwsze nie opowiemy historii, która ma w sobie walor emocji i uczuć, a po drugie skrzywdzimy tego człowieka, tego rysownika, każdego innego człowieka. I na tym w moim odczuciu polega trudność. Jak Elę poznałem, to pani powiem, Ela się mam nadzieję nie obrazi. Ela cierpiała na bardzo ciężką depresję, bo jej mąż po pełni samobójstwu, ona miała raka piersi i dziewczyna z bardzo wysokiej pozycji w dużej firmie zlądowała na pozycji, w której nie mogła pracować.

I jak Ela tutaj przyjechała, dlatego moje cierpienie było tak wielkie, Między innymi dlatego, to Ela była, ja to tak nazywam, nie zaniedbana. Ona była zaniedbana, choroba ją zaniedbała. I proszę Pani, ona nagle była szczęśliwa. I proszę Pani, w ciągu miesiąca, a może kurde, w ciągu trzech tygodni, niech będzie miesiąc. W ciągu miesiąca bluzeczki, sweterki, znaczy bluzeczki, buciki, spodnie, fryzjer, menikirzystka, pydikirzystka. Do dzisiaj mam tutaj dwie pary butów. Z kobiety, która była zaniedbana przez chorobę.

A potem po pięciu miesiącach objawiła się choroba. Tutaj wisiało zdjęcie Eli. Takie duże wydrukowałem sobie, ale ona w tej chwili leży tu. Tam raka chyba jest widoczna. Dlatego, że ja nie mogłem patrzeć na to zdjęcie. Opowiedziałem historię obrazu Pani, nie? Nie opowiedziałem Pani? To Pani pokaże fotografię. Nie mogłem patrzeć na to zdjęcie, dlatego, że wie Pani za każdym razem się płakać chciało. To za dużo dla mnie. Ja muszę zajmować się mamą, sobą, bo jestem sam.

Gdy Ela odeszła, to proszę pani ta fotografia, Stwierdziłem, że ja nie chcę mieć fotografii. Fotografia to jest błahostka. Ja muszę mieć obraz. Portret olejny Eli. Nie wchodziłem do tam sklepu z obrazami artystów uznanych, bo wiem, że oni biorą 10 tysięcy za takie rzeczy, nie? A mnie nie jest tak. I zaszedłem do tego papierniczego po coś i zgłupiaw ran, tak wie pani, przy kasie. Czy może znają kogoś, kto podjąłby się na malowania portretu? Mamy, mamy taką panią, ona tutaj kupuje farby, kupuje kartony. Tutaj proszę wizytówka. Zadzwoniłem do pani, sobie porozmawiałem, pani powiedziała, że tak podejmie się, niech pani mi prześle zdjęcie.

No i ja tą fotografię wysłałem. Pani zaczęła malować. To było Ela w październiku, a to było na przełomie lutego i marca. Ta pani zaczęła to malować, malować ten portret. Byłem u niej raz i swoje uwagi wnosiłem, że te okulary nie za bardzo tutaj... I pani zgodnie z moimi sugestiami malowała. To miał być nieduży taki. Ale chodziło o to, żeby to miało wyraz olejnej farby. I proszę pani, zaczęłam malować. Byłem raz, byłem drugi raz. Uwagi, korekty pani nanosiła i tak dalej. Ostateczny kształt został nadany.

Rano wstaję, cały portret spłynął. Nie ma obrazu. On spłynął. Tego werniksu używam od lat. Używam go do innych obrazów. I tak jak powiedziałam, 1300 obrazów, nigdy coś takiego mi się nie zdarzyło. Nie pamiętam, co ja powiedziałem, a ona jeszcze pytała. Proszę pana, pani Ela tego obrazu nie chce. Ja się nie podejmę. Drugi raz nie będę tego malować. Dziękuję. Dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję. Ciao. Ja wierzę w takie rzeczy. Pani Ela nie chciała, żeby ten portret... Dobra, bo teraz ja zacznę, będziemy razem płakać.

Pani Ela nie chciała, żeby ten portret powstał. Pytanie dlaczego? Ja zadzwoniłem do koleżanki, bo chciałem z kobietą porozmawiać, a nie z facetem. I koleżanka powiedziała, Jacek. Znaczy powiedziała to, co ja pomyślałem. Są dwie możliwości. Albo ja o tym samym pomyślałem, koleżanka to potwierdziła. Albo Ela chce zostać w twoim sercu wyłącznie, a druga możliwość jest taka, że ona chce, żebyś ty był szczęśliwy, dalej żył, ale żebyś nie patrzył na jej portret ciągle. Pani widziała to zdjęcie. Piękna kobieta.