#cyberLUZ: Konferencja Cyber Czat

Ale tymczasem chcielibyśmy się z wami przede wszystkim przywitać w ten piękny poniedziałek. Dzień dobry, cześć. Cześć, cześć, cześć. Witamy się serdecznie. Michał Cimaszewski, Martyna Wilk, a zastęp realizatorskim Szymon Lazar. Pozostańcie z nami przez całą godzinę, no bo naprawdę dzisiaj sporo bardzo ważnych tematów się podejmie. Zapowiadaliśmy przed chwilą, że będziemy dzisiaj rozmawiać o rezultatach i też o tym, jak przeprowadzona została konferencja CyberChat, która dotyczyła przede wszystkim, mi się wydaje, ludzi młodych. Jak najbardziej młodych. Rzeczywiście rozmawialiśmy o tym, co dzieje się... w szkołach, z nauczycielami, z dziećmi, z młodzieżą, w kontekście nowych technologii, przede wszystkim telefonów. Ale muszę trochę sięgnąć do historii i powstania tej konferencji, bo CyberChat to rzeczywiście seria konferencji, trzy konferencje w trzech różnych miastach.

Rozmawialiśmy dużo o tym, czy warto w ogóle regulować nie tylko korzystanie z telefonów przez dzieci i młodzież, ale też przez nauczycieli. Co, Michał, sądzisz? Pierwszy raz o czymś takim słyszę i wydaje mi się, że to jest jakiś niuans na skalę Polski. Myślę, że tak, że to jest rzeczywiście coś bardzo oryginalnego. Natomiast kiedy się przyjrzeliśmy bliżej temu tematowi, Ja pomyślałam sobie, że to jest bardzo mądre rozwiązanie, bo skoro jako dorośli chcemy przekonywać do czegoś dzieci i młodzież, do tego, że może niekoniecznie zakazywanie telefonów w szkołach, ale na pewno regulowanie sposobów, w jakich z nich korzystamy, jest ważne i dzieci powinny niejako ulec w tym temacie dorosłym, no to zacznijmy od siebie. To zastanówmy się, w jaki sposób my dorośli, nauczyciele, pedagodzy powinniśmy z telefonów korzystać. I kurator przytoczył też bardzo ciekawy argument. On powiedział, że przygotowując się do tej konkretnej rozmowy ze mną w panelu dyskusyjnym, przejrzał sobie sposoby funkcjonowania, zasady, regulaminy wewnętrzne, pracownicze korporacji.

Jak będziesz miał, Michał, ochotę na odrobinę muzyki, to poszperaj sobie na stronie NASK-u, znajdziesz też piosenki dla dzieci, które uczą o higienie cyfrowej na przykład. I dla mnie rzeczywiście to było bardzo budujące, że mogłam się nasłuchać, jak wiele rzeczy w tej cyberprzestrzeni robią poważne i poważane organizacje, bo my rzeczywiście często żyjemy w takim przekonaniu, że jest bardzo źle, że kradzież danych, kradzież wizerunku, że dezinformacja, że hejt, że przestępczość. Ale to nie zmienia faktu, że rzeczywiście dzieje się bardzo dużo dobrego. Nie bez kozeru obecny minister cyfryzacji raz po raz przypomina, że Polska dzisiaj w Unii Europejskiej jest najczęściej atakowanym w cyberprzestrzeni państwem, a tak naprawdę większość tych ataków jest powstrzymywana. To naprawdę świadczy o tym, że my jesteśmy całkiem nieźle pozabezpieczani i mamy...

Dlaczego warto pamiętać, kto był naszym pracownikiem niedawno, bo być może ktoś, kto na przykład z jakichś powodów zmienił pracę, już nie pracuje w naszej instytucji, w naszej firmie, jednak gdzieś jest blisko, jest zainteresowany dalej jakąś współpracą i być może to jest osoba, która może nam podpowiedzieć, jaka jest potrzeba tego cyberbezpieczeństwa w naszym najbliższym otoczeniu i jak my możemy się dołożyć do tej współpracy, żeby było nam jeszcze wszystkim bezpiecznie. Podpowiadaliśmy też trochę szkołom, jak można zachęcać uczniów, zachęcać nauczycieli, żeby nie bali się tego tematu, bo mi się wciąż wydaje, nie wiem Michał, jak ty na to patrzysz, że jak się wrzuca tak w przestrzeń społeczną temat cyberbezpieczeństwa, to jednak tak zwani humaniści... się wycofują. No właśnie, dlatego chciałem się od razu zapytać, jak oceniasz ten odzew interesantów, którzy się pojawili w czasie tej konferencji?

No i między innymi w czasie konferencji też była taka szansa, no bo były prowadzone warsztaty. Tak rzeczywiście robiliśmy warsztaty, ale zanim przejdę do opowiedzenia o nich, to to, co Michał powiedziałeś jest super kluczowe. Ja byłam aż zdziwiona, w którymś momencie podczas konferencji w poszczególnych miastach, jak często padało albo ze sceny, albo gdzieś właśnie z widowni, czy później w rozmowach kuluarowych, że niejako ludzie, edukatorzy, są zmęczeni dużymi formami. Mówili wprost, że świetnie wygląda to we wskaźnikach, że idziemy gdzieś do jakiejś szkoły, do jakiegoś miejsca na godzinę i załatwiamy 400 osób, obejmujemy jakąś edukacją. No nieprawda, to tak nie działa. Rzeczywiście te formy mniejsze, warsztatowe, od których docieramy do kilkunastu, maksymalnie dwudziestu parę osób, są rzeczywiście dużo lepsze.

W szczególności, jeżeli coś jest dla was tajemnicą, coś jest dla was nieznane, no pojawić się w momencie, kiedy dużo interesantów, mających różne spojrzenie na to samo zagadnienie, będzie miało szansę się wypowiedzieć, no to to jest, wydaje mi się, coś pięknego. Ale są sprawy ważniejsze i ważniejsze. Tak, oczywiście, oczywiście. Bo mieliśmy tutaj taką pewną kłótnię przy wyłączonych mikrofonach. Michał dzisiaj jest w jakiejś takiej bardzo poważnej roli, więc ja przejmę pałeczkę tego dojrzalszego człowieka, który wie, że należy śmiać się z rzeczy, szczególnie z tych z przeszłości. Rok 2002, czyli 23 lata temu. Trochę czasu temu. Amerykański film Telefon. Słuchajcie, to jest nasza dzisiejsza polecajka dla was. Nie wiem czy znacie, jeśli nie znacie to poznajcie koniecznie. Jeśli was nie zachęci fabuła, to zachęci was być może Colin Farrell, którego zobaczycie w głównej roli.

Zrozumieli bardziej niż Michał. Zrozumieli bardziej niż na przykład ja dzisiaj. To jest bardzo ważna konkluzja na dzisiejszy program. No i słuchajcie, zbliżamy się do końca, albo już tak naprawdę nawet nie zbliżamy, tylko już kończymy ten dzisiejszy program. Czas się pożegnać. Czas się pożegnać i do zobaczenia w przyszły poniedziałek. O takiej samej godzinie od 14 do 15 gramy dla was jako Cyberluz. Oczywiście program tworzony we współpracy z Wrocławskim Centrum Rozwoju Społecznego, co warto zaznaczyć. No i żegnamy się klasycznym składem cyberluzowym. Michał Cimaszewski. Martyna Wilk. Oraz Szymon Lazar za stołem realizatorskim. Do przyszłego tygodnia.