Wołanie z Końca Świata | Marlo Morgan | Cz. 10 | Czyta Dar i Już | Radio Aria

Moi przyjaciele uznali, że to sprawiedliwe. Może Bóg pozwoliłby ci zatrzymać te upominki, powiedzieli, gdyby nie to, że byłaś do nich za bardzo przywiązana i za dużą przykładałaś do nich wagę. Kiedy ja się nauczę cenić życiowe doświadczenie bardziej niż martwe przedmioty? Tego wieczoru wykopaliśmy dołek, rozpaliliśmy w nim ogień i włożyliśmy do niego kilka kamieni, żeby się mocno nagrzały. Gdy ogień się wypalił i zostały tylko kamienie, dodaliśmy jeszcze parę wilgotnych gałązek, a potem grube korzenie różnych jarzyn. Na końcu dołożyliśmy jeszcze trochę suchej trawy. Otwór zasypano piaskiem. Czekaliśmy na rezultat naszych starań tak, jak się czeka na wyjęcie przysmaków z piekarnika.

Mniej więcej po godzinie rozkopaliśmy ziemny piekarnik i z radością spożyliśmy wspaniały jarski posiłek. Tego wieczoru ułożyłem się do snu bez wygód. Przepadło mi w burze miękkie futro psa Dingo i wtedy przypomniałem sobie modlitwę. Boże, daj mi odwagę, bym zmieniła to, co zmienić mogę. Użycz pogody ducha, żebym pogodziła się z tym, czego zmienić nie mogę. I daj mi mądrość, żebym potrafiła odróżnić jedno od drugiego. Chrzest Po straszliwej ulewie nagle nie wiadomo skąd pojawiły się kwiaty. Pełno ich było wszędzie. Z jałowej nicości pejzaż przemienił się w barwny dywan.

Po czym jednym gwałtownym ruchem skręcił ciało węża, zadając mu natychmiastową i bezbolesną śmierć. Aborygeni wierzą, że Bóg nie pragnie cierpienia żadnego stworzenia, chyba że to stworzenie samo się na nie godzi. Ta zasada odnosiła się zarówno do ludzi, jak i do zwierząt. Węże się wędziły, a ja wróciłam myślami do mego starego przyjaciela, doktora Carla Clevelanda. Pamiętam, że ucząc studentów nastawiania stawu, zawsze podkreślał, jak ważna jest precyzja ruchów. Pomyślałem sobie, że gdy się któregoś dnia z nim spotkam, opowiem mu, co tu widziałem. Nasza duchowa opiekunka tłumaczyła mi kiedyś, że ludzka dusza, szukając mającego się urodzić dziecka, by w jego ciele zamieszkać, czasem świadomie wybiera ułomne i niedoskonałe ciało.

Dzieci z zainteresowaniem patrzyły na moje bose stopy, które bardziej przypominały kopyta niż ludzkie nogi. Wiedziałem, że się okropnie prezentuję. Miałem tylko nadzieję, że mój wygląd nie budzi przerażenia. Bałem się, żeby się dzieci nie wystraszyły. Miałem na sobie strzępy odzieży i włosy nieczesane przez 120 dni. Skóra na twarzy, plecach i ramionach tak często się łuszczyła, że cała byłam w krostach i plamach. Ponadto, mówiąc brutalnie, śmierdziałam, co mi już raz dano do zrozumienia. – Przepraszam – powiedziałam – właśnie wyszłam z buszu. Czy możecie mi powiedzieć, gdzie znajdę telefon? A może któryś z Was wie, gdzie tu jest najbliższy urząd pocztowy?