Kompromitacja Pam Blondi. Przesłuchanie, które wstrząsnęło Ameryką.

3,5 miliona. A to, co jest najbardziej szokujące, to są słowa kongresmena Jamie Ruskina, który stwierdził, że to zaledwie połowa całości. Czyli gdzieś w archiwach Departamentu Sprawiedliwości leży drugie tyle. Dokładnie. I w tej opublikowanej połowie jedno nazwisko pojawia się z, no, porażającą częstotliwością. Donald Trump. Mówi się o setkach tysięcy wzmianek, a niektórzy analitycy doliczyli się nawet miliona. To dlatego w amerykańskich mediach coraz głośniej mówi się, że to nie są po prostu akta Epsteina. No nie. Coraz częściej używa się nazwy akta Trump-Epstein. I to samo w sobie pokazuje, jak bardzo te dwie postacie są w tej sprawie, no, splecione. Ale w samym środku tego politycznego huraganu są ludzie, o których najłatwiej zapomnieć.

Pamiętam. Z 32 nazwisk ujawniono 31. To jest... Ja nie mam na to słów. Albo ten przykład maila o filmie z tortur. Nazwisko odbiorcy było najpierw zredagowane, a potem nagle ujawniono, że to Sultan Ahmed bin Sulayem. Biznesmen powiązany z doradcą Trumpa. Właśnie. To wygląda na celową grę, a nie na przypadek. Ten kontrast był najbardziej widoczny na samej sali przesłuchań. Był taki moment. Absolutnie filmowy. Ten, kiedy kongresman Dan Goldman poprosił obecne na sali ocalałe by wstały. Tak. I zadał im serię pytań. To było coś niesamowitego. ile z was próbowało kontaktować się z Departamentem Sprawiedliwości? I co? Wszystkie podniosły ręce. Potem, ile z was zostało zignorowanych?

Tutaj wchodzimy, wiesz, na terytorium czystej agresji, kiedy Jamie Ruskin, profesor prawa konstytucyjnego, zarzucił jej obstrukcję, co mu odpowiedziała. Odparowała prosto w twarz. Nic mi pan nie będzie mówił, panie wypalony, przegrany prawniku. To nie jest język debaty w kongresie. To jest język bójki na szkolnym korytarzu. Ale co najciekawsze, atakowała nie tylko demokratów. No właśnie. Gdy republikanin Thomas Messi zaczął ją dociskać w sprawie tego znikającego nazwiska Wexnera, wrzasnęła na niego. Ten facet ma syndrom obłędu na punkcie Trumpa, jest pan przegranym politykiem. I to jest moment, w którym jej cała taktyka się załamała. Kompletnie. Bo jak słusznie zauważył w analizie Kobiałko, Messi odpowiedział jej z takim stoickim spokojem.

Głosowałem na Donalda Trumpa trzy razy. I nagle cały ten argument o polowaniu na czarownicę, o ataku na Trumpa, on się po prostu rozpadł na oczach milionów widzów. Okazało się, że mur, o który uderzyła, nie był polityczny. Krytykowała ją twardogłowy republikanin z jej własnej partii. To jest klasyczna taktyka z reality show. Kończą ci się argumenty, więc tworzysz osobisty konflikt. Robisz z kogoś wroga, urządzasz scenę, tyle że tutaj to nie zadziałało. A do tego dochodziły inne, również absurdalne wypowiedzi. W pewnym momencie krzyknęła do całej komisji, nie będę zniżać się do Rynsztoka z tymi ludźmi. Kuriozalna była też ta jej obrona Trumpa, prawda?

To nie była improwizacja, to była zaplanowana strategia eskalacji. To jest właśnie ten element spektaklu. Nie przyszła tam, żeby wyjaśnić, tylko żeby, no, wygrać odcinek. A to musiało mieć swoje konsekwencje. Porozmawiajmy o konsekwencjach politycznych i możliwych skutkach. Wydaje mi się, że największą i najbardziej zaskakującą konsekwencją jest ponadpartyjna krytyka jej działań. To już nie jest historia o demokratach atakujących administrację Trumpa. Momentem przełomowym było właśnie to starcie z republikaninem Thomasem Massey. Dokładnie. Kiedy twardogłowy konserwatysta, jeden z inicjatorów ustawy o ujawnieniu akt, publicznie zarzuca prokuratorom generalnej z własnej partii ukrywanie faktów. To znaczy, że sprawa wykroczyła daleko pozapartyjne wojenki.

Czyli podsumowując, afera Epsteina, która i tak była już gigantycznym problemem dla administracji Trumpa, po tym przesłuchaniu stała się tykającą bombą. A zachowanie Bondi, zamiast tę bombę rozbroić, tylko przyspieszyło zegar. Skompromitowała nie tylko siebie, ale całą instytucję, którą reprezentuje. A teraz na chwilę wcielę się w rolę adwokata diabła. Proszę bardzo. Czy to nie jest po prostu gigantyczne zadanie? Ujawiono ponad 3 miliony stron. Nawet były prokurator generalny William Barr pisał, że publikacja w 30 dni była niemożliwa. Przy ponad 500 prawnikach błędy mogły się zdarzyć, prawda? To byłby świetny argument, gdyby te błędy były losowe. Jedne na korzyść sprawców, inne na korzyść ofiar. Ale tu mamy bardzo wyraźny wzorzec.

Błędy idą tylko w jedną stronę. Chronią wpływowych, a demaskują bezbronnych. Dokładnie. To, co kongresman Goldman nazwał celowym zastraszaniem ocalałych, przestaje być błędem. To staje się metodą. Ok. Argument numer dwa. Bondi wielokrotnie powoływała się na przywilej prawny w przypadku Meili Maxwell czy rozmów Trumpa z policją. Czy nie działała po prostu zgodnie z prawem? To jest świetny przykład jak używa się terminologii prawnej do wprowadzania w błąd. Oczywiście istnieje przywilej adwokacki, który chroni komunikację klienta z prawnikiem. Ale? Ale nie ma czegoś takiego jak przywilej prawny dla komunikacji między dwoma współsprawcami planującymi przestępstwo. To była zasłona dymna, czysta obstrukcja, a nie poważny argument prawny.

I każdy prawnik na tej sali o tym wiedział. No dobrze, to ostatnia próba obrony. A może to jest po prostu czysto polityczny atak? Demokraci używają tej sprawy, żeby uderzyć w Trumpa. Sama Bondi oskarżyła Massie o obłęd na punkcie Trumpa. Ten argument upada, gdy spojrzymy, kto ją krytykuje. Republikanin Massie, niezależni analitycy prawni i co najważniejsze, same ofiary. Nazywanie tego obłędem to kolejna taktyka z reality show, żeby uciec od odpowiedzialności. No dobrze, obrona upadła, to wszystko maluje obraz totalnej katastrofy. Przejdźmy do podsumowania i refleksji. Myślę, że nie będzie żadną przesadą stwierdzenie, że to przesłuchanie po prostu przejdzie do historii.