#98 PRZESTAŃ WYCHOWYWAĆ, ZACZNIJ ZWALNIAĆ LUDZI - Tatiana Mindewicz-Puacz szczerze o relacjach

Czy dużo w twojej karierze było szczęścia? Sporo. Mogłoby być jeszcze więcej, nigdy jestem pazerna. Czy polski rynek coachingowy jest zdominowany przez szarlatanów? Jest tego bardzo dużo, ale czy to jest aż dominacja? Czy każdy kryzys można przekuć w sukces? To jest taka bzdura. Ona koniec, i to nie taki koniec, że już przed śmiercią chodzi, to jest jedyne co jest pewne. Jeszcze podatki. Jeszcze podatki, tak. Nie ma nic gorszego, jak z wiekiem z czasem to przytłaczające poczucie, że nie masz z kim dzielić życia. Idźcie na terapię. Ktoś, kto się rozwodzi raz, drugi, mówię to Tatiana Mindewicz-Puacz, która pomimo dwojga nazwisk jest podwójnie rozwiedziona. Partnerem podcastu jest marka Yumisu.

Witam, witam, witam. Dzisiaj jest ze mną Tatiana. Cześć Tatiana. Cześć, dzień dobry. Bardzo się cieszę, że tu jestem. Ja się bardzo cieszę, że jesteś tutaj z nami. Pogadamy sobie dzisiaj na kilka ciekawych tematów, bo tak zgłębiłem twoją twórczość internetową. I mam takich kilka tematów, które chciałbym z tobą poruszyć, ale to zaraz, bo na samym początku musi paść to magiczne pytanie w naszym podcaście. Na czym ty zarabiasz pieniądze? Gdybym chciała powiedzieć tak bardzo precyzyjnie, to powiedziałabym pewnie, że to jest kategoria edukacja, ale gdybym miała powiedzieć od siebie, to powiedziałabym, że jestem dzieckiem szczęścia, bo zarabiam na tym, że wzmacniam innych i pomagam im pokonywać trudności. Ładnie. Też kocham. No, ale ty bardzo ładnie to powiedziałaś. Przejdźmy sobie teraz do kolejnego punktu, który musi paść w tym podcaście, czyli szybkiej dychy.

Wiesz, dużo osób też sobie tak nie zdaje sprawy z tego, że nasz mózg nie za bardzo się zmienił od czasu, w którym żyliśmy w jaskini. I to ma zastosowanie zarówno w marketingu, w biznesie, w życiu takim codziennym, że nam się wydaje, że ta cała technologia, która jest teraz z nami, ona, nie wiem, bardzo dużo w nas zmieniła. Ale tak patrząc na to w stu procentach szczerze, to my dalej mentalnie, może nie mentalnie, tylko takimi podstawowymi Tatiana Mindewicz-Puacz.

A do kory przedczołowej dochodzi tylko część tych informacji. I pomimo, że ten mózg się nie zmienił, to zmieniły się nasze możliwości zarządzania tym. Ale jeśli jest duży stres, jeśli jest dużo bodźców, to my o tym zapominamy. A żyjemy w czasach, w których jest duży stres i jest dużo bodźców. Czyli wróciliśmy na sawannę, masz rację. Dobra Tatiana, to tak, taką dygresję sobie walnęliśmy. Dobra, dobra. Natomiast chciałbym z tobą porozmawiać na samym początku o biznesie. A później nie mogę się doczekać, aż porozmawiamy sobie o relacjach w biznesie, bo to jest temat, który... Prowadź słuchaj, ja się dostosuję. Zacznijmy sobie od tego... Jaki wpływ na twoją karierę miało to, że poszłaś do telewizji? No bo ty z telewizją miałaś też wcześniej do czynienia.

Ja poszłam do mojego kolegi Grzegorza Piekarskiego, który jest właścicielem firmy Golden Media i rozmawiałam z nim o tym, że byłoby tak wspaniale zrobić kiedyś taki projekt społeczny. Grzegorz mi w pięć minut, bo ma naprawdę dużą wiedzę, powiedział, czego na pewno telewizja nie robi i że projekty społeczne to jest właśnie jedna z tych kategorii, ale mówi, wiesz co, Tati, jak ja cię tutaj już mam, tutaj są takie, wiesz, ruszamy z takim formatem, są takie dziewczyny, one mogą być trochę niebezpieczne, trochę takie, wiesz, ale są kochane. Czy ty byś popatrzyła na te dziewczyny z ręką na sercu, tak to wyglądało? Ja obejrzałam te dziewczyny w towarzystwie jeszcze reżysera i producentki i mówię, nie no, kotki to są. Niebezpieczni to są politycy, to są skarby. I Krzysiek mówi, ty, a może weźmy Tatianę z tego programu?

Dokładnie, w punkt. W punkt. Ile było pracy, przecież ja się musiałam tego nauczyć. Cenię siebie za to wśród licznych swoich kompetencji, bo skromność jest przereklamowana. Ale też to, że mam świadomość licznych kompetencji nie zmienia faktu, że mam świadomość swoich ograniczeń, wad i tak dalej. Tak już całkiem serio. Natomiast wśród rzeczy, które w sobie cenię, to jest to, że ja się uczę z pokorą. Naprawdę. Z dużą pokorą. I ja zdałam sobie sprawę, jak pojawiłam się na planie projektu Lady, że ja nie umiem nic o telewizji. Tatiana Mindewicz-Puacz. Program miał format i umówmy się, ja nie byłam w tym programie najważniejsza.

Czyli jak jest w polskich biznesach? Jakie są relacje? Masakra! To są rodziny! Bardzo wiele osób funkcjonuje w biznesach jak w rodzinie. Nawet zrobiłam o tym kawałek w kursie. Kurs się nazywał, jak zarabiać więcej niż na przetrwanie. Ale jednym z jego ważnych elementów było to, co należy do najczęściej popełnianych błędów przedsiębiorców dużych i małych, że przenoszą te schematy z domu do rodziny. Nawet się mówi o tym, wiesz, w latach 80-tych to Coca-Cola i podobne firmy świetnie wyciągnęły ten czynnik, tego skojarzeń z rodziną. Tam mieliśmy Mikołaja, ciocię. Tatiana Mindewicz-Puacz szczerze o relacjach.

My jesteśmy, a z drugiej strony kolejna książka. U ciebie same książki przychodzą do głowy. Widzisz, jakie mądre miejsce, tak fajnie się gada. Traumaland, bardzo polecam też. Mamy swoją historię. Historie krzywdy, wojen, wychodzenia z tego wszystkiego. Takich warunków jakby historycznych, gdzie nam się nie rozwijały nie tylko biznesy. Nasza młoda demokracja to nie jest tylko deficyt w postaci konkretnych osiągnięć biznesowych. To jest deficyt w postaci właśnie takiej dojrzałości. Bo czym jest zdrowie psychiczne według mnie? Nie mówię o chorobie, tylko taka dobra kondycja psychiczna. Tatiana Mindewicz-Puacz.

Po pierwsze, większość ludzi nie odróżnia psychologię od psychoterapii i procesów, ale to już... Tatiana Mindewicz-Puacz. Ale przede wszystkim cała wiedza psychologiczna i psychoterapeutyczna, socjologiczna, wiedza o człowieku w dzisiejszych czasach, gdzie współpraca człowieka z technologią jest kluczowa dla produktywności każdego projektu, no to trzeba się dowiadywać, jak do tych ludzi docierać. Jak oni mają sobie z tym radzić, jak oni mają wykonywać tę pracę. Powiedz mi, ile firm korzysta z takich usług właśnie, gdzie chce coś więcej wiedzieć?

No niestety uczymy się wszystkiego od dorosłych. I w tamtym okresie. Uczymy się sikać, uczymy się jeść łyżką i widelcem i uczymy się, kim jest Tatiana, kim jest Piotr, kim jest Paulina, kim jest Krystian. I jak się nauczysz, że jesteś niewiele wart, nauczysz się o sobie i o innych, no to to się z tobą zszywa. I czasami ta terapia jest niezbędna, żeby się nauczyć inaczej obsługiwać ten schemat, żeby zmienić nawyki, żeby zmienić przekonania. Bo przekonania to są tylko konstrukty umysłu, a nam się wydają prawdą, nie? Podałaś powód, dlaczego chodzę na terapię i bardzo się cieszę, że ty to powiedziałaś, bo mam takie wrażenie, że dużo osób nie zdaje sobie z tego sprawy, że część rzeczy, które robi, im się wydaje, że to są ich decyzje, a tak naprawdę to nie są ich decyzje.

To jest takie istotne, żeby wiedzieć, że uświadomienie sobie tego braku nie oznacza obwinianie kogokolwiek, a już na pewno nie zawsze. Natomiast nieuświadomienie sobie tego braku powoduje, że tam jest cały czas ból, nie? No bo jak możesz naprawić coś, czego nie widzisz? To jest tak jak z mitami na temat samoakceptacji. Jak będę się akceptować, to się nie zmienię. No nie, bo samoakceptacja oznacza też uznanie tego, co robisz, do niczego. Ale że to, że robisz coś do niczego, nie oznacza, że jesteś do niczego. W związku z tym, jeśli chcesz naprawić to zachowanie, to musisz je uznać. I to samo jest z tą przeszłością. Jeśli tam są tak potężne braki, jest tyle bólu, jest tyle tęsknot, jest u mężczyzn bardzo często, bo jeszcze w tej kulturze, gdzie mężczyzna właśnie nie powinien, nie płacz, w ogóle... To jeszcze chęć udowodnienia bardzo często nieobecnemu w tym ojcu.

Iluż ja znam wspaniałych, dojrzałych, świadomych siebie dzisiaj mężczyzn, ale którzy w biznesie do pewnego momentu cały czas czekali, aż ten ojciec powie, kurde, synu, widzę cię, jesteś fajny. Nigdy tego nie usłyszeli, bo on był opierdzielany, bo był wychowywany w czasach, gdzie im bardziej się krótko trzymam, tym będziesz miał lepsze życie. Niektórzy się do tego coraz częściej... Ja bardzo lubię biografie, one są dla mnie cudowne, zwłaszcza te... Izaakson nie chce niestety pisać wszystkich biografii, ale on pisze według mnie najlepsze, ale uwielbiam te takie smaczki, detale psychologiczne, które mi dają odpowiedzi na pytanie, że większość naszych zachowań ma swoje głębokie powody i lepiej się rozumie ludzi, łatwiej do nich docierać, Tatiana Mindewicz-Puacz.

To nie jest rozmowa o nich. To nie jest obarczanie ich winą. To jest rozmowa o tym, co się wydarzyło i rozwiązanie problemów. To jest uznanie, tak, w ogóle super się tego słucha, co mówisz, że to jest takie, to jest taka świadomość, to jest takie uznanie, uznanie, że coś w mojej przeszłości wyglądało tak, jak ja dzisiaj, nie boję się o tym powiedzieć. A pół życia w naszej kulturze to jest, ja też o tym mówię w podcaście, wiesz, matka jest tylko jedna, rodzina jest święta, wiesz, ja mam dużo bardzo szacunku do, do, do moich rodziców i też Tatiana Mindewicz-Puacz szczerze o relacjach.

I nie ma nic gorszego, niż zapędzenie się w tej samotności, bo na koniec, i to nie taki koniec już przed śmiercią, choć to jest jedyne, co jest pewne, Jeszcze podatki. Jeszcze podatki, tak. Nie ma nic gorszego, jak z wiekiem z czasem, kiedy już tych pieniędzy jest coraz więcej, to przytłaczające poczucie, że nie masz z kim dzielić życia. Ja kocham relacje z ludźmi, moi przyjaciele są dla mnie święci. Ja mam zawsze czas dla moich przyjaciół, mam ich garstkę, ale to jest dla mnie tak multiważne od niedawna, od paru lat. Nie zawsze tak było. Więc warto panowie i panie pamiętać o tym, to jest dla was, że idźcie na terapię. Jeśli borykacie się ktoś, kto się rozwodzi raz, drugi, mówię to Tatiana Mindewicz-Puacz, która pomimo dwojga nazwisk jest podwójnie rozwiedziona. Ale wiem coś o tym, bo też jestem właśnie w roli przedsiębiorczyni.

Dokładnie to samo mogę powiedzieć. No i zobaczymy, jak wam się podobała ta rozmowa. Piszcie komentarze. Moi drodzy, dziękuję wam serdecznie w takim razie za uwagę. Pamiętajcie, żeby zostawić suba, łapkę w górę, napiszcie komentarz dla zasięgu. Tatiana, jeszcze raz dziękuję ci serdecznie. To była bardzo miła rozmowa. Dziękuję też. No i moi drodzy, widzimy się już za tydzień o godzinie 18. Cześć.